Από την εσωτερική αδρανοποίηση στη συνειδητή Μετουσίωση, την Αγάπη και την Ένωση

Ο άνθρωπος συνηθίζει να ονομάζει θλίψη πολλές διαφορετικές εσωτερικές καταστάσεις. Μπορεί να θλίβεται επειδή έχασε κάτι αγαπημένο. Επειδή απογοητεύτηκε. Επειδή αισθάνεται μόνος. Επειδή δεν πραγματοποιήθηκε μία επιθυμία του. Επειδή αναγνωρίζει τα λάθη του. Ή επειδή συγκλονίζεται από τον πόνο ενός άλλου ανθρώπου.

Εξωτερικά, όλες αυτές οι καταστάσεις μπορεί να μοιάζουν. Όμως η εσωτερική τους αφετηρία μπορεί να είναι διαφορετική. Ο πνευματικός μαθητής δεν καλείται απλώς να διαπιστώσει ότι θλίβεται. Καλείται να αναπτύξει τη διάκριση ώστε να κατανοήσει τι συμβαίνει μέσα του. Η πρώτη ερώτηση, επομένως, δεν είναι πάντοτε: «Πώς θα εξαφανίσω αυτή τη θλίψη;»

Αλλά: «Τι εκφράζει αυτή η θλίψη; Από πού προέρχεται και προς τα πού με οδηγεί;» Αυτή η ερώτηση μετατρέπει την παθητική βίωση σε συνειδητή παρατήρηση.

Μία βασική μορφή είναι η θλίψη του διαχωρισμού. Μπορούμε να την προσεγγίσουμε πνευματικά ως την κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος εγκλωβίζεται στην αντίληψη της απομόνωσης. Αισθάνεται ότι βρίσκεται μόνος απέναντι στη ζωή. Ότι δεν τον καταλαβαίνει κανείς. Ότι η προσωπική του δυσκολία είναι ολόκληρη η πραγματικότητά του. Ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ο νους μπορεί να περιστρέφεται συνεχώς γύρω από το ίδιο πρόβλημα. Η καρδιά να κλείνει. Η θέληση να εξασθενεί. Η δυνατότητα προσφοράς να περιορίζεται. Ο άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να ταυτίζεται με τη θλίψη του.

Δεν λέει πλέον μόνο: «Αυτή τη στιγμή βιώνω θλίψη».

Αρχίζει να αισθάνεται: «Είμαι η θλίψη μου».

Εδώ βρίσκεται ένας σημαντικός κίνδυνος της εσωτερικής αδρανοποίησης. Η προσωρινή κατάσταση γίνεται ταυτότητα. Η δυσκολία γίνεται όριο. Η προσωπικότητα χάνει την επαφή με άλλες δυνατότητες της Ύπαρξής της. Η πνευματική εργασία αρχίζει όταν ο άνθρωπος αναγνωρίσει ότι η θλίψη είναι μία κατάσταση που βιώνει, όχι ολόκληρη η αλήθεια του Εαυτού του.

Αγαπημένε μαθητή και ακόλουθε του Δρόμου,

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία σου προς την Ένωση που κάτι μέσα σου βαραίνει. Η ορμή σου ατονεί, η καρδιά σου σκοτεινιάζει, και αυτό που νιώθεις το ονομάζεις θλίψη. Μη βιαστείς να τη φοβηθείς και μη βιαστείς να την καταδικάσεις. Η θλίψη δεν είναι μία. Έχει διαφορετικές ρίζες, και όποιος βαδίζει συνειδητά οφείλει να γνωρίζει από πού πηγάζει αυτό που ζει μέσα του, ώστε να το μετουσιώνει με Προσευχή και Ένωση αντί να βυθίζεται σε αυτό.

Η θλίψη της Ένωσης

Η πρώτη θλίψη γεννιέται επειδή είσαι ενωμένος. Όσο ανοίγεται η καρδιά σου, τόσο περισσότερο αισθάνεσαι τον πόνο του κόσμου: τη δυσαρμονία που έχει συσσωρευτεί στον πλανήτη, την έλλειψη Αγάπης και Φωτός στους τόπους, στους λαούς, στους ανθρώπους γύρω σου. Δεν τον αισθάνεσαι επειδή είσαι αδύναμος, αλλά επειδή δεν είσαι πια χωρισμένος από τον Άνθρωπο και τη Γη.

Αυτή η θλίψη δεν ήρθε για να σε φυλακίσει. Είναι επίγνωση. Σου δείχνει έντονα τι συμβαίνει, ακριβώς για να μπορέσεις να απαντήσεις το ίδιο έντονα: να εκπέμψεις Φως, Αγάπη και Ενότητα από μέσα σου. Η ίδια η Ένωση που σε κάνει να πονάς είναι αυτή που σε έχει καταστήσει ικανό να ευλογείς, να αποκαθιστάς, να μετουσιώνεις όσα δέχεσαι.

Η θλίψη του διαχωρισμού

Υπάρχει όμως και μια άλλη θλίψη, που πηγάζει από την αντίθετη κίνηση. Δεν γεννιέται από την Ένωση αλλά από την απουσία της. Έρχεται όταν αποσύρεσαι από την πορεία, όταν η Αγάπη μέσα σου αδρανεί, όταν λείπει η κατανόηση. Ο καρπός της είναι ο διαχωρισμός: νιώθεις μακριά από τους ανθρώπους, μακριά από τη Γη, μακριά από το Έργο που υπηρετείς.

Σε αυτή την κατάσταση η Προσευχή γίνεται δύσκολη, γιατί λείπει ακριβώς εκείνη η ώθηση της Αγάπης που την κάνει αυθόρμητη και ζωντανή. Κι όμως, αυτό είναι το πρώτο που καλείσαι να κάνεις: να αναγνωρίσεις την κατάσταση και να στρέψεις την Προσευχή σου εκεί ακριβώς, στο σημείο της έλλειψης. Να κάνεις κάθαρση στο κέντρο της καρδιάς και να την αφήσεις να απλωθεί σε όλο σου το είναι. Και να τολμήσεις να φέρεις στο φως τη στέρηση που ζεις, ώστε να τη δεις, να την κατανοήσεις, να βρεις τι σε οδήγησε σε αυτή, και να ελευθερωθείς.

Η ρίζα βρίσκεται στο νου

Πρόσεξε κάτι λεπτό. Η στενότητα που νιώθεις στην καρδιά δεν ξεκινά πάντα από την καρδιά. Συχνά ξεκινά από το νου. Η Αγάπη είναι άπειρη, και όταν ο νους σου δεν χωρά ιδέες που τον υπερβαίνουν, κλείνεται στα όριά του και απωθεί ό,τι τον καλεί να διευρυνθεί.

Τότε η Θεία ενέργεια που ρέει προς εσένα συσσωρεύεται στο νου, πιέζοντας να σπάσει το πλαίσιο που έχεις χαράξει. Όσο διαρκεί αυτή η πάλη, δεν φτάνει αρκετή ροή στην καρδιά, και η Αγάπη δεν φτάνει μέχρι την πράξη, τον λόγο, την κίνηση. Γι’ αυτό, όταν σε επισκέπτεται αυτή η θλίψη, ρώτα τον εαυτό σου: Ποιο όριο κρατώ στο νου μου; Ποια βαθύτερη αλήθεια αρνούμαι να χωρέσω;

Πώς θα τις ξεχωρίσεις

Θα αναρωτηθείς εύλογα: πώς θα ξέρω ποια θλίψη ζω;

Η θλίψη της Ένωσης κρύβει μέσα της σπόρο Ζωής. Μπορεί να σε σταματήσει για λίγο, μόνο όσο χρειάζεται για να καταλάβεις πού καλείσαι να δράσεις, και μετά σε σπρώχνει στην προσφορά και τη μετουσίωση. Η θλίψη του διαχωρισμού κουβαλά αδράνεια, στασιμότητα και διχασμό. Σου ψιθυρίζει ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ότι απλώς σε κλείνει μέσα της.

Αυτός ο ψίθυρος είναι πλάνη. Όταν τον ακούσεις, απάντησε με Προσευχή, κάθαρση και μετουσίωση, ώστε να ανοιχτείς ξανά, να δεχτείς Αλήθεια, και την Αλήθεια που δέχεσαι να την κάνεις Συνείδηση, Αγάπη και εκδήλωση.

Το θάρρος της εκδήλωσης

Εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα κλειδιά της πορείας: η εκδήλωση. Πρέπει να αφήσεις πίσω σου τον φόβο να φανερώσεις αυτό που είναι μέσα σου. Δεν μπορείς να ξεπεράσεις κάτι που δεν έχεις αναγνωρίσει, και δεν το αναγνωρίζεις πραγματικά όσο το κρατάς κρυμμένο. Οι αναστολές σου είναι κατάλοιπα της παλιάς σου σκέψης· η πορεία της Χριστοποίησης χτίζει μέσα σου νέο τρόπο να βλέπεις.

Είναι πολύ βαρύτερο να κουβαλάς μια ανεκδήλωτη δυσαρμονία παρά να τη φέρεις στο φως και να τη μεταμορφώσεις. Η άγνοια φράζει τον δρόμο προς τα πάνω· η γνώση ανοίγει τη θύρα στη μεταλλαγή και σε εναρμονίζει με τους Νόμους της Ισορροπίας, της Αγάπης, της Συγγνώμης και του Ελέους.

Και όταν δεις μέσα σου ατέλεια, μη μείνεις στις ενοχές και τις τύψεις. Αυτές ανήκουν σε παλαιότερη φάση της μαθητείας σου. Τώρα καλείσαι να αγαπάς την ατέλειά σου, να τη μετουσιώνεις, να διορθώνεις όπου πλήγωσες, και να εδραιώνεις μέσα σου μια ισορροπία που δεν θα σε αφήνει να επιστρέφεις στα ίδια.

Η δωρεά της έκφρασης

Η εκδήλωση έχει και ένα ακόμη δώρο. Νομίζεις ότι κατανοείς μια διδασκαλία όταν την ακούς ή τη διαβάζεις. Την κατανοείς, ως έναν βαθμό. Όταν όμως, εμπνευσμένος και ενωμένος με το Θείο μέσα σου, προσπαθήσεις να την εκφράσεις ο ίδιος, θα δεις ότι ζυμώνεται μαζί σου. Παύει να είναι κάτι έξω από σένα και γίνεται βίωμα. Γι’ αυτό μοιράσου με τον Άνθρωπο ό,τι διδάσκεσαι, όχι σαν επανάληψη λέξεων αλλά σαν μαρτυρία ζωής. Ό,τι δεν έχεις κάνει δικό σου δεν θα μπορέσεις να το μεταφέρεις καθαρό· θα του προσθέτεις, χωρίς να το θέλεις, στοιχεία της προσωπικότητάς σου. Ό,τι όμως πηγάζει από μέσα σου κουβαλά δύναμη, διαύγεια και σπόρο αφύπνισης για όποιον το ακούει.

• Όταν έρθει η θλίψη, στάσου και ρώτα: Με ενώνει ή με χωρίζει; Με καλεί να δράσω ή με παραλύει;
• Αν σε καλεί σε δράση, μετέτρεψέ την σε Προσευχή και ευλογία για τον τόπο, τον άνθρωπο ή την κατάσταση που σε άγγιξε.
• Αν σε παραλύει, στράφηκε στο νου σου και αναζήτησε το όριο που κρατάς. Προσευχήσου στο κέντρο της καρδιάς, ακόμα κι αν δυσκολεύεσαι.
• Μην κρύβεις ό,τι ζεις. Πες το, γράψ’ το, φέρ’ το στο φως με διάκριση, για να το δεις και να το μετουσιώσεις.
• Αγάπα την ατέλειά σου αντί να την τιμωρείς.

Ας ευλογηθεί κάθε σου θλίψη να γίνει πέρασμα και όχι τόπος διαμονής. Ας ανοίξει ο νους σου να χωρέσει περισσότερη Αλήθεια, κι ας ρέει ελεύθερα η Αγάπη μέχρι την καρδιά, τον λόγο και την πράξη σου.

«Πατέρα, αυτή τη στιγμή θλίβομαι.

Δεν γνωρίζω πλήρως την αιτία.

Δεν γνωρίζω ακόμη πώς να προχωρήσω.

Φώτισε τη συνείδησή μου.

Βοήθησέ με να αναγνωρίσω τι χρειάζεται φροντίδα, τι χρειάζεται αλλαγή και τι μπορώ να προσφέρω».

Πατέρα Άπειρε, Πηγή Αγάπης και Φωτός,

στέκομαι ενώπιόν Σου με όλη την αλήθεια της εσωτερικής μου κατάστασης.

Δεν αποκρύπτω τη θλίψη μου. Δεν αρνούμαι την ανθρώπινη αδυναμία μου.

Δεν προσποιούμαι ότι γνωρίζω όσα ακόμη δεν έχω κατανοήσει. Σου προσφέρω όσα αισθάνομαι.

Τις ανησυχίες μου. Τις απογοητεύσεις μου. Τις εσωτερικές μου αντιφάσεις.

Τον πόνο που γεννιέται από τις προσωπικές μου δυσκολίες.

Και τη συγκίνηση που γεννιέται όταν αντικρίζω τον πόνο του Ανθρώπου.

Φώτισε τη συνείδησή μου. Δίδαξέ με να αναγνωρίζω τις αιτίες της θλίψης μου. Να διακρίνω πότε χρειάζομαι ανάπαυση και φροντίδα.

Πότε χρειάζομαι μετάνοια και επανόρθωση. Πότε χρειάζομαι μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.

Και πότε η καρδιά μου καλείται να ανοίξει περισσότερο στην Προσφορά.

Πατέρα, μη με αφήνεις να ταυτίζω ολόκληρη την Ύπαρξή μου με μία προσωρινή εσωτερική κατάσταση.

Θύμισέ μου τη δυνατότητα της Μετουσίωσης.

Όπου υπάρχει φόβος, δίδαξέ με να καλλιεργώ εμπιστοσύνη.

Όπου υπάρχει κατάκριση, δίδαξέ με να εκφράζω κατανόηση.

Όπου υπάρχει απομόνωση, βοήθησέ με να αναζητώ την αληθινή επικοινωνία.

Όπου υπάρχει εσωτερική αδράνεια, οδήγησέ με με υπομονή προς την κατάλληλη κίνηση.

Όπου υπάρχει πόνος για τον αδελφό, δίδαξέ με να προσφέρω χωρίς να καταδικάζω και χωρίς να εξαντλούμαι.

Λόγε της Αγάπης και της Ενότητας, ας μη μετατρέπω τη θλίψη μου σε πικρία.

Ας μη μετατρέπω τον πόνο μου σε σκληρότητα.

Ας μη μετατρέπω την αδυναμία μου σε απόγνωση.

Ας μη μετατρέπω τη γνώση μου σε υπερηφάνεια.

Δίδαξέ με να εργάζομαι συνειδητά. Να προσεύχομαι με ειλικρίνεια.

Να αναγνωρίζω τις ανάγκες μου. Να δέχομαι βοήθεια όταν τη χρειάζομαι.

Να προσφέρω Αγάπη όταν μπορώ.

Και να διατηρώ μέσα μου τη λεπτοφυή Χαρά της συμμετοχής στη Ζωή.

Ευλογώ κάθε άνθρωπο που θλίβεται. Κάθε άνθρωπο που αισθάνεται μόνος.

Κάθε άνθρωπο που έχει χάσει την ελπίδα του. Κάθε άνθρωπο που αναζητά Φως.

Κάθε άνθρωπο που χρειάζεται παρηγοριά, φροντίδα και ανθρώπινη παρουσία.

Ας γίνει η δική μου καρδιά περισσότερο δεκτική. Ο λόγος μου περισσότερο θεραπευτικός.

Η σκέψη μου περισσότερο ενωτική. Η πράξη μου περισσότερο υπεύθυνη.

Και η πορεία μου μία συνεχής μαθητεία στην Αγάπη.

Αμήν.

Μία τέτοια προσευχή δεν απορρίπτει την ανθρώπινη εμπειρία. Την περιλαμβάνει στην πνευματική μαθητεία.