Οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν δύναται νὰ καταλογίσῃ εἰς τὸν ἓτερον ὑπαιτιότητας, ἐφ’ ὅσον ἕκαστος ἐξ ὑμῶν ἀποτελεῖ καὶ ἰδίαν ὀντότητα, ἥτις οὐ μόνον διεπλάσθη συμφώνως τῶν εἰλημμένων ὑποχρεώσεων, ἃς ὁ ἴδιος προκαθώρισε πρὶν ἢ εμφανισθῇ ἐκ νέου εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ συμφώνως τῆς πνευματοψυχικῆς αὐτοῦ ἀνελίξεως, ἣν κατεῖχε πρότερον καὶ τὴν ὁποίαν ἠθέλησε νὰ καταστήσῃ ἀνάλογον πρὸς τὸ σῶμα, τὸ ὁποῖον οὗτος ἐξέλεξεν ἐπὶ γῆς, διὰ νὰ ἐνσαρκωθῇ.
Ἔχομεν ὅθεν δύο Ἀληθείας, τὴν μὲν ἐκ τῆς πείρας καὶ γνώσεως τοῦ ἀτόμου, τὴν δὲ ἐξ Ἀποκαλύψεως. Ἐὰν ἄλλοι διδάξωσιν ὑμῖν ἢ ἐδίδαξαν τὴν ἐκ πείρας καὶ ἀτομικῆς αὐτῶν γνώσεως ἢ τῆς ἰδίας αὐτῶν κρίσεως ἢ τῆς πνευματικῆς αὐτῶν ἀποδόσεως προερχομένην Ἀλήθειαν, Ἐγὼ θέλω διδάξει ὑμῖν τὴν ἐξ Ἀποκαλύψεως.
Ὁ ἄνθρωπος ἂς προσπαθήσῃ ὅσον δύναται τελειότερον νὰ ἐμπνευσθῇ αὐτήν, ἂς δεχθῇ δὲ ταύτην ὡς Θεῖον δῶρον ἐκ τοῦ Πνεύματος Ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ὅπου θέλει πνεῖ καὶ καταυγάζει καὶ λαμπρύνει τὸ Ὄν, τὸ ὡς Θεηφόρον σκεῦος μεταβαλλόμενον, ἀποδέχεται αὐτήν, ἀποδεχθὲν δὲ αὐτὴν πρὸς αὐτήν προάγεται, ἐν ἐναντίᾳ δὲ περιπτώσει ἀμαυροῦται ὡς σκεῦος ἄχρηστον καὶ ἐν τῷ βορβόρῳ ἀπορρίπτεται ὡς τοιοῦτον.
Ὁ χρόνος παρέρχεται ἀνεπιστρεπτεί. Μὴν ἐξακολουθήσητε ν’ ἀφήνετε αὐτὸν ματαίως καὶ ἀσκόπως νὰ παρέρχητε.
Ὁ Κύριος ὅμως τοῦ σιτοβολῶνος καλεῖ αὐτοὺς νὰ προσέλθωσιν. Ὁ χρόνος ἐπείγει. Ἐὰν οὗτοι ἐξακολουθοῦσιν ἐφησυχάζοντες, θὰ τιμωρήσῃ αὐτούς, θὰ τοὺς καταστήσῃ ὑπευθύνους διὰ πᾶσαν προξενηθεῖσαν ἐκ τῆς ὑπαιτιότητος αὐτῶν βλάβην καὶ ὁπόταν φθάσῃ ὁ καιρὸς καὶ δὲν εὑρεθῶσιν ἐγκαίρως ἐν τῷ ἀγρῷ μὲ τὸ δρέπανον ἀνὰ χεῖρας καὶ μὲ πλήρη πρὸς συγκομιδὴν τοῦ σίτου προθυμίαν θὰ καλέσῃ ἄλλους ν’ ἀναλάβωσι τὴν συγκομιδὴν αὐτοῦ, οὗτοι δὲ θέλουσι χρησιμεύσει ὡς δοῦλοι καὶ ὑποζύγια ἐκείνων, οἵτινες θὰ μεταφέρωσιν αὐτὸν ἐν ταῖς ἀποθήκαις των καὶ θὰ καταστῶσι κύριοι καὶ κάτοχοι αὐτοῦ.
Μη ζητήτε ν’ ανεύρητε την Αλήθειαν εκ των συμπερασμάτων των σοφών, των επιζητούντων ν’ ανατάμωσι την ύλην και εξ αυτής και μόνον να εξαγάγωσι τα πορίσματα των αξιωμάτων αυτών. Ο φθαρτός κόσμος της ύλης ανά έκαστον βήμα της παρόδου του χρόνου φθείρεται και μεταβάλλει όψιν και σύνθεσιν. Ενώ ο Κόσμος του Πνεύματος υπερβάλλει υπεράνω αυτού ως Φωτοβόλος Πνευματικός Ήλιος, όστις διαχέει τας Ζειδώρους αυτού Ακτίνας και την Υπέρλαμπρον αυτού Ακτινοβολίαν υπεράνω πάσης φθαρτής και προσκαίρου υλικής συνθέσεως.
Αγαπάτε τον κόσμο ανεξαιρέτως φίλων και εχθρών και τη ζωή με όλα τα βάσανά της. Αγαπώντας τους εχθρούς σας αποπλύνετε τη δηλητηριώδη πληγή του κακού και καθιστάτε τα βέλη του άχρηστα. Απ’ τη ζωή την ανθρώπινη η ευτυχία ανελίσσεται στα ουράνια. Κι απ’ του πόνου τ’ ανυπόφορο κέντρισμα η ευτυχία ξεφυτρώνει. Αγαπάτε άνθρωποι.
Ο Κόσμος των Μυστηρίων, ο Κόσμος του Φωτός, αι χώραι της χαράς είναι μακράν, πολύ μακράν… αλλά και μεθ’ υμών. Δεχθήτε την Χάριν του Πνεύματος του Αγίου. Ουδείς των ακαθάρτων μη γνώτω το Μυστήριον.
Ένα ολοκληρωμένο υπόδειγμα – σκελετός κάθαρσης εαυτού.
Η Αγάπη είναι το κλειδί που ενώνει τα γήινα με τα επουράνια. Δεν είναι σωστό να βλέπουμε τον ουρανό αντιμέτωπο με τη γη ή η γη να είναι αποκομμένη από τον ουρανό. Μπορεί να αντέξει η γη χωρίς τροφοδοσία από τον ουρανό; Πώς τροφοδοτείται η γη; Από πού; Από τον εαυτό της; Κάποια πεδία την τροφοδοτούν και τα πεδία είναι ενωμένα, ενώ εδώ εμείς τα βλέπουμε διαχωρισμένα. Πώς λοιπόν θα τα δει ενωμένα ο άνθρωπος; Μας τον έδειξε τον δρόμο ο Χριστός, αλλά δεν καταλάβαμε καλά.
