Γεώργιος Φυτίλης
Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. (Ιωάν. Ε΄ 1)
Το Μετὰ ταῦτα παρουσιάζει την ολοκλήρωση σταδίων εκπαίδευσης μέσα στη συνείδηση και την έναρξη ενός νέου κύκλου μαθητείας του ανθρώπου μέσα στους Θείους Νόμους. Η εκπαίδευση της πίστης δια των σημείων ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε (Ιωάν. Δ΄ 48), η οποία έλαβε χώρα σε προηγούμενα στάδια, για να βοηθηθεί η σκεπτόμενη πίστη του ανθρώπου να στερεωθεί εις Χριστόν, εισχωρεί πλέον σε νέα φάση απειρότητας. Καλείται σε αυτό το στάδιο να μεταλλαχθεί σε Θεία γνώση του ενυπάρχοντας Χριστού στη συνείδηση και να εισχωρήσει ως εκ τούτου στη Θεουργία του Ζώντος Λόγου.
Ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων αφορά εσωτερική κατάσταση συνείδησης του ανθρώπου, όπου οι σκέψεις του και οι λειτουργίες του προσηλώνονται στον Θεό και ως εκ τούτου υπάρχει μια ευρύτερη πνευματική ανάταση και μια πνευματική ενατένιση που αφήνει χώρο μέσα στη συνείδηση να εισχωρήσει το Φως. Δια τούτο και σε αυτή την κατάσταση της πνευματικής ενατένισης, η Θεία Υπόσταση Ἰησοῦς ανέρχεται ἀνέβη, στο ύψος της Αγάπης προς τον Θεό εἰς Ἱεροσόλυμα, κατά την οποία η ανθρώπινη οντότητα εισχωρεί σε εσωτερική επαφή με το Φως, σε εγρήγορση, για να ενταχθεί στο νέο στάδιο της πίστης. Εκείνης της πίστης που δια της Αγάπης ενεργούμενης και ως ‘Ελεος φανερούμενης στον άνθρωπο, προσφέρεται και υπέρ της δικής του ανύψωσης.
Ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγόμενη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. (Ιωάν. Ε΄ 2)
Η Βηθεσδά συμβολίζει την ψυχή του ανθρώπου. Βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ η οποία συμβολίζει το τέταρτο (4°) κέντρο του, το καρδιακό, στο οποίο εδρεύει η ψυχή. Ως ψυχή μετέχει στην πνευματική και υλική χώρα συνείδησης και η διπλή αυτή θέση της συμβολίζεται από τη διπλή ονομασία της στο εδάφιο τούτο της Γραφής. Η συμμετοχή της στην υλική υπόσταση του ανθρώπου εκφράζεται από την πρώτη ονομασία της ως προβατική κολυμβήθρα, δια της οποίας δηλώνεται ο χώρος συγκέντρωσης των ζωικών δυνάμεων του ανθρώπου (πρόβατα) προς την παράδοσή τους (θυσία) στην πνευματική κυριαρχία εντός της υπόστασής του. Κάτι που και εξωτερικά συνέβαινε, αφού συγκεντρώνονταν τα πρόβατα που θα θυσιάζονταν στις εορτές των Ιουδαίων.
Η συμμετοχή της στην πνευματική υπόσταση εκφράζεται δια της ονομασίας της ως Βηθεσδά, που σημαίνει οίκος του Ελέους. Παρουσιάζει την αλήθεια της ψυχής, η οποία λειτουργεί ως κολυμβήθρα της εξιλέωσης του ανθρώπου και αναγέννησης αυτού, καθώς αποτελεί τον χώρο εισόδου του Φωτός του Λόγου ως θυόμενη Αγάπη για το σύνολο.
Η διπλή αυτή λειτουργία αφορά τον άνθρωπο που έχει προσανατολιστεί προς τον Θεό και εργάζεται στη μετουσίωση των διττών του στοιχείων. Όμως τούτο δε συμβαίνει πάντοτε. Ο άνθρωπος εντασσόμενος μέσα στη διττότητα πολλάκις παρεκκλίνει εκ της Θείας Αρχής και της Οδού της Αλήθειας, εκπίπτοντας από το ύψος της Αγάπης. Αυτή η κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα την πτώση του ανθρώπου στα κατώτερα πεδία και τον εγκλωβισμό του μέσα στους Νόμους της διττότητας και το βάρος των παραπτωμάτων του.
Η ψυχή εισχωρούσα στον χώρο των εμπειριών, αποκόπτεται σταδιακά από την πνευματική σύνδεσή της και εγκλωβίζεται από τις μορφές και τις δονήσεις των κατώτερων πεδίων, δημιουργώντας πέριξ αυτής ένα ενεργειακό κάλυμμα σύνθεσης των δονήσεων των πεδίων αυτών, την προσωπικότητα, η οποία άγει πλέον την υπόσταση του ανθρώπου.
Η προσωπικότητα, γέννημα και τέκνο του εγώ, λαμβάνει πλέον σταδιακά όλο και περισσότερο χώρο μέσα στην ψυχή του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Βηθεσδά της συνείδησης να βυθίζεται στη συνείδηση της σαρκικής βούλησης, στην υλική κυριαρχία, υποβιβάζοντας την οντότητα άνθρωπος μέσα στα πεδία της πτώσης.
Η ψυχή του, ζωή και ανάσα Θεού μέσα του, φλόγα Θείου Πυρός, αποθήκη άπειρης Αγάπης και Φωτός, Ουσία Θεού εμπερικλείουσα τη Θεία θέληση εν εαυτή, συρρικνώνεται. Στη θέση της αναπτύσσεται μια άλλη κατάσταση, ένα αρνητικό αντίγραφο της πρώτης, η Εύα, η βούληση της γνώσης της διττότητας δια μέσου της οποίας ο άνθρωπος εισχωρεί στο ατέρμονο ταξίδι των εμπειριών.
Η σύνδεση με το πνεύμα εξασθενεί και σταδιακά χάνεται. Η ψυχή εγκλωβίζεται στην προσωπικότητα και αυτή κυριαρχεί δια της διάνοιας, που αποτελεί τον υποβιβασμό του πνεύματος εντός της συνείδησης. Ο άνθρωπος καθηλώνεται και η Βηθεσδά της συνείδησής του γεμίζει από τις κατώτερες ποιότητες και τα πάθη που επέλεξε η βούλησή του, λαμβάνοντας τροφή και ενέργεια μέσω των πέντε (5) αισθήσεων, που συμβολίζουν οι πέντε (5) στοές της Βηθεσδά.
Ο εγκλωβισμός της ψυχής στην ηγεσία των κατώτερων κέντρων, που διαχρονικά ενεργοποιείται από τον άνθρωπο, έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση στον χώρο της πλήθους αρνητικών σκέψεων του υλοκρατούμενου φρονήματος. Παρουσιάζονται ιδέες ασθενούσες ένεκα της έλλειψης της Θείας ενέργειας του Φωτός. Ιδέες τυφλές ένεκα της άγνοιας και του πνευματικού σκότους που επικρατούν στην αντίληψη του ανθρώπου περί της Αλήθειας.
Ακόμη ιδέες χωλές ένεκα της απουσίας της διάθεσης για ανιδιοτελή προσφορά και ανυπόκριτη αγάπη προς τον πλησίον και ιδέες ξηρές ένεκα της απουσίας των χυμών της ζωής και των Θείων ναμάτων της Πατρικής Πηγής. Ιδέες που παραμένουν κατάκοιτες στον χώρο της διάνοιας, οδηγώντας την ανθρώπινη υπόσταση σε περιπλάνηση και αδιέξοδα, σε μαρασμό και ασθένεια ψυχής και σώματος, σε καθήλωση μέσα στη βαρύτητα του υλικού πεδίου, ἐν ταύταις κατέκετο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν. (Ιωάν. Ε΄ 3)
Όταν όμως ο άνθρωπος, κουρασμένος από το ταξίδι του μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας και της αναλήθειας, αναζητήσει το Φως, όταν η ψυχή έλθει σε επίγνωση της αρρωστημένης της κατάστασης και επιζητήσει διακαώς την εξάγνιση και απολύτρωσή της, τότε η υπόσταση αναζητά με επιμονή και καρτερία, με πίστη τη Θεία Παροχή και Αρωγή. Την αναζητά με ελπίδα σωτηρίας και αναγέννησης και προετοιμάζεται να δεχτεί εντός της τη Θεία κάθαρση, τον εξαγνισμό του Ιωάννη.
Προσμένει με λαχτάρα την ώρα της εξάγνισής της, κατάσταση που δημιουργεί στο νου μια προς τα άνω κίνηση θέτοντας αυτόν στην έλξη της Χάριτος, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. (Ιωάν. Ε΄ 3)
Στη Βηθεσδά, στον αληθινό οίκο του Ελέους, απενεργοποιείται ο Νόμος του κάρμα, οι διαχρονικές δεσμεύσεις, ποινές και οφειλές που δένουν τον άνθρωπο με τη γη και τον πλησίον του, καθηλώνοντάς τον στον τροχό της επανακύκλισης του πνεύματος προς αποκατάσταση των χρεών του και προς εξέλιξη.
Η απενεργοποίηση αυτή οδηγεί την υπόσταση να δεχτεί τη Χάρη και το Έλεος του Πατέρα, προχωρώντας στην πλήρη κάθαρση, αποδέσμευση και ένταξή της στο δρόμο της πνευματικής πορείας, της ένωσης και μετουσίωσης κάθε διττού στην Αλήθεια του Λόγου.
Η κάθαρση όμως του νου και της καρδιάς και η ανύψωση των δονήσεων της υπόστασης του ανθρώπου δε δύναται να γίνει άνευ της εσωτερικής προετοιμασίας. Και τούτο, γιατί η ροή του άπλετου Φωτός των ανώτερων κέντρων εντός του ταραγμένου και διασπασμένου νου θα επέφερε μεγάλη δυσαρμονία στον άνθρωπο, δέος και φόβο, με κίνδυνο την κατάρρευση της υπόστασης στην επίγνωση του χάους που υπάρχει ανάμεσα σε αυτήν και στο Θείο. Δια τούτο ο Νόμος του Σεβασμού και της Αγάπης του Πατέρα θεού επιτρέπει στον ανθρώπινο νου να δέχεται σταδιακά το Φως, ώστε αυτό να επιφέρει ισορροπημένες διανοίξεις, για να μπορέσει στο πεδίο της συνείδησής του η διεύρυνση της ψυχής του και η ανύψωσή της να γίνεται ομαλά, ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κετέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρα. (Ιωάν. Ε΄ 4)
Ο ἄγγελος εδώ συμβολίζει την κατάσταση Ιωάννη Βαπτιστή. Ενεργοποιεί σταδιακά, ανά τακτές περιόδους (κατὰ καιρὸν), το φως του πέμπτου (5ου) κέντρου εντός του ανθρώπου, οδηγώντας τον σε βαπτίσεις κάθαρσης (ύδωρ). Αυτές ενεργοποιούν τις δυνάμεις της ψυχής και του πνεύματος, για να οδηγηθεί η υπόσταση σε μεταλλαγή δονήσεων ακόμα και του φυσικού του φορέα, ώστε να συντονιστεί μοριακά και δονητικά με το εκχεόμενο Έλεος του Λόγου. Ουσιαστικά είναι η φάση εκείνη στην οποία ο άνθρωπος ασκείται στην υπομονή, στην επιμονή και σταθερότητα της θέλησής του για εξύψωση και λύτρωση, στην αποκοπή του από χαμηλοκραδαινόμενες καταστάσεις στη ζωή του.
Δημιουργούνται εξωτερικά ζυμώσεις μεταξύ των τμημάτων του που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τις εσωτερικές μεταλλαγές του και παρουσιάζεται το στάδιο της διάσπασης σχέσεων καθηλωτικών για τον άνθρωπο.
Αυτό συμβαίνει γιατί το φως του πέμπτου (5ου) κέντρου ερχόμενο σε επαφή με τις εκπομπές του ανθρώπινου νου λειτουργεί ως ενέργεια κάθαρσης και εξισορρόπησης σε ανώτερο επίπεδο, μεταλλάσσοντας τη σκεπτόμενη πίστη του ανθρώπου σε Θεία εμπιστοσύνη προς το Φως.
Ούτως, ευρύτερο μέρος της Αλήθειας δύναται να εγκολπωθεί μέσα στη συνείδησή του. Καθ’ όλη δε τη διάρκεια της εισχώρησης του Φωτός αυτού στο χώρο της συνείδησης (δεξαμενή), προξενείται μια παροδική σύγχυση, η οποία είναι ανάλογη σε διάρκεια και ισχύ με τους υπάρχοντες νοητικούς περιορισμούς καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ. (Ιωάν. Ε΄ 4)
Μετά την εισροή του Φωτός ο νους δονείται πλέον σε ανώτερες ποιότητες συχνοτήτων λειτουργώντας με υψηλότερες ιδέες. Ως αποτέλεσμα αυτού είναι η διάχυση της αρμονίας σε όλη την υπόσταση του ανθρώπου, που επιτελεί στη συνέχεια μια πλήρη μετουσίωση κάθε δυσαρμονίας και δυσλειτουργίας των κέντρων και των σωμάτων του.
Σε αυτή τη φάση της εκδήλωσης των Νόμων ο άνθρωπος ενώνεται με το φως του πέμπτου (5ου) κέντρου. Ενώνεται δηλαδή με τη δόνηση της προ της πτώσης του κατάστασης, τον εσωτερικό Ιωάννη, την πρωταρχική Ανθρωποϊδέα Αδάμ και η ένωση αυτή τον καθιστά εκ νέου άνω – θρώσκοντα.
Σε αυτή τη δόνηση συνείδησης υφίσταται μόνον η αρμονία και η δημιουργική γαλήνη που αποκαθιστά πλήρως κάθε αποτέλεσμα της πτώσης του, ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. (Ιωάν. Ε΄ 4)
Αυτή η κατάσταση είναι παροδική, αφού ο άνθρωπος συνεχίζει να βρίσκεται στο πεδίο της διττότητας και καλείται ο ίδιος πλέον να εργαστεί για να καταστήσει αυτήν την ποιότητα της δωρεάς Χάριτος του Θεού διαρκή κατάσταση εντός του.
Η αρχή έχει γίνει. Κάτω πλέον από τη διάχυση της Χάριτος ο άνθρωπος ωθείται να συνεχίσει την κάθαρση – αναγωγή του μέσω νέων εμβαπτίσεών του στο Φως, όταν δηλαδή εκ νέου ο άγγελος θα ταράξει τα ύδατα (εισαγωγή σε νέα στάδια). Και τούτο ώστε να ενεργοποιείται η άνω – θρώσκουσα ιδέα δια της οποίας δύναται να έλξει πλέον μέσα του τον Λόγο Ολότητα, τη μοναδική Ουσία της Ύπαρξης.
Γεώργιος Φυτίλης – Μαθητεία Λόγου
