Θὰ μὲ εὕρητε πάντοτε τοσοῦτον πρόθυμον νὰ συμβάλλω εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἔργου, τὸ ὁποῖον ἀνέθεσα ὑμῖν, ὅσον θὰ βλέπω ὑμᾶς προθύμους εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν καὶ λυσιτελεστέραν εὐδοκίμησιν αὐτοῦ.
Μὴν ἀφήνητε νὰ παρέρχηται χρόνος. Διαθέσατε τὰς ὥρας, αἵτινες σᾶς περισσεύουν εἰς τὴν εὐόδωσιν καὶ κατίσχυσιν αὐτοῦ. Ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν μὲ μικρὰν προσπάθειαν εἴδατε τὰ ἀποτελέσματα. Ποῖα θὰ ἦσαν ταῦτα ἐὰν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐπεμελῆσθε, ὡς σήμερον, εἰς τὴν πρόοδον αὐτοῦ; Ἀλλ’ ὁ καιρὸς δὲν ἀπωλέσθη. Ὑπάρχει ἀκόμη καιρὸς καὶ εὐρύτατον στάδιον πρὸ ὑμῶν, ὅπως ἀκονίσητε ἑαυτοὺς καὶ τὴν δρᾶσιν σας. Ἡ ἑβδομὰς ἥτις ἔληξεν ὑπῆρξεν ἀρκετὰ καρποφόρος, διότι καὶ ὁ ζῆλος καὶ ἡ προθυμία σας καὶ ὁ τρόπος τῆς ἐνεργείας σας ὑπῆρξεν ἐξ ἴσου ἐγκαρδιωτικὸς πρὸς τὰς γενικὰς ἀποβλέψεις Μου δια τὴν πρόοδὸν σας.
Μὴν ἐπαναπαυθῆτε ὅμως μόνον ἐπ’ αὐτοῦ, ἀλλὰ καταβάλατε περισσοτέρας δυνάμεις καὶ ἐνέργειαν. Μὴ νομίσητε ὅτι τοῦτο εἶναι δύσκολον. Ἀπαιτεῖται συστηματική ἐργασία διὰ τὴν πλήρη ἐπιτυχίαν. Πρὸ ὑμῶν ἔχετε τόσους λογίους, ἐπιστήμονας, τῶν γραμμάτων ζηλωτάς, ὥστε μία κατάλληλος πρὸς ὅλους τοὺς ὁρίζοντας τούτων ἐνέργεια νὰ ἐπιφέρῃ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα δὲν προσδοκᾶτε. Δὲν δύναμαι ἀπὸ σήμερον νὰ σᾶς εἴπω τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπέλθωσιν εἰς τὴν ἐν γένει τοῦ ἔργου εὐδοκίμησιν, ἓν μόνον σᾶς λέγω: Ὅτι ἐλάχιστοι θὰ μείνουν ἐξ ὅλης τῆς Ἑλλάδος, οἵτινες δὲν θὰ διαφωτισθῶσιν. Θὰ εὑρεθῶσι δὲ ἐν καιρῷ καὶ τὰ κατάλληλα πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἐκ καλῆς προαιρέσεως καὶ ὁλοθέρμου πίστεως θὰ θεωρήσωσιν ἑαυτὰ εὐτυχῆ προσφέροντα τὴν ὑλικὴν ἀρωγήν των, πρὸς ἐνίσχυσιν αὐτοῦ.
Ὀφείλω νὰ καταστήσω εἰς ὑμᾶς ταῦτα πάντα γνωστά, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ὅτι θὰ συμβάλλετε εἰς τὴν μέλλουσαν τῆς ἀνθρωπότητος προπαρασκευὴν πρὸς ὑποδοχὴν τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ἀναμενομένης Νέας Ἐνανθρωπίσεως τοῦ τῶν πάντων ὑπερθερματίζοντος Λυτρωτοῦ τῶν Ψυχῶν καὶ Ζωοποιοῦ Πνεύματος, οὐχὶ ὡς ποτὲ ἐνανθρωπιζομένου ἐν τῇ γῇ ὡς ἀνθρώπου καὶ γεννωμένου πάλιν, ἀλλ’ ἐν τῇ ἀνθρωπότητι τῇ ἀντιληφθησομένῃ καὶ πιστευούσῃ Αὐτὸν ὑποκαθιστάμενος καὶ αὐτὴν πληρῶν.
Καὶ οἱ διαφωτιζόμενοι παρ’ Αὐτοῦ καὶ οἱ ἐνοραματισθέντες καὶ πάντες οἱ δι’ Αὐτοῦ λαλήσαντες καὶ τὴν ἀνοιχθησομένην εἰς αὐτοὺς Βασιλείαν ὠφθέντες, λαλήσουσι καινὰ, ἃ οὐδεμία ἀκοὴ ἤκουσε, καὶ ὠφθῶσι Κόσμους ἐν ὅλῃ αὐτῶν τῇ μεγαλοπρεπείᾳ, οὓς οὐδεὶς ὀφθαλμὸς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ὤφθη. Καὶ τὸ Πνεῦμα αὐτῶν ἐπιφωτιζόμενον καὶ τὸ ψυχικὸν αὐτῶν σῶμα ἀπαλλασσόμενον τῶν ὑλικῶν δεσμῶν, καὶ ἐπὶ πνευματικῶν πτερύγων φερόμενον, θέλει ἀνέλθει τὴν κλίμακα τῶν Ἀνιόντων Κόσμων, πρὸς τὸν Θρόνον τῆς Θείας Φωτοπαστάδος τῆς Γεννησιουργοῦ Θεότητος φερούσης, ἐξ Ἦς ἀπορρέουσιν αἱ τὸν Σύμπαντα Κόσμον διήκουσαι Ὑπέργειαι καὶ Φωτοδόται Δυνάμεις.
Καὶ ἡ εὐρεῖα διάνοια τῶν ἐξαϋλουμένων τούτων πνευμάτων εἰσχωροῦσα εἰς τοῖς Κόλποις τοῦ Ἀδύτου καὶ Ἀποκρύφου Κόσμου, τὸ μὲν πνεῦμα ἐν τοῖς Ἀνωτάτοις Κόσμοις φέροντες, τὸ δὲ σῶμα ἐν τῇ γῇ, θέλουσιν ἐξ ἰδίας αὐτῶν ἀντιλήψεως κρίνει περὶ τῆς ἐν τοῖς Ἀδύτοις ἐγκρυπτομένης καὶ καλυπτομένης Ἀληθείας, ἣν τοῖς κλητοῖς ἀποκαλύψωσιν, συναντηλήπτορες καταστάντες τῆς Οὐρανίου τοῦ Θεοῦ Βασιλείας καὶ τῶν Βουλῶν Αὐτοῦ Ἑρμηνευταί.
Μὴν ἀπωλέσητε τὸν χρόνον τῆς παρούσης ὑμῶν ἐν τῇ γῇ ζωῆς, χρησιμοποιήσατε τοῦτον ὅπως ἐνωτισθῆτε τῶν πρώτων Ἐπαγγελιῶν ἃς Ἐγὼ προσέρχομαι νὰ φανερώσω καὶ ἃς ὁ Ἐρχόμενος καὶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις Ἐνανθρωπιζόμενος, θέλει ἀποκαλύψει ἐν ὅλῃ τῇ φυσικῇ μεγαλοπρεπείᾳ.
Πιστεύουσι τὸν Ἐνανθρωπισθέντα Λόγον ἐν τῷ Ἰησοῦ ὡς καὶ πάλιν ἐνανθρωπισθησόμενον, ἀλλ’ οὐκ ἀξιοῦνται τὴν Γραφὴν τὴν διὰ τοῦ Στόματος Αὐτοῦ ὑπαγορευθεῖσαν κατανοεῖσαι ἢ ἀντιληφθῆναι.
Ὁ δὲ Ἐρχόμενος οὐκ ἐνανθρωπισθήσεται ἢ ὑποκατασταθήσεται ἐν τῷ προσώπῳ τινός, ὡς οὗτοι μωρῶς πιστεύουσιν, ἀλλ’ ἐφ’ ἀπάσοις τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ καὶ τοῖς ἐκλεχθησομένοις εἰσπορευθῇ καὶ δι’ αὐτῶν λαλήσει.
Ιωάννης Σταματιάδης – 28/10/1926
Φως Αληθείας Ρέον από Χριστού – ΤΟΜΟΣ Α΄
Διδασκαλία 50 – σελ. 111
Εκκλησιαστής νέος:
Όλα αυτά φανερώνουν, πως η χαρά των ανθρώπων, από τις πιο υψηλές πνευματικές εμπειρίες μέχρι τις κοινές καθημερινές εκδηλώσεις, είναι δώρο του Θεού και ως δώρο πρέπει να την δεχόμαστε. Η ικανότητα δε να χαίρεται κανείς και με τα πιο απλά και γήινα ακόμη πράγματα, θεωρείται πραγματικό «χάρισμα», δοσμένο από τον αγαθό Θεό προς τον άνθρωπο· «έγνων ότι ουκ έστιν αγαθόν εν αυτοίς, ει μη του ευφρανθήναι και του ποιείν αγαθόν εν ζωή αυτού. Και γε πας άνθρωπος, ος φάγεται και πίεται και ίδη αγαθόν εν παντί μόχθω αυτού, δόμα Θεού έστιν».
(Εκκλ. Γ΄13).
