Ἄπειρος ὁ ἀριθμὸς τῶν βαθμίδων τῆς πνευματικῆς κλίμακος. Ἀνερχόμενος εἰς τὴν προοδευτικὴν ταύτην κίνησιν ὁ ἄνθρωπος ὁ πνευματικός, ἀπὸ ἀτέλειαν βαίνει κινούμενος κατὰ τὴν μίαν αὐτὴν φορὰν πρὸς τὸ Τέλειον, διερχόμενος τὰς συνεχεῖς βαθμίδας, τὰς παριστανούσας καὶ ἕνα ἑκάστοτε ἐξελικτικὸν σταθμόν. Ἑκάστη τοιαύτη βαθμὶς τῆς Ἀπείρου ταύτης καὶ Ἀτέρμονος κλίμακος, ὑπὸ πνεύματος κινουμένου ὁμαλῶς, διανύεται ἐντὸς ὡρισμένου πνευματικοῦ διαστήματος.
Ὅπως δὲ πᾶσα ἐπὶ τὰ πρόσω ἢ τὰ ὀπίσω κίνησις κινητοῦ ἐπακολουθεῖται ἢ μὲ ἐπιβράδυνσιν ἢ μὲ επιτὰχυνσιν, οὕτω παραλλήλως πως πᾶσα πνευματικὴ ὀντότης, διατρέχουσα τῆν ἐξελικτικῆν ταύτην πνευματικὴν τροχιάν, χωρεῖ πρὸς τὸ Ἄπειρον μὲ κίνησιν ἢ ὁμαλήν, ὅτε ἡ ἀλληλουχία καὶ διαδοχὴ τῶν πνευματικῶν βαθμίδων γίνεται ὁμαλῶς, (ὁμαλὴ πνευματικὴ ἐξέλιξις), ἢ ὑφίσταται ἐπιβράδυνσιν, ὅτε μετ’ ἠλαττωμένην κίνησιν ἀκολουθεῖ στασιμότης ἢ ἀδράνεια εἰς ὡρισμένην βαθμίδα, καὶ τέλος ἡ κίνησις ἐπιταχύνεται, ὁπότε ἡ πνευματικὴ ὕπαρξις διατρέχει τὰς βαθμίδας μὲ ταχύτητα ὁλονὲν ἐπιταχυνομένην καὶ ὅτε τὸ Πνεῦμα ὁδεύει πρὸς τὴν Ἄπειρον πνευματικὴν ἐξέλιξιν, λαμβάνον ταχέως τὴν ὑψηλὴν πνευματικότητα αὐτοῦ.
Καὶ κατὰ μὲν τὴν πρώτην περίπτωσιν, τῆς ὁμαλῆς πνευματικῆς ἐξελίξεως, ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος βαθμηδὸν καὶ κατ’ ὀλίγον, ἀποβάλλων τὰ σαθρὰ ψυχικὰ στοιχεῖα, ἅτινα ἐν συνόλῳ ἁπαρτίζουσι τὸν ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον, ἐφοδιάζεται μὲ ἕτερα ὑγιᾶ, ὧν ἡ πρόσκτησις χαρακτηρίζει τὸν πνευματούμενον ἄνθρωπον καὶ τὸν ὁμαλῶς διατρέχοντα τὴν προοδευτικὴν πνευματικήν τροχιάν του.
Κατὰ δὲ τὴν δευτέραν, τῆς ἐπιβραδυνομένης ἐξελίξεως, αἱ πνευματικαί ὑπάρξεις διὰ τὰ μὲν ἢ δὲ αἴτια, ἁδρανοῦσι, περιέρχονται εἰς στάδιον στασιμότητος, ἥτις δύναται ἐπὶ πολὺ νὰ συγκρατήσῃ ἐν τῷ κλοιῷ της τὴν πνευματικὴν ἐκείνην ὕπαρξιν, ἂν μὴ ἀπότομος ψυχικὸς κλονισμὸς ἢ ανακαινιστικὴ τῶν πνευματικῶν στοιχείων δόνησις ἀναδημιουργήσῃ δυνάμεις καὶ προσδώσῃ νέαν ἰσχυρὰν πρὸς τὰ πρόσω ὤθησιν.
Κατὰ δὲ τὴν τρίτην περίπτωσιν, τῆς ἐπιταχυνομένης πνευματικῆς ἐξελίξεως, αἱ πνευματικαὶ ὀντότητες κινούμεναι ἰλιγγιωδῶς περὶ τὸν ἄξονα τῶν πνευματικῶν νόμων, διαγράφουν, ὡς ἂσβεστοι πυρσοί, ὁλονὲν ἀποκτῶντες μεγαλυτέραν λαμπηδόνα, τὴν τροχιὰν πρὸς τὴν ἀνωτέραν ἐξέλιξιν, ριπτόμενοι εἰς τὸν πνευματικὸν ἐκεῖνον στρόβιλον καὶ διερχόμενοι εἰς τὰ ἀφάνταστα καὶ ἀπροσπέλαστα Πνευματικὰ βασίλεια.
Δέν γνωρίζετε εἰσέτι τά Μυστήρια τοῦ Οὐρανοῦ, καί μήν δέχεσθε τούς συμβολισμούς ὡς πραγματικότητα. Χρησιμεύουν μόνον ὡς βακτηρία διά νά μεταπηδήσετε εἰς κάτι ἄλλο, πού εἰσέτι οὔτε γνωρίζετε, οὔτε ὑποψιάζεσθε. Ὡστόσο τμηματικῶς ἀπό τό γνωστό ἢ τό πλέον κατανοητό θά σᾶς προχωρήσω εἰς τό Ἄγνωστον, εἰς τό Μυστήριον. Ἄνθρωποι ἀφελεῖς ἐν τῇ πίστει σας, πού νομίζετε ὅτι Ἕκαστος ἤδη κατέχει τάς κλεῖδας τ’ Οὐρανοῦ, πού δέν κατέχουν μηδέ οἱ ἄγγελοι, μηδέ τά πνεύματα Δασκάλων πού εἷναι δορυφόροι γύρω ἀπό ’Εμέ.
Ἀπεσταλμένοι Μου δύνανται νά ἐνεργοῦν ἐξ Ὀνόματός Μου, ἀλλά Ἐγώ θά εὑρίσκωμαι ὡς Παρουσία μορφοποιηθεῖσα ὅπου ἐπιθυμῶ εἰς ὅποιον τόπον, χῶρον, συνάθροισιν. Ἄλλο ἀντιπρόσωποι ἐξ Ἐμοῦ καί ἄλλο ἡ Παρουσία Μου. Θά ἐμφανίζωμαι Ἐγώ μορφοποιημένος καί συντεθειμένος ἐκ Θείας ὕλης, καί οὐχί ὅτι ποτέ θά σκηνώσω εἰς ἀνθρώπινον φορέα εἰς τήν Δευτέραν Μου ἔλευσιν. Ἐγώ δέν ὑποκαθίσταμαι παρ’ οὐδενός.