Καὶ ἐγεννήθη πολλάκις ἡ σκέψις ἐν τῷ βάθει τῆς διανοίας ὑμῶν: Ποῖος ὁ σκοπός, δι’ ὃν ἐκλήθημεν πρὸς τὴν ἀποπεράτωσιν ἐνὸς δυσβαστάκτου ἔργου, ἐφ’ ὅσον δὲν εἴμεθα ἄξιοι οὐ μόνον νὰ τὸ στηρίξωμεν, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ κατανοήσωμεν. Καὶ ποίαν σχέσιν ἔχουν αἱ ἐπικοινωνίαι ὡς πρὸς αὐτὸ καὶ ὑμᾶς καὶ αἱ τόσαι δοθεῖσαι, δι’ αὐτοῦ ἐπαγγελίαι, ἐφ’ ὅσον τὸ ἔργον τοῦτο δὲν δύναται δι’ ὑμῶν νὰ ἀποπεράτωθῇ καὶ πραγματοποιηθῇ ὁ τελικὸς δι’ αὐτοῦ σκοπός;
Οὐδεὶς ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ καὶ οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀκολούθων αὐτῶν ἠδυνήθη ποτὲ νὰ ἀντιληφθῇ ποῖον σκοπὸν εἶχεν ἡ δοθεῖσα εἰς αὐτοὺς Διδασκαλία καὶ οὐδεὶς ποτὲ ἐγνώριζεν, ὅτι ἡ πολύτιμος Διαθήκη τῶν ἐμπνεομένων ὑπαγορεύσεων θὰ καθίστατο τὸ Εὐαγγέλιον τῆς ἐξανθρωπισθείσης δι’ Αὐτοῦ ἀνθρωπότητος.
Ἅπαντες οἱ μαθηταὶ καὶ Ἀπόστολοι τοῦ Ἰησοῦ συγγράψαντες εἴτε πρὸς διατήρησιν μέρους τῆς Διδασκαλίας Αὐτοῦ ἢ κατ’ ἔμπνευσιν ἀποτεινόμενοι πρὸς τοὺς ὑπ’ αὐτῶν κατηχουμένους ἐν ἐπιστολαῖς, δὲν ἐγνώριζον, ὅτι οἱ λόγοι αὐτῶν θὰ διετηρῶντο διὰ μέσου τῶν αἰώνων ὡς κατηχητικὴ καὶ διαμορφωτικὴ Διδασκαλία εἰς τὰς μελλούσας τῆς ἀνθρωπότητος γενεάς.
Ὡμίλουν ὑπὸ τὴν περιωρισμένην ἔννοιαν τοῦ στενοῦ κύκλου τῶν ἀκολούθων αὐτῶν, χωρὶς νὰ προαισθάνωνται, ὅτι ἡ περιωρισμένη αὐτῶν διδασκαλία θὰ ἀντικαθίστα ὑπὸ τὸ ἀπλοϊκὸν ἀφηγηματικὸν ὕφος τῶν ταπεινῶν ἀλιέων τῆς Γαλιλαίας τὸ καλλιεπές, ὑψιπετὲς καὶ ἄφθαστον τεχνικῶς ὕφος τῶν σοφῶν τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ πνεύματος.
Οὕτω καὶ ὑμεῖς δὲν δύνασθε σήμερον νὰ κατανοήσητε τὸν σκοπὸν τῶν παρεχομένων ὑμῖν ἐπικοινωνιῶν, ἀλλ’ οὕτε καὶ νὰ γνωρίζητε τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύναντο αὗται νὰ ἐπιφέρωσι διὰ καταλλήλου πρὸς τὸν κόσμον ἀποκαλύψεως ὑμῶν.
Αἱ ἐπικοινωνίαι Μου δέν ἀνήκουν εἰς ὑμᾶς ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον, ἀλλὰ εἰς τὸν κόσμον, ὅπως καὶ Ἐγὼ δὲν στηρίζω τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἀποκαλυφθέντος καὶ ἀρξαμένου δι’ ὑμῶν ἔργου μου, ἀλλ’ εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἐν μέλλοντι θὰ δυνηθῶσι νὰ φέρωσι τοῦτο εἰς πέρας.
Ἐγὼ εἰς οὐδένα προσωπολατρικῶς καὶ μονομερῶς ἀνήκω, ἀλλ’ εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ἐκεῖνοι, οἵτινες θὰ κατανοήσωσι τὸ βάθος τῆς ἐννοίας τῶν λόγων Μου, ἐκεῖνοι, οἵτινες θὰ διασπάσωσιν ἐντελῶς τὸν πέπλον τὸν ἐπισκιάζοντα τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, ἵνα δυνηθῶσι καὶ Μὲ κατίδωσιν ἐν τῇ Πραγματικότητί Μου, ἐκεῖνοι οἵτινες θὰ δυνηθῶσι νὰ συνδεθῶσιν ἀναποσπάστως καὶ ἀδιαρρήκτως μὲ τὴν Ὑπόστασίν Μου καὶ ὑποκατασταθῶσιν ὑπ’ Αὐτῆς, ἵνα δι’ Αὐτῆς ὁρῶσι τὸν κόσμον, δέν θὰ ἀνήκωσι πλέον εἰς ἑαυτούς, ἀλλ’ εἰς τὸν κόσμον, ὃν ἐντέλλονται διὰ τοῦ φωτὸς αὐτῶν, τοῦ παρ’ Ἐμοῦ διαφωτιζομένου καὶ ὁλοὲν διαλαμπομένου καὶ ἐνδυναμουμένου, νὰ διαφωτίσωσι καὶ καθοδηγήσωσι καὶ ἀποκαλύψωσιν αὐτῷ τὴν μετ’ αὐτῶν συναφθεῖσαν Νέαν Διαθήκην Μου.
Καὶ αἱ μέλλουσαι ὑπαγορεύσεις Μου θέλει εἶναι αἱ πρὸς τὸν ἐκτροχιασθέντα καὶ ἀπ’ Ἐμοῦ ἀπομακρυνθέντα κόσμον τὸ Νέον Φῶς τῆς διαπλάσεως καὶ ἀναγεννήσεως καὶ διαμορφώσεως καὶ ἐκπολιτιστικῆς ἀναπτύξεως καὶ τελειοποιήσεως.
Οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν ἠδυνήθη ἄχρις ὥρας νὰ ἀντιληφθῇ τὸν σκοπὸν τοῦ μεθ’ ὑμῶν συνδέσμου. Διότι, ἐὰν εἴχατε ἔστω καὶ τὴν ἐλαχίστην ἐπίγνωσιν αὐτοῦ, δὲν θὰ παραμένατε ἐπὶ τόσον χρόνον τυφλοῖ καὶ κωφοί, μὴ δυνάμενοι νὰ ὠφθῆτε τὴν ἀτραπόν, ἣν ἀπεκάλυψα καὶ εἰς ἣν σᾶς καθωδήγησα, ἀλλὰ ἐγκαταλείποντες ἐν μέρει τὰς βιωτικάς ὑμῶν μερίμνας καὶ τὰς ὑλικὰς ἐντριβὰς θὰ ἐβαδίζατε ἀπροσκότιτως ἐπ’ αὐτῆς, ἕως ὅτου φθάσητε εἰς τὸ τέρμα τοῦ προορισμοῦ ὑμῶν.
Ελήφθη υπό Ιωάννη Σταματιάδη – 20/12/1936
Ὡς Πρωτότοκος Υἱὸς τοῦ ἐν τῷ κόσμῳ ἐνσαρκωθέντος καὶ τὸν Κόσμον πληρώσαντος καὶ ἀναδείξαντος Πνεύματος ἐλάλησα ὑμῖν καὶ ὡς Πρεσβύτερος Ἀδελφὸς τῶν ὑπ’ Ἐμοῦ ἐκλεγέντων καὶ κληθέντων ἀδελφῶν μεθ’ ὑμῶν συμπαρέστην καὶ συμπαρίσταμαι, ἵνα τοὺς λόγους Μου ἀκολουθοῦντες καὶ τὰς ὑποδείξεις Μου τηροῦντες τὴν ὁδόν, ἥν ὑπέδειξα ὑμῖν, ἀκολουθήσητε καὶ τὸ ἔργον Μου διὰ τῆς τηρήσεως τῶν λόγων Μου ἀναδείξητε καὶ τοῦτο εἰς τὸν κόσμον φανερώσητε καὶ συστήσητε πρὸς τὴν Νέαν αὐτοῦ δι’ αὐτοῦ σωτηρίαν.