Η λειτουργία της Κάθαρσης δεν αποτελεί απλά μια παθητική διαδικασία καθαρισμού της υπόστασής μας, αλλά είναι μια συνεχής επενέργεια διάνοιξης, αποφλοίωσης και αναγωγής της υπόστασης ως την πλήρη φανέρωση και ανάδυση στην επιφάνεια της Θείας μας Ουσίας. Είναι η άμεση και διαρκής επέμβαση στο «είναι» μας με σκοπό να απεγκλωβίσει από κάθε κάλυμμα το Θείο Εαυτό. Είναι πορεία Ζωής και με τα γήινα δεδομένα, πορεία πολλών καταβάσεων ή αλλιώς ζωών. Αποτελεί το πνευματικό εργαλείο που μας διδάσκει τμηματικά να μάθουμε συνειδητά και υπεύθυνα να ενεργούμε στον μαθητή υπόσταση, στον μαθητή αδελφό, στον μαθητή Κράτος, στον μαθητή Πλανήτη, στο Σύμπαν, στη Δημιουργία ως σύνθεα όντα ενωμένα πλήρως και μη διαχωριζόμενα με τον Λόγο. Κι αυτό γιατί στα διάφορα στάδια της Κάθαρσης αποκαλύπτονται εσωτερικές συνδέσεις και λειτουργίες των τμημάτων μας, είτε αυτά λέγονται σώματα, είτε κέντρα ζωής, είτε αγωγοί σύνδεσης, είτε μαθητές, είτε Νόμοι των πεδίων. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που συνδέεται η Κάθαρση με την Ευλογία, ως μία και μη διαχωριζόμενη Ενέργεια που το Έλεος του Πατέρα μας παρέχει.

          Η Κάθαρση – Ευλογία στην υπόστασή μας  διατηρεί αναλλοίωτους κατ’ αναλογία συσχετισμούς και ομοιότητες με οποιαδήποτε άλλη ενέργεια επιτελούμε προς οποιαδήποτε άλλη μορφή ή τμήμα του διευρυμένου Εαυτού μας. Στην περίπτωση της Κάθαρσης – Ευλογίας του εαυτού, όπως παρουσιάζεται στο συγκεκριμένο κεφάλαιο (ΣΕ ΕΥΛΟΓΩ ΕΛΛΑΔΑ), αφού καθαριστεί η υπόσταση και ενεργοποιηθεί ο Θείος Εαυτός από τις όποιες επιρροές, φανερές ή μη, οι οποίες τον καθηλώνουν και υποστέλλουν τους φορείς του (ιδιαίτερα τον υλικό, μιας και η υπόσταση ενεργεί από το υλικό πεδίο), αρχίζει να ενεργεί στον εαυτό με σκοπό την αναγωγή του και ένωση μαζί Του. Έτσι ξεκινώντας εκ των κάτω προς τα άνω αναγνωρίζει και φανερώνει πρώτα τα σημεία εκείνα που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη αναγωγής ενεργώντας σ’ αυτά και στη συνέχεια ακολουθούν αυτά με λιγότερη ανάγκη. Έτσι όπως ενεργεί ο Δάσκαλος, που βοηθά και κατευθύνει πρώτα τους μαθητές του που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και αρκετές αδυναμίες. Η ροή της ενέργειας αυτής κινείται ταυτόχρονα σε διάφορα παράλληλα επίπεδα συνειδητότητας και πνευματικής αποφλοίωσης στους εξής τομείς:

Διάρρηξη συνδέσεων με την ύλη και ενέργεια για αναγωγή της υπόστασης.

Τάσεις υλικής κυριαρχίας… – Ανάγκη για επιβεβαίωση της υπόστασης ως υλικής ύπαρξης μέσα από την κατοχή της ύλης… – Καταπιεσμένες γήινες τάσεις και επιθυμίες… – Αδυναμίες της υπόστασης του υλικού ανθρώπου… – Σκέψεις, επιθυμίες, στοιχεία σύνδεσης με τον υλικό κόσμο… – Φόβος στην ιδέα αποχώρησης από την ύλη. Όλες αυτές οι συνδέσεις ουσιαστικά εμποδίζουν και περιορίζουν τη φανέρωση του Θείου Εαυτού.

Κάθαρση – εξισορρόπηση – ενεργοποίηση και αναγωγή των Κέντρων Ζωής.

Ξεκινώντας από τα τρία κατώτερα, που παρουσιάζονται πλήρως διακεκριμένα (υφίσταται ακόμα η έννοια του διαχωρισμού), καταλήγει στο Καρδιακό και στα Ανώτερα, όπου αναφαίνεται η συνεργασία των λειτουργιών τους, η αλληλοκάλυψη και ενότητα σε αντιπαράθεση του διαχωρισμού με τα κατώτερα, γι’ αυτό παρεμβάλλονται το ένα μετά το άλλο, όχι κατά σειρά κάθε φορά, μ’ αποτέλεσμα να μην είναι τόσο ξεκάθαρος ο διαχωρισμός τους ή η διακεκριμένη λειτουργία τους. Χαρακτηριστική είναι η σύνδεση του νου κυρίως με τα κατώτερα κέντρα αλλά και με τα υπόλοιπα.

Από την ποιότητα της σκέψης ξεκινά η ένωση με τον Πατέρα. Όμως η σκέψη κατευθύνεται από τα διάφορα Κέντρα. Η κυριαρχία του κάθε Κέντρου στη Σκέψη εξαρτάται από το βαθμό δεκτικότητας και ανοχής, που ο νους του εκάστοτε ανθρώπου έχει αναπτύξει απέναντι στο αντίστοιχο Κέντρο τη χρονική στιγμή της αποδοχής μιας ιδέας. Αν δηλαδή, ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να είναι ελαστικός και δεκτικός απέναντι στις ιδέες που του υπαγορεύουν τα κατώτερά του Κέντρα, τότε ο νους του κυριαρχείται από αυτές.

Ενέργεια ενεργοποίησης των Μαθητών – Ικανοτήτων (Διαφέρει από την Κλήση τους)

• Ιούδας – Ματθίας: Μέσα σ’ αυτή την Υιότητα εμβαπτίζω τη λειτουργία του πρώτου κέντρου μου, τη μεταλλάσσω, τη μετουσιώνω σε λειτουργία ευχαριστίας προς εσένα Πατέρα, προς εσένα Δάσκαλε Ιωάννη.  
• Ιάκωβος: Ευλογώ τους φόβους μου για λάθη και εμπλοκή σε καταστάσεις, που έχουν σαν αποτέλεσμα η υπόστασή μου να περιπίπτει σε ολοκληρωτική αδράνεια και να σχηματίζει περιορισμένη ιδέα και εκτίμηση «του λάθους» αντί να ωθείται σε δράση με σύνεση και διάκριση.
• Φίλιππος: Ευλογώ τον φόβο που δημιούργησε αναστολή στην εκφραστικότητά μου. Τον ευλογώ να μετουσιωθεί σε τόλμη, αποφασιστικότητα και μαχητικότητα. Αναδύω όλες αυτές τις ιδιότητες και τις ενδύω με τη δόνηση της ταπεινότητας που δημιουργεί η επίγνωση ότι η έκφραση του λόγου με τόλμη, αποφασιστικότητα και μαχητικότητα είναι ακόμη έκφραση της μερικότητας και όχι του απολύτου.
• Ιωάννης: …διανοίγω την καρδιά μου, ώστε να καταστώ φορέας Αγάπης…
• Σύνδεση Μαθητή Ιωάννη – Διδασκάλου Ιωάννη: Αποκαθαίρω πλήρως τα σώματα και τα κέντρα μου και ενεργοποιώ τον Ιωάννη για να καταστούν διαυγή επιταχύνοντας τη μετουσίωσή τους. Μέσω του φωτός Σου καθιστώ το καρδιακό μου κέντρο απορροφητήρα, αγωγό της ροής της Αγάπης Σου. Το καθιστώ αγάπη, ώστε αυτή διαχεόμενη μέσω αυτού του κέντρου να με συνδέει και να με ενώνει με την ουσία της δημιουργίας.
• Πέτρος – Ματθαίος – Ανδρέας: Επιστρατεύω την πίστη μου στη Θεότητα που περιέχω, τη βούληση και το σθένος μου ν’ αποδεχθώ τα ατελή μου στοιχεία, και παράγω αγάπη ξεκινώντας απ’ αυτά, καταθρυμματίζοντας τη δειλία μου ν’ αγαπήσω τον ατελή εαυτό μου, τον άνθρωπο, κατανοώντας την ατέλειά του.
• Ιωάννης – Ιάκωβος: Ευλογώ και αναδύω την τόλμη από το είναι μου που με τροφοδοτεί η πρωτόγνωρη ποιότητα της αγάπης μου και ενεργώ, όπως με πληροφορεί η διάκριση μέσα από την αναδυόμενη αγάπη.
• Ιάκωβος: Ευλογώ την λειτουργία της κρίσης μου και διανοίγω το νου μου ώστε να κατανοήσει την παρεκτροπή της λειτουργίας της κρίσης σαν κατάκριση – επίκριση και μετουσιώνω αυτήν και κάθε παρόμοιά της, διαχέοντας στην υπόστασή μου αγάπη και κατανόηση.
• Βαρθολομαίος – Θωμάς Ευλογώ την εξισορρόπηση των τάσεων μέσα στο νου μου, των ανισόρροπων λειτουργιών της φαντασίας και της αντίληψης. Ευλογώ την ανάπτυξη της αντίληψής μου επί των φαινομένων και των γεγονότων της καθημερινότητας, ώστε να διακρίνω άμεσα μέσω της ενεργοποιημένης αγάπης την πραγματικότητα

Φανέρωση και σύνδεση Νόμων και Λειτουργιών. Ενεργοποίηση και αναγωγή τους σε αντίστοιχους Νόμους και Λειτουργίες υψηλότερης ισχύος και εμβέλειας.

• Λειτουργία 1^ου Κέντρου – Ευχαριστία
• Αδράνεια της ύλης – συνεχής ενατένιση του Θείου
• Μετάνοια Ιωάννης – Δ. Ιωάννης (η Μετουσίωση του Ανθρώπου)
• Λειτουργία της Μετουσίωσης από το 2^ο Κέντρο στο 3^ο και στη συνέχεια η Μετουσίωση στην Αγάπη
• Ενότητα με το Λόγο – Εκδήλωση του Λόγου στην ύλη
• Παντόχρονο – Παντόχωρο
• Η Νομοτέλεια της Αγάπης
• Σύνδεση και παραλληλότητα του εσωτερικού και εξωτερικού χώρου
• Πνευματικά αισθητήρια
• Η Ενότητα των πάντων

Πηγές:

ΣΕ ΕΥΛΟΓΩ ΕΛΛΑΔΑ, Διον. Δώριζα

ΝΟΜΟΙ & ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ, Διον. Δώριζα.

ΚΛΕΙΔΙΑ, Διον. Δώριζα.