Αναζητώ Εσένα Δάσκαλέ μου, μέσα από τις εικόνες που συχνά πυκνά πλάθει ο νους μου και προσπαθώ μ’ αυτόν τον τρόπο να Σε φέρω κοντά μου, δίπλα μου, μέσα μου. Αναζητώ την παρουσία Σου μέσα από τις γνωστές μορφές που ως άνθρωπος κατήλθες στη γη για να μας διδάξεις να αγαπούμε. Νιώθω την ανάγκη να Σε πλάθω ως μορφή στο νου μου, είτε στο «πρόσωπο» της Μητέρας είτε στο «πρόσωπο» του Χριστού ή του Δασκάλου Ιωάννη και βιώνω ισορροπία και γαλήνη. Μ’ έμαθες σιγά – σιγά να φέρνω σε εικόνα τα πρόσωπα της Αγάπης και να βιώνω αγάπη. Όμως νοιώθω ότι πάντα κάτι λείπει. Πάντα έχω ανάγκη από κάτι συμπληρωματικό. Κι όταν οι σκέψεις και οι εικόνες της άρνησης έρχονται να κατακλύσουν το νου μου με σκέψεις επιθυμίας, νοιώθω άσχημα. Θέλω να τα αποβάλλω όλα και να μην εμφανιστούν ξανά. Κι όμως μου λες ότι Είσαι παντού, ακόμα και σ’ αυτές τις σκέψεις που με «ταλαιπωρούν». Και συνειδητοποιώ ότι όταν προσπαθώ να τις απομακρύνω ή έστω να τις θάψω βαθιά μέσα μου Σε αρνούμαι. Σου ζητώ να με βοηθήσεις ν’ απαλλαγώ και δεν κατανοώ εκείνη τη στιγμή τι προσπαθείς να μου δείξεις και να με διδάξεις. Ότι καθετί έχει τη θέση του μέσα στην Ουδετερότητα. Αυτή η αλληλουχία των έντονων θετικών με αρνητικές σκέψεις ή το αντίστροφο, και μάλιστα κλάσματα του δευτερολέπτου η μία κοντά στην άλλη, ουσιαστικά μου ζητούν να τις ενώσω. Όμως ο χρόνος των θετικών είναι πολύ μικρότερος των αρνητικών. Και νομίζω ότι ξέρω γιατί. Δεν θέλω να δεχθώ και να αγαπήσω το αρνητικό τμήμα του εαυτού μου. Το διαχωρίζω, το απομονώνω και διαιωνίζω με τη στάση του νου μου το διαχωρισμό και τη διττότητα. Έτσι όταν αντιδρώ στις αρνητικές μου σκέψεις τις ενδυναμώνω με περισσότερη άρνηση και δημιουργώ μεγάλα χάσματα ανισορροπίας στην πνευματική μου πορεία. Αλλά και αντίστροφα όταν με ιδιαίτερη προσπάθεια προσπαθώ να παραμένω σε επίπλαστες σκέψεις ισορροπίας, ή όπως έχω συνηθίσει στην πλάνη του νου μου ότι πρέπει να σκέφτομαι μόνο θετικά, έρχονται σεισμοί και η άρνηση χτυπά αλύπητα. Αν μπορούσα να αφεθώ έστω και λίγο στην αλληλουχία των θετικών και αρνητικών κυματισμών του νου μου, έτσι όπως Εσύ τους παρουσιάζεις για να μου δείξεις, ή έστω να προσπαθήσω απαλά να διαδεχθούν οι θετικές μου σκέψεις τις αρνητικές, ώστε μετά το γύμνασμα αυτό του νου μου να μη διαχωρίζω τις ποιότητές τους και να βιώνω Μία Δόνηση, να δω την αρμονία της Ουδετερότητας του Εαυτού μας.
Συνειδητοποιώ την πλάνη της διττότητας των σκέψεών μου Δάσκαλε, όμως δυσκολεύομαι να κινηθώ ανάλογα. Πολλές φορές η κάθαρση του νου μου δεν είναι αρκετή, ούτε οι προσπάθειές μου να ενωθώ μαζί Σου επαρκείς. Μόνο το Έλεος Σου έρχεται πάντα να απαλύνει τον πόνο του διαχωρισμού και της διττότητας και με ωθεί να δω τη διττότητα και την ύπαρξη των αντιθέτων με διάθεση ενωτική και όχι με την απόρριψη της διττής επιλογής. Βοήθησέ με Κύριε στην πιο ουσιαστική μου πνευματική ενεργοποίηση, ώστε αυτά τα βιώματα και οι συνειδητοποιήσεις να αποτελέσουν αφετηρία εξελίξεων στο Δρόμο που οδηγεί στην Ένωση με Σένα.
Δύσκολο το Έργο σου μαθητή Μου, αλλά και Τέλειο. Έργο Ζωής γιατί είναι η ίδια η Ζωή. Η Ζωή που ενεφύσησε μέσα Μας ο Πατέρας. Είναι ο Δρόμος για την Ανακάλυψη και Εκδήλωση του Αληθινού Εαυτού, κι Αυτή είναι η Δημιουργική εκδήλωση της Ουσίας, ο Λόγος. Καλές οι συνειδητοποιήσεις, καλά και τα βιώματα που δείχνουν το βάρος της πλάνης και του διαχωρισμού της διττότητας, αλλά η αδράνεια της ύλης που τόσο διάστημα κάλυπτε το Θείο Δώρο της Δημιουργίας που μας έδωσε ο Πατέρας, θέλει λύσεις συγκεκριμένες και πολύ προσπάθεια για την κάλυψη και ένωση των αντιθέσεων. Βασικό στήριγμα στην όλη προσπάθεια αποτελεί η στάση του νου σου, που θα πρέπει να προσεγγίζει με γρήγορους ρυθμούς την Ιδέα – Παλμό της ένωσης των αντιθέτων. Δεν υπάρχει χώρος, ούτε χρόνος για στάσεις. Η συνέχεια είναι αυτή που θα σου εξασφαλίσει την υπεροπλία έναντι της αδράνειας, που στην ύλη βρισκόμενος βιώνεις. Και η συνέχεια αυτή διατηρείται όσο προσπαθείς να είσαι ενωμένος μαζί Μου και με όλους τους τρόπους που μπορείς. Η Ενότητα είναι εκείνη που εξασφαλίζει τη σωστή λίπανση στις τριβές που εμφανίζονται στις μετουσιωτικές διεργασίες της ένταξης των διττών – συμπληρωματικών στην Ουδετερότητα. Είναι αυτό που έχεις διαπιστώσει σχετικά με την αλληλουχία των θετικών και αρνητικών σκέψεων, όταν μέσα από τη συνειδητή σου ενεργοποίηση ενώνεσαι με διάθεση μετουσιωτική. Η συνεχής εξάσκηση του νου σου να συντονίζεται όλο και πιο ολοκληρωμένα με το Λόγο, θα αυξήσει σταδιακά τους ρυθμούς εναλλαγής των διττών ποιοτήτων, ώστε να μην υπάρχει πλέον χώρος αλλά και χρόνος διαχωρισμού αυτών. Αυτή είναι η Ουδέτερη μορφή των διττών στοιχείων μέσα στο Λόγο.
18/11/1997