Κεφ. 29 από το βιβλίο του Δ. Μακρίδη: “Η Μαθητεία μου στο Έργο του Δάσκαλου Ιωάννη”
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Αν δεν σταυρωθεί το σώμα το οποίο έλαβες, δεν θα πάρεις Νέο σώμα, Αναγεννημένο άνωθεν, Ανακαινισμένο. Αλλά τι γίνεται; Πιο πριν πρέπει να σε ξεριζώσουν και να μην αφήσουν σημείο της ψυχής και του πνεύματός σου, που να μην το ελέγξουν. Να μην υπάρχει σκοτεινό σημείο μέσα σου.
Δεν γίνεται να αναγεννηθείς άνωθεν και να υπάρχουν ακόμα, ουρανός και γη από την προηγούμενη κοσμική περίοδο. Πρέπει να πάρουν την θέση τους, Νέος ουρανός και Νέα γη. Όταν υπάρχει μέσα μου παλιός ουρανός και γη, παλιές ιδέες από διδασκαλίες, και τρέφομαι από τα παλιά, τότε αυτά παίρνουν ζωή. Εγώ δεν παίρνω ζωή από αυτά πια, εδώ και πολύ καιρό. Επομένως ερημοποιείται μέσα σου το δέντρο του καλού και του πονηρού, ξεραίνεται το κάθε φυλλαράκι, κλαδάκι, ριζούλα κι αυτό είναι πολύ εξαντλητικό, δηλαδή εξαντλείσαι και δεν φαίνεται να παράγεις έργο. Φαίνεται σα να μην κάνεις
τίποτε, ενώ γίνεται πάρα πολύ δουλειά. Δηλαδή ξεζουμίζεται και αφυδατώνεται μέσα σου το δέντρο του καλού και του κακού, ερημώνεται, ξεραίνεται κι αν αυτό δεν γίνει πλήρως, δεν μπορείς να κοινωνήσεις από το Δέντρο της Ζωής. Δεν γίνεται αυτό, όσο υπάρχει μέσα σου διδασκαλία παρελθούσης εποχής, έστω και κάτι, είτε στον ουρανό είτε στην γη μέσα σου, το οποίο ακόμα απορροφά ενέργεια, ζωή ή τρέφεσαι από αυτό.
Ξεραίνομαι; Είναι τρομακτικό αυτό το πράγμα. Είναι σαν να σου παίρνουν τα πάντα, σαν να σε βγάζουν από παντού. Λες «καλά Θεέ μου, τι θα είμαι υπαρκτός, ανύπαρκτος; Μου κόβεις την δραστηριότητα στον Ουρανό, μου κόβεις κάθε δραστηριότητα στην γη, κι η ενέργεια που έχω, είναι για τα απολύτως απαραίτητα και μερικά τα κάνω με δυσκολία».
Όταν λέω «θέλω να βρω τον Εαυτό μου», δεν εννοώ τον Δημήτρη τον παλιό, που είχα ενέργεια, που λάμβανα έστω από τα μακάρια πεδία κι έλεγα ωραία πράγματα. Θέλω να βρω το νέο μου Εαυτό, το νέο Δημήτρη, που σημαίνει ότι ο παλιός Δημήτρης, ο παλιός ουρανός και η παλιά γη, σώμα και πνεύμα παρήλθαν.
Θέλω να βρω τον αναγεννημένο Εαυτό μου, και πιστεύω ότι και εσάς σας ενδιαφέρει αυτό. Αυτός είναι ο Δρόμος! Το Έργο είναι αυτό: μέσα μου να ξεραθεί το δέντρο του καλού και του κακού, του πονηρού, πλήρως. Δηλαδή να μην τρέφομαι από κανένα πεδίο από την γη και ουρανό. Αυτό είναι τρομακτικό. Είσαι ένας υπαρκτός, ανύπαρκτος. Δεν έχεις να κάνεις τίποτε. Σου παρέχονται τα απαραίτητα, και σου παρέχονται γιατί σου δίνουν κάλυμμα. Αν σου αφαιρέσουν το κάλυμμα αυτό, δεν υπάρχει τίποτε, γιατί τρως χωρίς διάθεση κι επιθυμία, περπατάς χωρίς διάθεση, τα κάνεις όλα χωρίς διάθεση.
Αυτός είναι ο Δρόμος. Μέσα στην διδασκαλία γράφει, ότι πρέπει να ξεραθεί τελείως το δέντρο του καλού και του κακού, από το οποίο αιώνες έπαιρνα ζωή, βύζαινα. Από το ένα στήθος γλυκό και από το άλλο πικρό, και ρουφούσαμε την χαρά και την θλίψη, την ηδονή και τον πόνο. Ψέματα; Τώρα μας κόπηκε η τροφοδοσία αυτή.
Γιάννης: Διαβάζουμε ότι ο Δρόμος είναι στενός και τεθλιμμένος αλλά δεν ξέρουμε το εύρος και την έκταση που έχει αυτό, δεν το καταλαβαίνουμε!
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Κάποιος μας οδήγησε εδώ πέρα, κάποιος αόρατος. Πιστεύω ότι είναι ο Θεός. Εκείνος μας οδήγησε εδώ.