Η άγνοια και η αυταπάτη είναι χαρακτηριστικά του αμετανόητου νου. Δεν είναι τα μόνα, όμως είναι τα βασικά εκείνα χαρακτηριστικά που σκιαγραφούν αλάνθαστα την παθολογία του αμετανόητου νου. Είναι αδιαμφισβήτητα εκείνα που οριοθετούν τη λειτουργία του κόσμου του χθες, αλλά και του σήμερα, αναδεικνύοντας πληθώρα σωματικών, ψυχικών και δυστυχώς πνευματικών ασθενειών. Έτσι παρουσιάζονται με τη μορφή γνωστών μας ανθρώπινων ποιοτήτων όπως ο θυμός, η μνησικακία, η ζήλεια, ο ανταγωνισμός, η ακαμψία και η σκληρότητα. Ένα απλό παράδειγμα που επιβεβαιώνει μια μορφή αυτής της ανθρώπινης πλάνης είναι η περίπτωση που εξισώνεται η ανθρώπινη ψυχοπνευματική υπόσταση με το Ορυκτό Βασίλειο (σκληρός σαν γρανίτης) ή το Ζωικό (ζηλιαρόγατα). Κι αυτό σε μια πρώτη προσέγγιση, γιατί η ζήλεια συχνά ταμπουρώνεται στην τέχνη της αντιγραφής, της οικειοποίησης και της προβολής. Από την άλλη ο ανταγωνισμός προσποιείται την ευγενή άμιλλα, ερχόμενος να καταστρατηγήσει Τον αντίστοιχο Πνευματικό Νόμο (ΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ Κεφ. 31) που οδηγεί σε αποκοπή εκείνων των τμημάτων-φορέων του Δασκάλου, που συμμετέχουν συνειδητά στην συνολική κίνηση της Ολότητας του Ανθρώπου. Όμως εδώ έγκειται η άγνοια, γιατί αφενός οι Πνευματικοί Νόμοι δεν καταστρατηγούνται, αφετέρου ο Νόμος είναι σαφής και αναφέρεται στην ευγενή άμιλλα που αφορά την Προσφορά στον πλησίον με όλους τους τρόπους. Έτσι η προσπάθεια του τμήματος που προσφέρει ενισχύεται, ενώ στην άλλη περίπτωση διατηρείται η πλάνη της Έμπνευσης, ενώ ουσιαστικά η Έμπνευση έχει διακοπεί. Ευτυχώς ή δυστυχώς τα πάντα εξελίσσονται. Αυτό που χρειάζεται να μας μείνει όμως είναι ότι οι παραπάνω ποιότητες συνθέτουν αυτό που είναι πνευματικά γνωστό ως οι «σύντροφοι του θανάτου».
Ο Κόσμος ο Νέος που ανατέλλει και που αφορά πρωτίστως το τμήμα της ενηλικιούμενης Ανθρωπότητας, προσεγγίζει με περισσότερη πνευματική ωριμότητα αυτά τα ζητήματα. Αναγνωρίζουμε σαφώς ότι στην πνευματική πορεία χρειάζεται το οτιδήποτε να το κερδίζουμε με τον ιδρώτα μας και να μην ιδιοποιούμαστε τίποτα. Η πνευματική πραότητα έρχεται στον άνθρωπο όταν εγκαταλείπουμε τις ατομικές αξιώσεις που γεννάει η αυταπάτη μας ότι τα πάντα μας ανήκουν. Κι εδώ μπορεί να δει κανείς πρακτικά, ό,τι περιγράψαμε περί μεταβάσεων και κρίσιμων φαινομένων στη στήλη αυτή με την ονομασία «Κόσμος Νέος». Η κίνησή μας να μεταβούμε από τη δυστυχία της προσκόλλησης και της κτητικότητας (διαμέσου ασταθειών και κρίσιμων σημείων-απρόσμενων εμποδίων) στην πληρότητα της Θείας Γαλήνης και Ηρεμίας, είναι αυτή που μας καθιστά πράους.
Είναι η στιγμή που η τρυφερότητα και η αγάπη είναι οι νέοι σύντροφοι της ζωής μας στη γη… στο ξημέρωμα της Νέας μας Ζωής, σε ένα Κόσμο Νέο. Επομένως όταν δεν σου ανήκει τίποτα (και κυρίως ό,τι συνθέτει τους συντρόφους του θανάτου) κατέχεις τα πάντα… κληρονομείς τη γη.
3ος Μακαρισμός: Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσιν τὴν γῆν. [Ματθ. Ε΄5]