Αδελφοί και φίλοι μου. Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες από τις εμπειρίες μου, που αφορούν τη δυσκολία που έχουμε οι άνθρωποι να μετατοπιστούμε ουσιαστικά από συγκεκριμένα συναισθήματα, σκέψεις, ιδέες, που δεν μας εξυπηρετούν στους όποιους πνευματικούς μας στόχους. Λέμε πολλές φορές: «Μα δεν μπορώ να δω τι ακριβώς μου συμβαίνει και έρχονται όλες οι δυσκολίες πάνω μου και δεν μπορώ να ησυχάσω και δεν είναι εύκολο να δω βαθύτερα και καθαρά που χρειάζεται να μετατοπιστώ (ν’ αλλάξω – μετανοήσω). Ζητώ από τον Εσωτερικό Δάσκαλο να με βοηθήσει να βρω τη λύση, αλλά δεν μου δίνεται να το δω».
Αυτό συμβαίνει γιατί κατά βάθος έχουμε βολευτεί σ’ αυτό που χτίσαμε σαν αλήθεια και δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε, γι’ αυτό δεν γίνονται και ουσιαστικές αλλαγές. Πολλές φορές είναι τόσο βαθιά κρυμμένα αυτά που χρειάζεται να μετουσιωθούν, που δεν τα βλέπουμε ή εθελοτυφλούμε, περιμένοντας κάποιον άλλο ν’ αναλάβει να «φτιάξει» ό,τι εμείς δεν αναλαμβάνουμε να αναμορφώσουμε μέσα μας. Δυστυχώς έχουμε το σύνδρομο ότι «άλλος φταίει γι’ αυτό που είμαι», ο γονέας, ο αδελφός, ο φίλος, η γιαγιά, ο εραστής, ο σύζυγος… Φταίνε οι άλλοι που δεν μας καταλαβαίνουν γιατί δεν μπαίνουν στη θέση μας να δούνε τι τραβάμε με το παιδί που έχουμε, το σύζυγο, την αδελφή, τη θεία… Δεν θέλουμε να δούμε ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε κάνει αυτές τις επιλογές πριν έλθουμε σε σκήνωμα στο γήινο πεδίο! Απλά δεν το θυμόμαστε. Δεν έχουμε ακόμα βαθιά συνειδητοποιήσει ότι η ψυχή μας σε κάθε κατάβαση αποκτά εμπειρίες παντός είδους πνευματικής ανέλιξης. Κυρίως όμως εξελισσόμαστε στην Αγάπη. Η Αγάπη εμπεριέχει τα πάντα. Εμπεριέχει τη δικαιοσύνη, την ειλικρίνεια, την πίστη, την αγαθότητα, την ανιδιοτελή προσφορά και άλλες αρετές που φέρουμε μέσα μας από τη γέννησή μας από τον Δημιουργό μας. Ερχόμαστε με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, αυτά που συνθέτουν το χαρακτήρα μας, τα οποία χρειάζονται αναγωγή και εκλέπτυνση αλλά και μετουσίωση στην Αγάπη, που όπως είπαμε είναι τα πάντα. Είναι η τροφή της ψυχής και του πνεύματός μας και χωρίς Αυτή δεν μπορούμε να ζήσουμε καλά και να είμαστε ελεύθεροι.
Χρειάζεται να βάζουμε καθημερινά, όσο είναι δυνατόν, πνευματικούς στόχους, που έχουν να κάνουν με τις βαθύτερες μετατοπίσεις και μετουσιώσεις των στοιχείων της προσωπικότητάς μας που δεν μας εξυπηρετούν στους πνευματικούς μας στόχους, δεν μας ελευθερώνουν και έτσι μας καθιστούν παθητικούς. Εάν δεν βάζουμε στόχους, ζούμε μια ανιαρή και χωρίς ενδιαφέρον ζωή και κυρίως δεν ωριμάζουμε. Ωρίμανση σημαίνει να κάνει κάποιος πράγματα που είναι δύσκολα. Οι στόχοι που μας κάνουν πνευματικά σοφούς, είναι αυτοί που μας ωθούν να αντιμετωπίζουμε τους φόβους της αλλαγής μας, και να τους μετουσιώσουμε για να διευρύνονται οι πνευματικοί μας ορίζοντες.
Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να ενεργοποιήσουμε μέσα μας (με βαθιές καθάρσεις) τη δεκτικότητά μας απέναντι σε κάθε επιβαλλόμενη (γιατί το έχουμε αποδεχτεί) αλλαγή του τρόπου που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τις όποιες δύσκολες καταστάσεις που μας εκπαιδεύουν στην αγάπη μας για τον εαυτό μας μέσα από πολλούς τρόπους.
Όταν κινούμεθα με ανωριμότητα, λειτουργούμε χωρίς να σκεπτόμαστε ουσιαστικά εάν οι πράξεις μας έχουν αρνητικό αντίκτυπο στον εαυτό μας και στους άλλους. Αν το καλοεξετάσουμε στην ουσία ο άνθρωπος δεν είναι «κακός» από τη γέννησή του από τον Δημιουργό του, γιατί γεννήθηκε εκ της Αγάπης. Όμως η αντίληψη που τρέφει για τον ίδιο τον εκπεσόντα εαυτό του, τον οδηγεί να σκέφτεται να πράξει με τέτοιο τρόπο ώστε να πονά, να πληγώνει, να υποτιμά, να θυματοποιείται, να κοροϊδεύει, να κλέβει, να απατά, να αδικεί τον εαυτό του άνθρωπο.
Για να δούμε αυτή την εικόνα τώρα συνολικά. Είναι φανερό τι ακριβώς κάνουμε στον εαυτό μας.
Σ’ αυτό το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής στην Πατρική Αγκαλιά χρειαζόμαστε:
1. Να κάνουμε καθημερινή κάθαρση του εαυτού μας (είναι το ίδιο αναγκαίο όπως πλένουμε καθημερινά το πρόσωπό μας μετά το πρωινό μας ξύπνημα) με προσευχή για να μπορέσουμε να δούμε και ν’ ακούσουμε καλύτερα τι έχει να μας πει ο εσωτερικός Δάσκαλος γιατί ξέρει καλύτερα τι χρειαζόμαστε στην πνευματική μας πορεία.
2. Να κάνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα αποδεσμεύσεις, δηλαδή βαθιές καθάρσεις, ώστε με τη βοήθεια του Ελέους του Πατέρα, ν’ απελευθερώνουμε το εαυτό μας και τους γύρω μας από κάθε έλλειψη ισορροπίας και αρμονίας που στέρησε η ελλιπής μας αγάπη.
3. Να εξελίσσουμε την προσευχή μας, ίσως το μοναδικό μας στήριγμα απέναντι στην αδράνεια της ύλης και της αρνητικότητας που υπάρχει μέσα μας και γύρω μας. Χρειάζεται να την απλοποιούμε συνεχώς περισσότερο, έτσι ώστε να έχουμε συνείδηση του τι λέμε και τι εκδηλώνουμε. Χρειάζεται επίσης καλλιέργεια και ενίσχυση της δόνησής μας που ξεκινά από την ψυχή. Αυτή η εκδήλωση είναι μία ουσιαστική κίνηση στην καθημερινή εκδήλωση Αγάπης, που συνεχώς μας ωθεί ο εσωτερικός Δάσκαλος.
Δεν είπε κανείς ότι ο δρόμος είναι εύκολος. Όμως έχουμε φωτεινό παράδειγμα τον Δάσκαλο Ιωάννη, τις εκδηλώσεις του, τα βιβλία του, τις νουθεσίες, τις εμπνεύσεις του. Άλλωστε έχει διαχυθεί μέσα μας, στον Άνθρωπο δηλαδή, κι έτσι παρατηρούμε σιγά-σιγά τους ανθρώπους να ξυπνούν από τη λήθη και ν’ αρχίζουν να αναρωτιούνται γιατί ήρθαν στη γη και ποια είναι η σκοπιμότητα της ζωής τους.
Η εποχή που τώρα διανύουμε είναι για όλους καθαρά εκπαιδευτική και μάλιστα σε έντονους ρυθμούς. Δυστυχώς δεν μπορούμε να χωρέσουμε το Φως της Αλήθειας ακόμα. Λαμβάνουμε τόσο όσο είμαστε δεκτικοί στις αλλαγές και στη δημιουργικότητα που φέρνουν αυτές. Όταν είμαστε δεκτικοί έχουμε μικρότερες αντιστάσεις και έτσι κάνουμε πιο ομαλά τις αλλαγές που χρειάζεται να κάνει ο καθένας μας.
Επιτρέψτε μου να σας αναφέρω ένα παράδειγμα: Κάποιες φορές ανακαλύπτουμε ότι έχουμε βαλτώσει κάπου και έχουμε παραμείνει σε μια συγκεκριμένη νοητική ή συναισθηματική θέση για πολύ καιρό με αποτέλεσμα να αναμασάμε τις ίδιες δικαιολογίες χωρίς να μπούμε στη διαδικασία να εμβαθύνουμε. Και έτσι λέμε: «Δεν μπορώ να το χωρέσω αυτό» ή «εγώ δεν θα το έκανα αυτό ποτέ», ή «με εκνευρίζει με τις εκδηλώσεις του». Όταν έχουμε σαν μέτρο σύγκρισης γι’ αυτά που μας συμβαίνουν τον περιορισμένο εαυτό, είναι πολύ εύκολο να πέσουμε στην παγίδα της πλάνης. Νιώθουμε έτσι γιατί δεν βλέπουμε καθαρά την αλήθεια. Γιατί δεν θέλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη γι’ αυτά που βιώνουμε ως ανυπέρβλητα προβλήματα, θεωρώντας ότι εμείς είμαστε οι σωστοί και οι άλλοι λάθος. Και βέβαια είναι εύκολο να πετάμε τα σκουπίδια μας στον άλλον γιατί δεν συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν στιγμές μέσα στην εκπαίδευσή μας όπου αυτός που έχουμε απέναντί μας είτε έχουμε οικειότητα μαζί του, είτε δεν γνωριζόμαστε καλά, γίνεται εκ Νόμου ο καθρέφτης μας επειδή εμείς δεν μπορούμε να το δούμε με άλλο τρόπο.
Ο καθρέφτης αυτός αντανακλά σε μας αυτά ακριβώς τα στοιχεία που δεν θέλουμε να έρθουμε σε επαφή μέσα μας γιατί μας πονούν. Και όσο πιο ισχυρογνώμονες είμαστε, τόσο και ο πόνος γίνεται οξύτερος. Και σ’ αυτό το σημείο έρχεται η πνευματική μας ωριμότητα και σοφία που έχουμε αποκτήσει από την προσευχή και τις βαθιές καθάρσεις και μας λέει τα εξής:
1. Σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου δεν είμαι μόνος. Πάντα έχω τον Δάσκαλο μαζί μου σε όλες τις στιγμές. Όμως την κάθε δοκιμασία που περνώ χρειάζεται να την περάσω μόνος γιατί αυτό οφείλω στην εκπαίδευση της συνειδητότητάς μου. Επομένως η Πίστη στην Ενότητά μου με τον Δάσκαλο, αλλά και η αναδυόμενη αγάπη που έχω ενεργοποιήσει μέσα μου, μου δίνει την δύναμη να κάνω την υπέρβασή μου.
2. Η Αλήθεια πάντα ελευθερώνει.
3. Ο φόβος της αλλαγής που υπάρχει μέσα μου είναι δικό μου δημιούργημα και επομένως μπορώ να τον μετουσιώσω.
4. Έχω μέσα μου κάθε πνευματικό εφόδιο που χρειάζεται να με βοηθήσει σ’ αυτή μου την μετάβαση.
5. Βάζω στόχους τέτοιους που θα με οδηγήσουν να πραγματοποιήσω τις αλλαγές που θέλω να κάνω. Γιατί αυτό ουσιαστικά διευκολύνει τον άνθρωπο στην εξέλιξή του.
6. Κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε κι εγώ όση Χάρη κι αν φέρουν οι ώμοι μου.
Τι πρωτοπόρος θα ήμουν εάν δεν δημιουργώ καινοτομίες, εάν δεν διαλύω πλάνες, εάν δεν εκδηλώνω την αγάπη κάθε φορά στο βαθμό που την έχω ενεργοποιήσει; Όλα αυτά που σας παραθέτω εδώ δεν είναι τεχνικές, αλλά η εμπειρία που έχω αποκτήσει από τα πολλά και δύσκολα βιώματά μου, που δεν διαφέρουν πολύ από τα δικά σας, αδελφοί και φίλοι μου. Απλά είναι διαφορετικός ο τρόπος αντίληψης και αντιμετώπισης των βιωμάτων αυτών στον καθένα μας, γιατί δεν εκπαιδευόμαστε όλοι σε ίδιες καταστάσεις, μπορεί να συμπίπτουν, αλλά η αντιμετώπισή τους από εμάς είναι διαφορετική και είτε μας δυσκολεύει τη ζωή είτε την απλοποιεί! Όσο προχωράμε προς τη Χριστοποίηση, θα έρθει η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ότι στην πνευματική μας πορεία δεν υπάρχουν οι έννοιες «σωστό» ή «λάθος». Υπάρχουν επιλογές που άλλοτε εξυπηρετούν τους στόχους που έχουμε βάλει και άλλοτε δεν τους εξυπηρετούν, οπότε κάνουμε άλλη επιλογή, ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μας έδωσε ο Πατέρας. Αναλογιστείτε κάποια στιγμή αδελφοί μου και ρωτήστε τον εαυτό σας να σας απαντήσει από καρδιάς: «Τι σημαίνει για εσάς αγάπη;», «τι σημαίνει για εσάς Ενότητα;», «τι σημαίνει φιλία;», «τι σημαίνει προσφορά;», «τι σημαίνει αποδέσμευση;», «τι σημαίνει ελευθερία;». Μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα για τον εαυτό σας και μην του βάζετε ετικέτες π.χ. είσαι ανίκανος, είσαι τεμπέλης, είσαι σκληρός, είσαι ανεπίδεκτος μαθήσεως, δεν ξέρεις τι σου γίνεται κ.α. Μην τον χτυπάτε προς θεού!
Δυστυχώς έχουμε μάθει να θεωρούμε το «σωστό» ως κατεστημένο και το «λάθος» ως εξέλιξη. Η ιστορία καταδεικνύει ότι ουδείς προφήτης στον τόπο του, θα μπορούσε να πει κανείς. Όλοι θέλουμε να ζούμε σ’ ένα κόσμο ειρηνικό, όμορφο αλλά δεν κάνουμε και πολλά γι’ αυτό, ή νομίζουμε ότι κάνουμε το καθήκον μας, ενώ συνήθως εξυπηρετούμε τα εγωιστικά μας συμφέροντα.
Ξέχνα τις θεωρίες αδελφέ μου, η εποχή μας είναι κυρίως για έμπρακτη εκδήλωση. Δεν έχεις την ανάγκη της αποδοχής του κατεστημένου, όμως έχεις ανάγκη να δουλέψεις πολλές φορές σκληρά για να βιώνεις όλο και περισσότερο την ελευθερία, την πληρότητα, την αυτάρκεια, την ειρήνη, την ψυχική και πνευματική υγεία, την ισορροπία και την αρμονία που σου παρέχει η κάθαρση, η μετάνοια-μετουσίωση και η προσευχή που σε ανάγει συνεχώς. Κι έτσι θα μπορέσεις ν’ αγαπήσεις σιγά-σιγά τον εαυτό σου όπως είναι την κάθε στιγμή με όλα τα «ελαττώματα» και τα «προτερήματά» του. Θα μάθεις να τον αγαπάς με τέτοιο τρόπο που δεν θα επιτρέπεις να σου ασκεί έλεγχο ο καθένας στο πως θα ζήσεις τη ζωή σου. Και πίστεψέ με, όσο αγαπάς και νιώθεις υπεύθυνος για το τι θα δώσεις στον ίδιο τον εαυτό σου, άλλο τόσο θα αγαπάς και θα νιώθεις υπεύθυνος για άλλους ανθρώπους, γνωστούς ή άγνωστους, χωρίς να μπαίνεις στην διαδικασία να τους κατακρίνεις γι’ αυτά που κάνουν, στα οποία εσύ δεν συμφωνείς. Επομένως μπες στην λειτουργία της κατανόησης όσο μπορείς κάθε φορά. Κι αν δεν μπορείς, κατέθεσε την αδυναμία αυτή στον εσωτερικό Δάσκαλο για να σε βοηθήσει να βρεις το αίτιο που θα σε οδηγήσει στην κατανόηση, όσο βέβαια σου επιτρέπεται να δεις.
Μέσα από την αγάπη που έχεις ενεργοποιήσει, έχεις μάθει να αγαπάς και τους άλλους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορείς να συνεργαστείς μαζί τους τη συγκεκριμένη στιγμή, έτσι έχεις καταφέρει να μην τους απαξιώνεις. Άλλωστε η Αγάπη δεν κάνει διακρίσεις και δεν έχεις προτιμήσεις, ρέει ανεμπόδιστα και αέναα. Πολλές φορές συμβαίνει ένας κύκλος να κλείνει και να ανοίγει ένας άλλος, άχρονα όμως στην πορεία για τη Χριστοποίηση πάντα δημιουργούνται συνθήκες ενοποίησης και σύγκλισης των αντίστοιχων ατομικών διαδρομών. Γι’ αυτό καλό είναι να έχουμε τη συνείδησή μας σε επαγρύπνηση σε συνεργασία με τον εσωτερικό Δάσκαλο. Επίσης μην αμελείτε να μετατοπίζεστε όσο είναι εφικτό κάθε φορά από συνήθειες και εθισμούς παντός είδους γιατί διαφορετικά γίνεστε σκλάβοι τους.
Στην πνευματική μας πορεία συναντάμε πολλές δύσκολες ανθρώπινες καταστάσεις. Να θυμάστε πάντα ότι κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και διαφορετική και δεν μπορείτε να διαχειρίζεστε με τον ίδιο τρόπο τα πάντα. Να παραδέχεστε την αδυναμία διαχείρισης αυτών των καταστάσεων και να καταθέτετε στην Μητέρα την αδυναμία αυτή για να σας βοηθήσει σίγουρα να βρείτε την άκρη. Και λέω «Μητέρα», γιατί το διάστημα των τριών τελευταίων χρόνων διέκρινα ότι χρειάζεται να ενισχυθεί περισσότερο το θηλυκό τμήμα του εαυτού μου, μέχρις ότου επιτευχθεί η ισορροπία και η αρμονία μεταξύ Στοργής και Διδαχής, Τρυφερότητας και Προσφοράς, όπως και της Καλοσύνης με το Έλεος.
Εσείς όπου νιώθετε καλύτερα και οικεία εκεί να απευθύνεστε, όπως κι αν αποκαλείτε τον εσωτερικό Δάσκαλο Λόγο, είτε Δάσκαλο Ιωάννη, είτε Χριστό, είτε Μητέρα, είτε Πατέρα. Εύχομαι ειλικρινά να σας βοήθησαν οι εμπειρίες μου στον αγώνα που κάνει ο καθένας προς τη μετουσίωση του εγώ μας.
Σας φιλώ.