ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Ο παλμός της ψυχής του καθενός, κατά πόσο δηλαδή ενδιαφέρεται για το Θεό, ενεργοποιεί τον Δάσκαλο και ο Δάσκαλος σύμφωνα με την δόνηση την οποία λαμβάνει, (την γενική δόνηση του συνόλου) θα βγάλει την ποιότητα εκείνη, που θα είναι αφομοιώσιμη, στα μέτρα των πνευμάτων και των ψυχών που υπάρχουν στον χώρο.
Γιάννης: Πως γίνεται, καθώς περνάει ο χρόνος και είμαστε πιο κουρασμένοι και πιο πεσμένοι, να έλκονται διάφορες υποστάσεις, να θέλουν να ακούσουν και να θέλουν να μάθουν!
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Μα, το λέει η Γραφή «μέσα από την αδυναμία σου, η δύναμή Μου φανερώνεται τέλεια», δηλαδή μέσα από την αδυναμία του ανθρώπου, η δύναμη του Θεού φανερώνεται τέλεια, ολοκληρωμένη. Όσο ο άνθρωπος έχει «εγώ» εμποδίζει την φανέρωση του Θεού από μέσα του. Μέσα από τα συντρίμμια, μέσα από την αδυναμία, μέσα από την εξάντληση του «εγώ» μπορεί να φανερωθεί ο Θεός πιο ολοκληρωμένα. Γιατί; Επειδή τότε, δεν παρεμβαίνει το επιθυμητό του ανθρώπου, οι ανάγκες του, τα συμφέροντά του, οι παλιές διδασκαλίες οι οποίες κι αυτές γίνανε συντρίμμια. Όλες οι παλιές διδασκαλίες υπάρχουν μέσα μας, όλες οι ερμηνείες για τη ζωή, τον Θεό, τον άνθρωπο, καταρρίπτονται και πρέπει να καταρριφθούν, για να οικοδομηθεί ένα νέο πνευματικό οικοδόμημα, με νέες ιδέες, νέα νοήματα, νέο Φως.
Γιάννης: Η δόξα πάει προς τον Θεό, δεν πάει προς τον άνθρωπο, γιατί θα υπερηφανευτεί το «εγώ» και αν δεν μας δώσει ο Θεός εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Η δόξα αυτήν την εποχή, πάει στον άνθρωπο. Τη δόξα αυτή, ο Θεός την έχει για τον άνθρωπο. Δεν έχει ανάγκη ο Θεός τη δόξα, απλά όσο ο άνθρωπος ήταν νήπιο, έπρεπε να δώσει τη δόξα στον Θεό, μέχρι που να μπορεί να τη λάβει ο ίδιος. Ήρθε η εποχή να δοξαστεί ο άνθρωπος, να θεωθεί, να αναστηθεί. Ο Θεός δοξάστηκε, αναστήθηκε πριν 2000 χρόνια. Σήμερα ήρθε ο καιρός να δοξαστεί ο άνθρωπος!
Παναγιώτης: Μου φαίνεται πως δεν είναι τυχαίο, που ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας λέει «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη». Θα γίνει πραγματικότητα αυτό στο τέλος. Μέσα από τον θάνατο ανασταίνεται ο άνθρωπος τελικά.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Ναι, είναι πάρα πολύ δύσκολο να χαμογελάς όταν μέσα σου τα πάντα είναι κατεδαφισμένα και τίποτα δεν δικαιολογεί το χαμόγελό σου, μέσα από τα τόσα συντρίμμια.
Άρα λοιπόν, ενώ ο άνθρωπος ζει μέσα του τα συντρίμμια, ενώ είναι γκρεμισμένα τα πάντα και κατεδαφισμένα, μπορεί να μιλάει και να χαμογελάει, να δίνει ελπίδα και κουράγιο. Ποιος το κάνει αυτό; Το κάνει ο Θεός μέσα από τον άνθρωπο.
Ήρθε ο καιρός να φανερωθεί ο πραγματικός Άνθρωπος, το πραγματικό παιδί του Ουρανού και της Γης, γιατί αυτός ο άνθρωπος μέχρι τώρα που ξέραμε, άρπαζε, έκλεβε, ρήμαζε, και δυστυχώς το κάνει ακόμα για να ζήσει. Ο άνθρωπος πρέπει να σέβεται την Μητέρα Γη και τον Πατέρα Ουρανό και να παρέχει στη γη αυτό που χρειάζεται για να έχει την δυνατότητα να αποκαθιστά τις πληγές που δημιουργεί ο ίδιος με τις δραστηριότητες του.
Αυτός ο άνθρωπος που αρπάζει και ρημάζει είναι ο πραγματικός άνθρωπος;
Δεν είναι! Τώρα φανερώθηκε ο πραγματικός άνθρωπος και εγώ τον είδα!
Λέγεται Διονύσης Δώριζας, Δάσκαλος Ιωάννης.
Γιάννης: Πολλοί όμως δεν τον είδαν, δηλαδή δεν τον κατάλαβαν.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Έτσι γίνεται!
Γιάννης: Ήρθε ο Παράκλητος της Δευτέρας Παρουσίας!
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Ναι, ήρθε! Τον είδαμε, Τον ακούσαμε. Και τι κάναμε; Εμείς, «τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου». Άλλαξε η ζωή κανενός; Έγινε λιγότερο βίαιος; Κρίνει πιο λίγο;
Σήμερα είναι του Σωτήρος, έξι του μηνός. Σαν σήμερα έπεσε η πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα και εννιά του μηνός έπεσε στο Ναγκασάκι. Περάσανε εξήντα οκτώ χρόνια και οι συνέπειες δεν έχουν τελειώσει, αυτή η μόλυνση δεν έχει λήξει. Κι ο άνθρωπος συνεχίζει να κάνει τα ίδια και να παράγει όπλα, να αυτοκαταστρέφεται και να πληγώνει τη γη, να τη γεμίζει πληγές.
Αυτή την εικόνα που είδα, την εικόνα του Νέου Ανθρώπου, αυτή την εικόνα κι εγώ προσπαθώ με τη βοήθεια του Θεού και τη χάρη Του, να δομήσω μέσα μου. Αυτή την εικόνα που δίδαξε την Ανθρωπιά, το Έλεος και την Αγάπη και όχι πως να ξεγελάει ο ένας τον άλλον και να του παίρνει αυτά που έχει. Στην κοινωνία, αυτό που βλέπω, ο χώρος που ζω, είναι γεμάτος ακαταστασία και βρωμιά. Δεν μπορώ να ησυχάσω σε ένα περιβάλλον που είναι βρώμικο, ακατάστατο, ετοιμόρροπο. Δεν μπορώ να χαλαρώσω.
Γιάννης: Γι’ αυτό γίνεται κάθαρση.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Ε, ναι. Δεν πρέπει να γίνει;
Όταν καθαρίζεις το σπίτι σου, τακτοποιήσεις τα πράγματά σου και είναι όλα καθαρά τακτοποιημένα και όμορφα, τότε όσο κουρασμένος και να είσαι δεν χαλαρώνεις μέσα στον χώρο σου; Φαντάσου να βάλουμε τάξη στο μυαλό μας, στη ψυχή μας και στην καρδιά μας και να κρατήσουμε μόνον τα τελείως απαραίτητα, αυτά τα οποία πραγματικά έχουμε ανάγκη!
Μόλις βρήκα το πνευματικό υλικό για να με βοηθήσει να βάλω μέσα μου αυτή την τάξη είπα, «εδώ είμαστε, και τώρα δουλειά!». Πετούσα άχρηστα, έπαιρνα φως και πετούσα τα περιττά. Πετούσα σκουπίδια, παλιές σκουριασμένες ιδέες και αντιλήψεις, διδασκαλίες διττότητας, διάβολος, καλό-κακό, γυναίκα-άντρας. Πω πω! Σαβούρα. Τα πέταξα όλα. Δεν χρειάζομαι πια τις διδασκαλίες που χώριζαν τον άνθρωπο στα δύο, που χώριζαν την ύπαρξη στα δυο. Άνθρωπος θηλυκός κι αρσενικός, ο Θεός κι ο διάβολος, το κακό και το καλό και όλα αυτά ήταν από ένα δέντρο, το δέντρο της γνώσης που τον καρπό του τον επιθύμησε ο άνθρωπος.
Άρα λοιπόν, ο αντίπαλός μου δεν ήταν τόσο τα πάθη μου – θηρία. Ο μεγαλύτερος μου αντίπαλος ήταν η γνώση. Ποια γνώση; Η επίκτητη γνώση. Ο αντίπαλός μου ήταν η επίκτητη γνώση, που δημιούργησε η διάνοια μέσα στους αιώνες. Υπάρχει και η Αληθινή Γνώση, η Γνώση του Εαυτού.
Λίτσα: Άλλοι πετάνε την αληθινή γνώση.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Ναι, επειδή την πολεμάει η επίκτητη. Σου λέει, «τί είναι αυτό; Ποιοι είναι αυτοί;» Αυτή η γνώση που είχα συσσωρεύσει αιώνες μέσα μου, οι αντιλήψεις, οι θεωρίες, οι ερμηνείες, οι διδασκαλίες κλπ. όλα αυτά μέσα μου είχαν μολυνθεί. Μόλυναν το πνεύμα μου και τη ψυχή μου. Με αρρώστησαν και λέω «θέλω να γίνω υγιής. Θέλω να δομήσω το νέο άνθρωπο». Δεν εννοώ να χτίσω το μυϊκό σύστημα, εννοώ το Νέο Άνθρωπο, με ιδέες δοσμένες καθαρά από τον Θεό, με την ερμηνεία που ανέστησε το Πνεύμα των Γραφών ο ίδιος ο Χριστός. Η Διδασκαλία του Ιωάννη ανέστησε το Πνεύμα των Γραφών!
Έτσι λοιπόν, άρχισα μια πορεία για να βρω υλικά κατάλληλα για να χτίσω <να νέο πνευματικό οικοδόμημα. Το καλύτερο υλικό που βρήκα, ήταν η Διδασκαλία του Δασκάλου Ιωάννη. Κι ο Μιρδάδ καλός είναι, και ο Σταματιάδης καλός είναι, αλλά ο Ιωάννης είναι άλλο πράγμα!
Η Διδασκαλία του Ιωάννη, βλέπω ότι είναι πανπεριεκτική, ολοκληρωμένη, δεν παρουσιάζει κάποιο λαό εκλεκτό και κάποιο λαό λιγότερο εκλεκτό, δεν μειώνει το ένα φύλο απέναντι στο άλλο, δεν μειώνει την Μητέρα ή την ψυχή απέναντι στο πνεύμα και στον άντρα, αποσυμβολίζει τα κέντρα με αποσυμβολισμούς ολοκληρωμένους. Καλύτερο υλικό λοιπόν δεν βρήκα, ενώ διάβασα πολύ πριν βρω τα βιβλία του Δασκάλου. Ο Θεός με βοήθησε και μου έδωσε τη δύναμη και τη Χάρη να πετάξω τα περιττά από μέσα μου.
Γιάννης: Η Διδασκαλία του Ιωάννη, σε οδηγεί να ζήσεις μέσα στους κοσμικούς, αλλά χωρίς να είσαι από το κόσμο αυτό. Αποδεχόμενος τις ιδέες αυτές κι αφομοιώνοντάς τες, «φεύγεις» από το κόσμο αυτόν.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Η Διδασκαλία, μας οδηγεί να αναβιβάσουμε, τις λειτουργίες και τις δραστηριότητες των τριών κατώτερων κέντρων, εις το κέντρο της καρδιάς και να τα εμβαπτίσουμε μέσα στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Αυτές οι λειτουργίες των κατώτερων κέντρων δεν πρέπει να πεταχτούν στο σύμπαν σαν σκουπίδια τοξικά, δεν διδάσκουμε την απόρριψη της κοινωνίας σαν ένα βδέλυγμα. Εμείς την δημιουργήσαμε και οφείλουμε, αυτό που εμείς δημιουργήσαμε, να το ανεβάσουμε ενεργειακά στο κέντρο της καρδιάς. Χρειάζεται να περάσουμε μέσα στην καθημερινή μας δραστηριότητα τον Θεό, την αγάπη, το έλεος, τη συγχώρεση, τη μετάνοια, τη συγνώμη. Περνώντας λοιπόν αυτές τις Θείες Νομοτέλειες και Λειτουργίες μέσα στην καθημερινότητα, τι γίνεται; Αναβιβάζεται η καθημερινότητα και εμβαπτίζεται μέσα στη Αγάπη!
Η Αγάπη είναι το κλειδί που ενώνει τα γήινα με τα επουράνια. Δεν είναι σωστό να βλέπουμε τον ουρανό αντιμέτωπο με τη γη ή η γη να είναι αποκομμένη από τον ουρανό. Μπορεί να αντέξει η γη χωρίς τροφοδοσία από τον ουρανό; Πώς τροφοδοτείται η γη; Από πού; Από τον εαυτό της; Κάποια πεδία την τροφοδοτούν και τα πεδία είναι ενωμένα, ενώ εδώ εμείς τα βλέπουμε διαχωρισμένα. Πώς λοιπόν θα τα δει ενωμένα ο άνθρωπος; Μας τον έδειξε τον δρόμο ο Χριστός, αλλά δεν καταλάβαμε καλά.
Λίτσα: Εκ θαύματος δεν γίνεται τίποτα.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.: Και θαύματα να γίνουν, πάλι δεν καταλάβαμε καλά. Δεν σε σώζει το θαύμα.
Πρέπει λοιπόν την καθημερινότητα αυτή να τη μεταλλάξουμε, να την αναγάγουμε, να την ωραιοποιήσουμε, να βάλουμε σε μια τάξη τα πράγματα. Δεν μπορεί να κάνει ο καθένας «ότι του καπνίσει» επειδή τα συμφέροντά του θίγονται ή η βόλεψή του χαλάει.
Και μου λες «καλά, θα πας με τον σταυρό στο χέρι μέσα σε αυτήν την κοινωνία; Θα πας να κάνεις εμπόριο με το σταυρό στο χέρι; Δεν θα αντέξεις».
Λέω «Θεέ μου έμπλεξα! Δεν ξέρω τι να κάνω, να πάω με το σταυρό στο χέρι; Δεν θα έχω να φάω. Να πάω με το πνεύμα του κόσμου; Θα είμαι παράνομος στους νόμους Σου και στην συνείδησή μου. Μπλέξιμο! Θεέ μου, πώς θα ζήσω; Είμαι τίμιος και δεν βρίσκω δουλειά και αν βρω θα με εκμεταλλευτούν οι ισχυροί και θα μου δώσουν ελάχιστα, ενώ θα απαιτούν από εμένα όλη την ενέργειά μου. Αν κινηθώ άτιμα, θα πάω κόντρα με τον εαυτό μου και με Σένα και με τα πάντα». Έμπλεξα. Τότε κι εγώ θα λιγοστέψω τις ανάγκες μου. Τις λιγοστεύω! Όμως έσφιξαν τόσο πολύ τα λουριά, που λιγοστεύω – λιγοστεύω και στο τέλος δεν ξέρω τι άλλο να λιγοστέψω.
Είναι δύσκολη λοιπόν η πορεία προς τον Θεό, όμως αυτή η πορεία ήδη άρχισε και ο Θεός πάντα βοηθάει τον αγώνα του ανθρώπου.
Η Αγάπη είναι το Κλειδί που ενώνει τα Γήινα με τα Επουράνια Η Μαθητεία μου στο Έργο του Δάσκαλου Ιωάννη