Η δε Εκκλησία δυο ή πλειόνων όμοιομόρφων εις σκέψεις όντων είναι η απειρία των όμοιομόρφων αυτών συναισθημάτων, άτινα παράγουσι κραδασμούς, οι οποίοι εξουδετερώνουσι πάσαν αντίρροπον μορφήν και εξαποστέλλουσι ταύτα προς Με.
Συνερχόμενοι αεί και αεί επικαλούντες Με συσφίγγετε τούς δεσμούς και ισχυροποιείτε το νήμα τής συναρμογής υμών μετ’ Εμού. Συνερχόμενοι δε ου μόνον τούτο πραγματοποιείτε, άλλα και τας αδυναμίας υμών, αίτινες περιβάλλουσι τας υποστασεις υμών, μικρόν κατα μικρόν άποβάλλετε υποβοηθούντες αλλήλους.
Έχετε ανάγκην απόλυτον ό εις τού άλλου, διότι διά τής συνοχής ταύτης θα δυνηθήτε ευκολώτερον να τελειοποιηθήτε και να καταστήστε συντελεστικώτεροι διά τον σκοπόν τού έργου υμών, το όποιον ζητεί μέγαν συνοχής σπινθήρα, όστις θα δημιουργηθή εκ των ομωνύμων συναισθημάτων τής ψυχής υμών και άτινα θα δυνηθώσι και εξαπλωθώσι και εις τα ετερώνυμα τοιαύτα των ανθρώπων, ίνα επ’ αυτών επικρατήσωσιν.
Η δε συνοχή, η εκζητουμένη ποία; Η Απόλυτος της Αγάπης μορφή έστι. Αυτή θέλει καταστή ο συντελεστής των όσων επιδιώκετε διά το έργον μου. Δια της Απολύτου αυτής μορφής τής Αγάπης θέλετε έκαστος εξ υμών αποβάλει πάσαν μορφήν αδυναμίας, τον ατομισμόν και τον εγωισμόν αυτού, θέλει καταστεί έναντι του αγαπώντος προσώπου ο ταπεινός, ίνα εν τη ψυχή αυτού ανυψωθή.
Εις τον Βωμόν τής Αγάπης θέλετε θύσει πάσαν ιδιοτέλειαν υμών και θέλετε καταστεί Τέλειοι εν πνευματικότητι. Ούτω καταρτιζόμενοι καθίστασθε το Πρότυπον εκείνων, ους μέλλετε συν τώ χρόνω να φέρητε πρός τας αρχάς υμών.
Το έργον μου είναι κατά πάντα Μέγα και οι θέλοντες να φέρωσι τας ευθύνας αυτού επί των ώμων των δέον όπως ώσι και φανώσι Γίγαντες. Αλλ’ ίνα γιγαντωθήτε, πρέπει να κύψητε τον αυχένα μυών έναντι αλλήλων εν ταπεινότητι και πάσαν μορφήν ατομισμού να υποβάλητε εις τον σαρκασμόν των ομοίων σας, δια να δυνηθή το πνεύμα υμών υπερφρονούν να καταστήση και υμάς Γίγαντας εν τη ενασκήσει των καθηκόντων του έργου υμών.
θέλετε δοκιμάσει πολλάς πικρίας εν μέλλοντι. Δεν αποβάλλονται και τόσον ευκόλως έξεις και συνήθειαι του παρελθόντος, θα δοκιμασθήτε δε τόσον σκληρώς, αλλά τούτο μη σας φοβίση και αποκαρδιωθήτε, διότι θα προσκομίζω υμίν και σταγόνας δρόσου ηδείας εις την σκληρόν και άνυδρον των δοκιμασιών έρημον, θα σας επαναπαύω προς στιγμήν εις οάσεις, δια να δύνασθε αναλαμβάνοντες δυνάμεις και πάλιν νέας να δυνηθήτε και αποπερατώσητε το δι’ υμάς ταχθέν του έργου μου μέλημα.
Δεν αποβάλλονται ευκόλως αι έξεις του παρελθόντος, πολύ δε περισσότερον ο εγωισμός, εν έκαστος εξ υμών των ανθρώπων εγκρύπτει εν εαυτώ και πέριξ τού όποιου γίνεται η πάσα της ζωής αυτού κίνησις.
“Αν δε είναι τόσον τραχύ δι’ υμάς τό έργον τούτο, του να αποβάλητε τα ελαττώματα σας, είναι τραχύτερον διά τούς άλλους, τούς μακράν των παρόντων πραγμάτων κειμένους και αγνοούντων τους λόγους των συντελουμένων πάντων τούτων. Διά τούτο μην αποκαρδιούσθε δια την βραδείαν εξέλιξιν της υπαγωγής των ομοίων σας υπό την σημαίαν των αρχών μας και μάλιστα δια την δυσμενή μορφήν των ιδιοτήτων εκείνων εκ των οπαδών μας, οίτινες βραδύνουσι να προχωρήσωσι λαμβάνοντες την εξέλιξιν υμών ως μέτρον.
Φανείτε επιεικείς και μακρόθυμοι και μην αποκόπτητε το νήμα διά μιας των ιδεωδών των, έστω και αν περιβάλλωνται ταύτα υπό την παιδαριωδεστέραν των μορφών. Γνωρίσατε μάλλον ότι και υμείς παρακολουθούντες τα βήματα αυτών από των ταπεινών των τούτων Ιδεωδών οφείλετε αρχίζοντες να τους εισαγάγητε βραδέως ολίγον κατ’ ολίγον εις τας αρχάς τας υμετέρας. Οφείλετε να ανατάμητε εαυτούς πάντες και επιεικείς να φανήτε οσάκις δοθή υμίν ευκαιρία να ανατάμητε τους άλλους καταβλέποντες και τας υμε-τέρας σαπρίας και την σκοτεινότητα των άλλων, ους μέλλετε να επιζητήσητε να ποδηγετήσητε.
Εν υμίν εστέ ταπεινοί και μνησθήτε πάντες του νιπτήρος του Διδασκάλου, του Νιπτήρος του Πνευματικού. Τόση οφείλει να είναι η μεταξύ υμών ταπεινότης, ίνα αύξήση διά το έργον μου η ύπερφροσύνη η Πνευματική, ώστε να δυνηθήτε και προτάξητε τα στήθη σας, τα όποια τότε θα προτάξητε, όταν γιγαντωθήτε εις την μεταξύ σας ταπεινοφροσύνην. Μην αποκαρδιούσθε, εκζητήσατε πάντα ταύτα και Εγώ θα σας βοηθήσω προς τούτο και θα σας δωρήσω πάντα συντελεστικόν τήης αναγωγής σας όρον. Ειρήνη τη ψυχή υμών.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ Φ.Α.Ρ.Α.Χ Α΄
Ιωάννης Σταματιάδης
Δύο ή τρεις συνηγμένοι εν τώ Ονόματί Μου Εκκλησίαν ποιείτε ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΦΑΡΑΧ Α΄