ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μήν ἀφήνετε τὸν χρὸνο νά κυλάει, γιατί δέν ξέρετε σέ ποιά στιγμή χτυπάει γιά τόν καθένα ἡ ὥρα τῆς ἀναχώρησης. H προηγούμενη στάση σας ἦταν «θέλω νά Χριστοποιηθῶ» ἤ «θέλω νά καλλιεργηθῶ». Τώρα ὅμως πρέπει στό νοῦ σας πρῶτα νά φυτέψετε τήν φράση «θέλω νά ἐργαστῶ γιά τό πιστεύω μου». Τότε, συστηματικά, ἐπίμονα, πέρα ἀπό τήν ἀτομική σας καλλιέργεια, τίς ἀτομικές προσευχές, θά ἔχετε σάν ἔργο τῆς ζωῆς σας, σάν ἔργο τῶν καθημερινῶν σας ἀπασχολήσεων καί τό πῶς νά βοηθήσετε κάποια ψυχή.

Επί των ημερών μας, οι νόμοι της ύλης με τους οποίους έχουμε ταυτιστεί, δηλαδή της σύγκρουσης και της αδράνειας, είναι αυτοί που πρέπει να κατανοηθούν, ως «αυτό που είναι», δηλαδή νόμοι που αφορούν ΜΟΝΟ την υλική υπόσταση του ανθρώπου. Τους είδαμε οι άνθρωποι σε όλες τις εκφάνσεις της δράσης στην ύλη και τους ακολουθήσαμε πιστά. Πιστέψαμε, πως η σύγκρουση είναι ο μόνος τρόπος να συνυπάρξουμε. Κι είναι αλήθεια, πως δεν θα μπορούσαμε να την αποφύγουμε, στην προσπάθειά μας να επιβιώσουμε σε ένα πανέμορφο αλλά αφιλόξενο και σκληρό τόπο, όπως είναι ο πλανήτης γη. Ο δε νόμος της αδράνειας, εμπόδισε μέχρι σήμερα τον άνθρωπο, απ’ το ν’ αλλάξει τις συνήθειες εκατομμυρίων ετών, που διαμόρφωσαν τη συνείδησή του και κατέστησαν το περιεχόμενό της, νομοτέλεια (φαινομενικά) μη αναστρέψιμη. Η ταύτισή του με την υλική μορφή του κι η άγνοιά του «ποιος είναι» αληθινά, είναι οι λόγοι της καθήλωσής του σ’ αυτό το στάδιο.

Μόνο ο Θεός κατέχει το προνόμιο της ­αυτοδιάθεσης, που Του επιτρέπει να Ζει και στην Εισπνοή – Εκπνοή Του. Τα κύτταρα στον ανθρώπινο οργανισμό ανανεώνονται συνέχεια, εξασφαλίζοντάς μας τη ζωή. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κύτταρα του Εκδηλωμένου Θεού. Εμείς είμαστε τα κύτταρά Του που με τους συνεχείς θανάτους και ξαναγεννήσεις μας, με τη συνεχή μεταλλαγή μας Του εξασφαλίζουμε την ατέρμονα ζωή Του.
Ωστόσο, υπάρχει Θεός σε Εκδήλωση, Θεός σε Αφάνεια, Θεός σε Απόρροια και Θεός σε Δόξα.

Η διαφορά του ανθρώπινου νου από τον Θείο έγκειται στην καθαρότητα, τη χωρητικότητα και την ­έκταση στην οποία κινείται, δηλαδή, με άλλους λόγους, έγκειται στην ενεργοποίησή του. Αυτά καθορίζουν και την ποι­ό­­τητα των ιδεών που συλλαμβάνει, διαχειρίζεται και υλο­ποιεί. Ο ανθρώπινος νους, επομένως, δεν μπορεί μόνο να περιορίζεται μονάχα στις βιολογικές λειτουργίες, αλλά εκτείνεται και στη χώρα των ιδεών. Ο άνθρωπος πλέον βρίσκεται σ’ ένα εξελικτικό στάδιο που τον οδηγεί σε μία νέα φάση εξέλιξης και γι’ αυτό θα πρέπει να δίνουμε νέους ορισμούς, ευρύτερους, ώστε να αποκτήσουμε τα κατάλληλα εφόδια για τη νέα μας πορεία, μιας και οι παλιές αντιλήψεις δεν μας εξυπηρετούν.

Ἡ θέλησις εἶναι μία δύναμις τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος διὰ τῆς σκέψεως αὐτοῦ χειρίζεται καταλλήλως ἢ ἀκαταλλήλως, ἐπὶ καλῷ ἢ ἐπὶ κακῷ, ἀναλόγως τῆς φωτεινότητος τῆς ψυχῆς του. Καὶ δύναται ὁ ἄνθρωπος εἰς οἱονδήποτε χρόνον νά συλλάβῃ τὸ ἄκρον τοῦ μίτου αὐτῆς καὶ νὰ κατορθώσῃ καὶ τὰ πλέον φαινομενικῶς δι’ αὐτὸν ἀκατόρθωτα. Ἡ θέλησις εἶναι ὁ μοχλός, ἡ σκέψις εἶναι ἡ δύναμις τοῦ μοχλοῦ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δυνάμεως τοῦ μοχλοῦ θελήσεως ὁ ἄνθρωπος.

Ο Χριστοποιημένος Άνθρωπος θα ενωθεί με την Τριάδα αποκτώντας και αυτός όμοια τριαδικότητα και κατανοώντας την ενότητά της. Μόνο τότε θα νιώσει τον τρόπο, που η Τριάδα απαρτίζει το Ένα, αλλά και εκδηλώνει τις Τρεις Υποστάσεις της Μεμονωμένα, χωρίς να υστερεί καμιά σε Θεότητα, Δύναμη, Πανσοφία, Αγάπη, γιατί εξακολουθούν να είναι Ένα. Θα συνειδητοποιήσει το Τρισυπόστατο, γιατί θα τον αγκαλιάζει και θα τον περιλαμβάνει μέσα Του και θα υπάρχει μόνο από τη δική Του ύπαρξη σε αδιαίρετη και συνεχή ένωση.

Οἱ Θεῖοι Λόγοι εἶναι Βουλή τοῦ Πατρός Μου καί Πατρός ὅλων μας, νά διασπαροῦν ἀπό τὴ γῆ εἰς τά Ἄπειρα Σύμπαντα, ὅπου φυσικά κατοικοῦν λογικά ὄντα.

Τα δώδεκα στάδια είναι: Θαλπωρή, Κατανόηση, Τρυφερότητα, Συγχώρεση, Πίστη, Παρρησία, Συμπόνια, Ανιδιοτέλεια, Προσφορά, Αλληλεγγύη, Αφιέρωση και Θυσία.

Είναι ώρα η ανθρωπότητα να χαιρετίσει την Τέχνη, με σεβασμό για την εκπαίδευσή της μέσα από την ιστορία της, με δέος για την αποστολή της στη Νέα Εποχή, την εποχή της έμπνευσης από τις περιοχές της αδιάσπαστης Ουσίας του Απολύτου. Τις περιοχές που η Τέχνη συμμετείχε πάντα, καθώς ακολουθούσε, δραματικά δεμένη στην πορείας μας, μέσα στις μονόπλευρες νοητικές διαδρομές.

Είναι τεράστια η σημασία της μεταβολής φάσης σε οποιοδήποτε σύστημα, από τον μικρόκοσμο μέχρι τον μακρόκοσμο, γιατί κατά το μεσοδιάστημα αυτό της αλλαγής κατάστασης, το σύστημα βρίσκεται μακρυά από την ισορροπία και επομένως η νέα του κατάσταση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.