Η Ειλικρίνεια, θεμέλιο της Διακονίας του Πατέρα

Αγαπημένε Άνθρωπε,

Πριν από κάθε βήμα στην πνευματική πορεία υπάρχει μια απλή ερώτηση: Γνωρίζεις πραγματικά ποιος είναι ο Πλησίον σου; Και αμέσως μετά έρχεται μια δεύτερη, πιο δύσκολη: Είσαι ειλικρινής με όσα βλέπεις μέσα σου όταν τον συναντάς;

Οι δύο ερωτήσεις είναι μία. Δεν μπορείς να διακονήσεις το Θέλημα του Πατέρα αν δεν βλέπεις καθαρά τον εαυτό σου. Και δεν μπορείς να δεις καθαρά τον εαυτό σου αν η ματιά σου δεν στρέφεται τελικά στην Προσφορά.

Πώς γεννήθηκε το ψεύδος

Με την Πτώση, ο Ένας Εαυτός Άνθρωπος διασπάστηκε. Κάθε κομμάτι του κράτησε διαφορετική απόσταση από την Πηγή και ντύθηκε στρώματα ενέργειας ανάλογα με τον δρόμο που διάνυσε. Από εκεί γεννήθηκε η σύγχυση: πολλές αντιλήψεις για το ίδιο πράγμα, πολλές εκδοχές για την Αληθινή μας Καταγωγή.

Η απομόνωση έφερε τον φόβο. Ο φόβος ήταν ανάμνηση του πόνου της απόσχισης, αλλά και αδυναμία να κατανοήσουμε τον άλλον. Για να καλύψει ο άνθρωπος τα κενά που ένιωθε μέσα του, κατέφυγε στο ψεύδος. Πίσω από το ψεύδος κρύφτηκε η ντροπή, που δεν γεννήθηκε από την κρίση των άλλων. Γεννήθηκε από τη σύγκριση των ατελειών μας με την ανάμνηση της Τελειότητας που ακόμα φέρουμε χαραγμένη μέσα μας. Από όλα αυτά ύψωσε τα τείχη του ο εγωισμός.

Το ψεύδος, λοιπόν, δεν ξεκίνησε ως κακία. Ξεκίνησε ως κάλυμμα πάνω σε μια πληγή.

Η ειλικρίνεια ως λειτουργία της Αγάπης

Η Διδασκαλία της Αγάπης ήρθε να αποκαταστήσει την Αλήθεια του Ενωμένου Εαυτού, Θεού και Ανθρώπου. Για να γίνει όμως η Αγάπη καθημερινή πράξη και όχι ιδανικό, το πρώτο βήμα είναι η ειλικρίνεια: απέναντι σε κάθε στάση του νου και της καρδιάς, απέναντι σε κάθε άνθρωπο και κάθε περίσταση της ημέρας.

Η ειλικρίνεια δεν είναι ένα ακόμα προσόν που προσθέτουμε στον χαρακτήρα μας. Είναι λειτουργία μέσα στην ίδια την Αγάπη. Φέρνει κάθε στοιχείο του εαυτού μας στο Φως, για να εξεταστεί και να μετουσιωθεί. Ό,τι φανερώνεται, βρίσκει τη σωστή του θέση. Ό,τι κρύβεται, μένει να δρα στο σκοτάδι. Έτσι, μέσα από τη συνεχή άσκηση της ειλικρίνειας, ο Εαυτός αρχίζει σιγά σιγά να ενοποιείται.

Γι’ αυτό η ειλικρίνεια θέλει θάρρος. Η παραποίηση, η αναλήθεια, η ιδιοποίηση και ο σφετερισμός συνθέτουν το Βασίλειο της Άρνησης, και αυτό το Βασίλειο δεν φοβάται τίποτα περισσότερο από ένα ειλικρινές βλέμμα. Χωρίς ειλικρίνεια, η Μετάνοια γίνεται τελετουργία και η Κάθαρση γίνεται λόγια. Ειλικρίνεια χρειάζεται απέναντι στον Εαυτό, στον Πλησίον και στον Θεό, που στην ουσία είναι Ένα.

Το λεπτότερο ψεύδος

Τα πιο επικίνδυνα ψέματα δεν είναι τα χονδροειδή. Είναι εκείνα που φορούν πνευματικό ένδυμα. Το βιβλίο το λέει χωρίς περιστροφές: «Ψεύδεσαι στο Όνομα της Αλήθειας». Με τον ίδιο τρόπο διαχωρίζουμε στο όνομα της Ενότητας και σταυρώνουμε στο όνομα της Αγάπης.

Πώς γίνεται αυτό στην πράξη;

Όταν χωρίζουμε τους αδελφούς μας σε «ενεργοποιημένους» και «μη», βάζοντας τον εαυτό μας σε ψηλότερο σκαλί. Όταν πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε το ύψος της δικής μας εξέλιξης, που είναι πλάνη, και ακόμη περισσότερο όταν πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε το ύψος της εξέλιξης του άλλου, που είναι διπλή πλάνη. Όταν αγαπάμε τη μορφή του Δασκάλου, τη φωνή Του, τα λόγια Του, αλλά μόνο όσο χωρούν στο δικό μας καλούπι. Όταν περιμένουμε το ατελές κομμάτι του Εαυτού μας, που ζει σε άλλο σώμα, να γίνει πρώτα τέλειο για να το αγκαλιάσουμε.

Η ειλικρίνεια σε ρωτά: Πώς μπορείς να πιστεύεις ότι προχωράς, όταν έστω και ένα τμήμα του Εαυτού σου υποφέρει;

Αν αρνηθείς τον Θεό ως Πλησίον, βιώνεις την κατάσταση του Πέτρου. Αν Τον αρνηθείς ως Πνεύμα, βιώνεις την κατάσταση του Ιούδα. Για να Τον χωρέσεις, πρέπει να Τον δεχτείς όπως Είναι: Άνθρωπο και Θεό μαζί.

Ο ένας προορισμός

Γιατί πέφτουμε σε αυτές τις παγίδες; Επειδή τη στιγμή που νιώθουμε ότι ενεργοποιούμαστε και ανεβαίνουμε, ξεχνάμε το βασικότερο: όπου κι αν φτάσουμε πάνω στη Γη, ο μοναδικός μας προορισμός είναι να διακονούμε το Θέλημα του Πατέρα.

Η διακονία δεν είναι τίτλος ούτε βαθμίδα. Είναι η συνεχής εκδήλωση της Θεότητας που ήδη είσαι, όχι για μια ώρα τη μέρα ή μια συνάντηση τη βδομάδα, αλλά κάθε στιγμή. Αυτό που ζητάς, το κατέχεις ήδη. Εκπαιδεύεσαι μόνο να το ενεργοποιείς.

Η εκπαίδευση του καθενός είναι μοναδική και αφορά μόνο εκείνον. Γι’ αυτό η διακονία ξεκινά από τον σεβασμό: να φέρεσαι σε κάθε αδελφό ως σε έναν εκπαιδευόμενο Θεό. Να ακούς πέρα από τις προσωπικές σου γνώμες, γιατί αυτό που θεωρείς δίκαιο είναι συχνά σχετικό, ενώ η πορεία σου στοχεύει στο Απόλυτο. Όποιος ποθεί να δει τον Θεό κάνει το Θέλημά Του, και ο τρόπος του είναι η Προσφορά και η βοήθεια προς κάθε πλησίον, χωρίς διάκριση.

Η ειλικρίνεια χωρίς διακονία γίνεται ενδοσκόπηση που κλείνεται στον εαυτό της. Η διακονία χωρίς ειλικρίνεια γίνεται εγωισμός ντυμένος με τον μανδύα της υπηρεσίας. Η ειλικρίνεια καθαρίζει το κίνητρο και η διακονία του δίνει κατεύθυνση.

Ζούμε το τέλος μιας Κοσμικής Περιόδου. Η Θεία Ενέργεια επιταχύνει τα πάντα μέσα μας, και οι διττές μας εκδηλώσεις, οι θετικές και οι αρνητικές, φουντώνουν και βγαίνουν στην επιφάνεια. Αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι το Έλεος του Πατέρα που καθαρίζει, για να ανοίξει χώρος να φανεί η Θεία Σπίθα. Αν βλέπεις σήμερα περισσότερες ατέλειες από χθες, μη φοβηθείς και μην τις σκεπάσεις ξανά. Η ειλικρίνεια είναι η στάση που συνεργάζεται με το Φως αντί να του αντιστέκεται.

Καθημερινή Πρακτική

• Τι κρύβω σήμερα, όχι από τους άλλους, αλλά από τον εαυτό μου;
• Σε ποιον αδελφό έδωσα σιωπηλά «βαθμό» εξέλιξης;
• Υπηρετώ σήμερα το Θέλημα του Πατέρα ή την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου;
• Μπορώ να χωρέσω το ατελές του άλλου, όπως θέλω να χωρεθεί το δικό μου;

Εμπνευσμένο από τα κεφάλαια 15 («Προορισμός σου να διακονείς το Θέλημα του Πατέρα») και 18 («Ειλικρίνεια») του βιβλίου «Αγαπάτε Αλλήλους» του Διονύση Δώριζα.