Από την ατομική συνείδηση στη Ζώσα Παρουσία του Λόγου

Η έκφραση «ο κάθε Ιωάννης» ανοίγει τη διδασκαλία προς τον μαθητή.

Ο Ιωάννης είναι ο άνθρωπος που εκπαιδεύεται. Ο άνθρωπος που αρχίζει να αναγνωρίζει τον Λόγο. Ο άνθρωπος που δεν αρκείται πλέον να ακούει τη Διδασκαλία, αλλά καλείται να την ενεργοποιήσει.

Άρα ο Ιωάννης είναι μία κατάσταση μαθητείας. Είναι εκείνος που λέει: «Δεν θέλω μόνο να γνωρίζω τον Λόγο. Θέλω να μάθω να Τον εκφράζω».

Και αυτή η αλλαγή είναι τεράστια. Γιατί άλλο είναι να γνωρίζεις την Αγάπη και άλλο να γίνεσαι Αγάπη. Άλλο να μιλάς για Ενότητα και άλλο να θεραπεύεις τον διαχωρισμό. Άλλο να γνωρίζεις την Αλήθεια και άλλο να επιτρέπεις στην Αλήθεια να αλλάξει τη ζωή σου.

Πράγμα που σημαίνει για τον μαθητή του Πνεύματος: Να πάψεις να είσαι απλώς παρατηρητής της ζωής και να γίνεις συνειδητός φορέας μεταμόρφωσής της.

Η πορεία αρχίζει από την αναγνώριση της άγνοιας

Ο άνθρωπος επί αιώνες κινείται μέσα σε άγνοια και μερική αντίληψη της Αλήθειας. Ακόμη και όταν πρωτοδιδάσκεται ότι ο Νόμος της Δράσης συνεπάγεται τον Νόμο της Αντίδρασης, δεν κατανοεί αμέσως όλο το βάθος αυτής της αρχής. Αυτό αποτελεί θεμελιώδη πνευματική αρχή. Η μαθητεία δεν αρχίζει από τη βεβαιότητα ότι τα γνωρίζω όλα.

Αρχίζει όταν μπορώ να πω: «Η αντίληψή μου είναι ακόμη μερική».

Ο άνθρωπος βλέπει ένα γεγονός και βιάζεται να το κρίνει. Βλέπει μία σύγκρουση και θεωρεί ότι γνωρίζει όλες τις αιτίες. Βλέπει έναν άνθρωπο και πιστεύει ότι γνωρίζει όλη την εσωτερική του πορεία. Όμως ο μαθητής μαθαίνει να γίνεται πιο προσεκτικός. Αρχίζει να αναρωτιέται: Τι δεν βλέπω;

Ποια αιτία προηγήθηκε αυτού του αποτελέσματος;

Ποια δική μου κίνηση δημιούργησε αυτή την αντίδραση;

Τι χρειάζεται να κατανοήσω βαθύτερα;

Η ταπεινή αναγνώριση της μερικής αντίληψης ανοίγει τον δρόμο προς μεγαλύτερη Συνείδηση.

Οι αναταραχές έξω γεννιούνται μέσα

Ό,τι ταράζει σήμερα τον κόσμο είναι αντίδραση σε κάτι που κινείται πρώτα μέσα στον άνθρωπο. Οι εξωτερικές ανακατατάξεις ακολουθούν τις εσωτερικές, όπως η αντίδραση ακολουθεί τη δράση. Η εποχή επιταχύνει τον ρυθμό της σκέψης και ζητά από την ανθρώπινη βούληση να ενταχθεί στο Ένα Θέλημα. Ο άνθρωπος όμως δεν αφήνει εύκολα τις παγιωμένες ιδέες του. Από αυτή την εσωτερική ζύμωση προέρχονται οι συγκρούσεις που βλέπεις. Η κάθαρση που βιώνει η ανθρωπότητα έχει σκοπό: την προετοιμάζει για ολική μετατόπιση του νου, για μετάνοια. Όσοι άφησαν την προσευχή και στράφηκαν προς τα έξω, καλούνται τώρα να το αντιληφθούν.

Το πεδίο της μάχης είναι ο νους

Ο πόλεμος για τον οποίο μιλάμε είναι κυριολεκτικός, αλλά γίνεται μέσα στον νου. Από τη μια στέκει ο κατώτερος νους των προσωπικών επιθυμιών, από την άλλη ο ανώτερος νους της απρόσωπης προσφοράς. Ανάμεσά τους απλώνεται ένα πεδίο ζυμώσεων και εκπαίδευσης: η κατάσταση Ιωάννη. Σε αυτό το πεδίο συναντιούνται δύο πόλοι. Ο ένας είναι η θέση, η συνεργασία και η υπακοή, το πνεύμα Ιωάννη. Ο άλλος είναι η άρνηση, ο διαχωρισμός και η ανυπακοή, το πνεύμα Ιούδα. Το έργο σου δεν είναι να συντρίψεις την άρνηση. Είναι να την αγκαλιάσεις και να τη μετουσιώσεις, ώσπου οι δύο πόλοι να γίνουν ένα ουδέτερο ρεύμα ζωής. Και μη μετράς αριθμούς: όσοι υπηρετούν το Φως δεν είναι λιγότεροι επειδή δεν φαίνονται.

Από τον Βαπτιστή στον Ιωάννη-Χριστό

Η παλιά στάση του Ιωάννη καυτηρίαζε το κακό· η νέα το φέρνει στο φως και το αποκαθιστά. Στην Πρώτη Παρουσία ο Βαπτιστής συγκρουόταν με το κατεστημένο και ετοίμαζε τον δρόμο για Εκείνον που ερχόταν. Σήμερα ο Ιωάννης δεν μένει στο τραχύ στάδιο της μετάνοιας, αλλά γίνεται ένα με το Πνεύμα που άλλοτε προανήγγελλε. Αυτό αλλάζει τον λόγο σου. Μπορεί να καίει, αλλά δεν επιτίθεται· διαλύει το σκοτάδι και την ίδια στιγμή διαχέει γαλήνη και γλυκύτητα. Όποιος φορά τη Χάρη Ιωάννη, φορά την ουδετερότητα του Φωτός. Αν σταθείς μόνο στην κάθαρση, θα μείνεις υπερασπιστής της Αλήθειας, όχι Δάσκαλος. Θα συγκρούεσαι και θα γυρίζεις στα ίδια. Η κάθαρση ολοκληρώνεται μόνο με την αποκατάσταση.

Η προσωπική σου στάση ζυγίζει περισσότερο απ’ όσο νομίζεις

Η Διδασκαλία λέει κάτι τολμηρό: η ατομική σου τοποθέτηση μπορεί να συμβάλει σε ειρηνική λύση ή σε καταστροφή. Όποιος φέρει Χάρη, φέρει και βάρος. Κάθε ανισόρροπος λόγος, σκέψη ή κίνησή του έχει αντίκτυπο πέρα από τον ίδιο. Γι’ αυτό ο μαθητής καλείται να ελέγξει με τάξη και λεπτομέρεια την καθημερινή του ζωή. Τους Νόμους τους κατανοεί όσο τους εφαρμόζει, όχι όσο τους διδάσκει. Το κλειδί είναι η άμεση μετατόπιση. Κάθε αντίσταση στην καθοδήγηση είναι στάση Ιούδα και φέρνει πτώση από το ύψος του Ιωάννη. Ο Ιωάννης είναι οδηγός, αλλά και υπηρέτης της ανθρώπινης άγνοιας στον δρόμο προς τη Γνώση.

Πρώτο βήμα: ισορροπία που δεν κρατιέται για τον εαυτό

Η σωστή τοποθέτηση φέρνει στην αρχή γαλήνη και πληρότητα, και εκεί ακριβώς κρύβεται ο κίνδυνος της επανάπαυσης. Η γαλήνη είναι στάδιο ένωσης με το Ουδέτερο Φως, όχι τέρμα. Η αμέσως επόμενη κίνηση είναι να διαχύσεις αυτή την ισορροπία στο περιβάλλον όπου ζεις. Όσο διαχέεις, τόσο περισσότερο Φως έλκεις, με την υποχρέωση να το δώσεις κι αυτό. Έτσι οι δύο ροές μέσα σου, η θετική και η αρνητική, γίνονται ένας αγωγός. Γύρω του συγκεντρώνονται τα σκορπισμένα τμήματα του Ενός Ανθρώπου, του φωτός και του σκότους μαζί. Αυτή είναι η Θυσία του Ιωάννη και ο σταυρός που καλείσαι να σηκώσεις: ένα ελάχιστο μέρος από το βάρος που σηκώνει ο Διδάσκαλος.

Δεύτερο βήμα: ο Σπορέας του Φωτός

Η αρμονία μόνη της αφήνει το έργο μισό. Φέρνει μια πρόσκαιρη ευφορία, αλλά ο νους που δεν πήρε νέες ιδέες ξαναγεμίζει με τις παλιές: κρίση, αντιδικία, αντεγκλήσεις. Ο άνθρωπος πράττει ανάλογα με την ποιότητα των ιδεών του. Ο νους που δεν κυβερνά τον εαυτό του περιπλανιέται και σπαταλά δύναμη. Ζητάμε λοιπόν κάτι περισσότερο: να αντλείς τις καθαρές Ιδέες από την Πηγή, να τις κάνεις πρώτα πράξη εσύ, και ύστερα να τις σπείρεις στον νου που έχεις ήδη ισορροπήσει.

Τρεις όροι φυλάνε αυτή τη σπορά:

• Σεβασμός. Δεν ψάχνεις τις σκέψεις των άλλων· αυτό είναι έξω από την ευγένεια και την Αγάπη.
• Ταπεινοφροσύνη. Σπέρνεις ανιδιοτελώς, γνωρίζοντας ότι ο Νους είναι Ένας και εσύ τμήμα Του.
• Εγγύτητα. Αρχίζεις από το σπίτι, την εργασία και τους ανθρώπους της κάθε ημέρας.

Όσο σκεπασμένος κι αν είναι ο Θείος Σπινθήρας ενός ανθρώπου, η διάχυση του Φωτός δεν σταματά. Το μήνυμα διαδίδεται με λόγια, αλλά και εσωτερικά, αθόρυβα.

Η αθέατη Θυσία και η επιλογή σου

Αυτό που δέχεσαι σήμερα ως μαθητής του Λόγου, θα κληθείς αύριο να το δώσεις. Ο Διδάσκαλος προσφέρει στον μαθητή όλο του το Είναι, ακόμη και τον φορέα Του, για να μπορέσει ο μαθητής να προσφερθεί με τη σειρά του. Γι’ αυτό η συνειδητή, αδιάλειπτη κάθαρση έχει τόση σημασία: επιταχύνει τη μετουσίωση και ελαφρύνει Εκείνον που σε πλάθει. Η ευχαριστία και η Αγάπη που επιστρέφεις σε ενώνουν βαθύτερα μαζί Του. Κάθε αντίδραση, αντίθετα, εσένα καθυστερεί· ακόμη και η χροιά της φωνής μπορεί να μεταφέρει δυσαρμονία, όσο κι αν νομίζεις ότι μιλάς με αγάπη. Η επιλογή μένει δική σου. Μπορείς να μείνεις κήρυκας της Αλήθειας ή να γίνεις κοινωνός του Έργου, προσφέροντας τον εαυτό σου. Με μία φράση: «διά της Προσφοράς δύνασαι να Θεωθείς».

---

Πατέρα, δίδαξέ με να γίνομαι συνειδητός στις κινήσεις μου.
Να μη μεταφέρω τη δυσαρμονία που συναντώ, αλλά να την οδηγώ προς την ισορροπία.
Να μη γίνομαι φορέας αδιαλλαξίας, αλλά Ειρήνης.
Να μη ζητώ μόνο να λαμβάνω Φως, αλλά να μαθαίνω να το προσφέρω.
Διεύρυνε τη συνείδησή μου, καθάρισε τη σκέψη μου και κάνε τη ζωή μου χρήσιμη στον Άνθρωπο.
Δίδαξέ με να περνώ από τη γνώση στην πράξη, από την πράξη στην Προσφορά και από την Προσφορά στην Ένωση.
Ας γίνει ο Λόγος που αναζητώ μία Ζώσα Παρουσία μέσα από τη ζωή μου. Αμήν

---

Γίνε εσύ ο «κάθε Ιωάννης»

Η πορεία του κάθε Ιωάννη δεν είναι μία πορεία θεωρητικής γνώσης. Είναι πορεία ευθύνης. Να καταλάβεις ότι οι κινήσεις σου έχουν αποτελέσματα. Είναι πορεία αυτογνωσίας. Να αναγνωρίζεις τη δυσαρμονία μέσα σου πριν επιχειρήσεις να θεραπεύσεις τη δυσαρμονία έξω σου. Είναι πορεία συντονισμού. Να μην παρασύρεσαι από κάθε αντίδραση, αλλά να επαναφέρεις τον εαυτό σου στην Αλήθεια και στην Ενότητα. Είναι πορεία μετατόπισης. Να είσαι έτοιμος να αφήνεις πίσω παλιές μορφές αντίληψης όταν η Συνείδηση σε καλεί βαθύτερα. Είναι πορεία Προσφοράς. Να μη φυλάσσεις το Φως για τον εαυτό σου.

Και τελικά είναι πορεία ενσάρκωσης του Λόγου στην καθημερινή ζωή.

Γι’ αυτό ο κάθε Ιωάννης μπορεί να λέει:

Δεν θα περιμένω πρώτα να αλλάξει ο κόσμος για να αλλάξω εγώ.

Θα αρχίσω από τη δική μου συνείδηση.

Θα εξετάζω τη δράση μου πριν κατηγορήσω την αντίδραση.

Θα αναγνωρίζω τη δική μου αδιαλλαξία πριν καταδικάσω την αδιαλλαξία της ανθρωπότητας.

Θα εργάζομαι για να ισορροπώ και όχι να πολλαπλασιάζω τη δυσαρμονία.

Θα αφήνω κάθε νέα αποκάλυψη της Αλήθειας να διευρύνει τον νου μου.

Θα μετατρέπω τη γνώση σε Προσφορά.

Και δεν θα αρκούμαι να μιλώ για τον Λόγο.

Θα μαθητεύω ώστε η σκέψη μου να γίνεται Φως,
ο λόγος μου να γίνεται Ειρήνη,
η καρδιά μου να γίνεται Αγάπη,
η πράξη μου να γίνεται Προσφορά
και ολόκληρη η ζωή μου να γίνεται, λίγο λίγο, Ζώσα Παρουσία του Λόγου