Ο ιερός διχασμός και οι σεισμοί της ψυχής

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε αναζητητή που μοιάζει με ξύπνημα μέσα σε ξένο σπίτι. Κοιτάζεις γύρω σου τους τοίχους, τα έπιπλα, τις συνήθειες, τις ιδέες που σε κρατούσαν χρόνια, και καταλαβαίνεις ότι τίποτα από αυτά δεν σε εκφράζει πραγματικά.

Ο άνθρωπος της γης βαδίζει στους δρόμους που χάραξε ο ίδιος μέσα στους αιώνες, με τις δικές του τοποθετήσεις. Κάποτε, μέσα από την αναζήτηση και τον πόνο, συνειδητοποιεί κάτι συγκλονιστικό: ότι έχτισε έναν ολόκληρο κόσμο για έναν εαυτό που δεν είναι αυτός. Έναν εαυτό φτιαγμένο όχι από Θεία στοιχεία, αλλά από ύλη, από γήινες σκέψεις, από τα πλαίσια της διάνοιας. Ας σταθούμε εδώ με ειλικρίνεια. Πόσα από όσα ονομάζουμε «εγώ» είναι στην πραγματικότητα συνήθειες, φόβοι, απόψεις που κληρονομήσαμε, ρόλοι που μας φόρεσαν ή φορέσαμε μόνοι μας; Αυτό είναι το πρώτο βήμα στα πλαίσια του Εσωτερικού Χριστιανισμού: να αναγνωρίσουμε ότι η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας δεν είναι ο Εαυτός μας.

Μόλις ο άνθρωπος το συνειδητοποιήσει, βρίσκεται μοιρασμένος. Από τη μια πλευρά είναι η Αιώνια Ουσία του, αυτή που μπορεί να δώσει πνοή όχι μόνο στη μικρή του ύπαρξη αλλά στα Άπειρα Σύμπαντα. Από την άλλη είναι το πλαστό δημιούργημα ενός περιορισμένου νου, που κινείται μόνο με όσα του επιτρέπουν οι αισθήσεις της ύλης.

Αυτός ο διχασμός φέρνει ανισορροπία, και η ανισορροπία φέρνει «σεισμούς». Καταστάσεις που μας ταράζουν, απώλειες, κρίσεις, ερωτήματα χωρίς απάντηση. Το κεφάλαιο μας διδάσκει να μην τα φοβόμαστε. Είναι οι απαραίτητες διεργασίες. Πρέπει πρώτα να συντριβούν τα λάθη, η ημιμάθεια και η άγνοια, για να μπορέσει να πνεύσει το Πνεύμα της Αλήθειας και να ανασυγκροτήσει τα πάντα σε Νέο Άνθρωπο, αναγεννημένο από το Φως.

Όταν λοιπόν κάτι γκρεμίζεται μέσα σου, Αδελφέ, μη βιαστείς να το ξαναχτίσεις όπως ήταν. Ίσως είναι ο χώρος που ανοίγει για να μπει το Φως.

Το σώμα μας λειτουργεί με τους νόμους της ύλης, και οι αισθήσεις μας συλλαμβάνουν μόνο βαριές, περιορισμένες δονήσεις. Όμως το Πνεύμα και η Ψυχή μπορούν να ζουν με τον Ένα Νόμο, τον Νόμο της Ενότητας και της Αγάπης, που ενώνει όλους τους επιμέρους νόμους. Αυτά συνέχουν και ζωογονούν όλα τα σώματα του ανθρώπου.

Κατεβαίνοντας όμως από πεδίο σε πεδίο, ο άνθρωπος ντυνόταν όλο και βαρύτερα καλύμματα. Ανέπτυξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα και απομόνωνε κάθε στάδιο από το προηγούμενο. Έτσι έβαζε φραγμούς στη Ροή της Ενέργειας των Κόσμων. Όταν έφτασε στην ύλη, όλες αυτές οι αποκλίσεις και οι διαχωρισμοί είχαν στερεοποιηθεί σε ένα Κατεστημένο πλάνης. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα σκέψης που σκέπασε τη Θεία Γνώση που υπήρχε μέσα του. Το Κατεστημένο δεν είναι μόνο κάτι έξω από εμάς, στην κοινωνία ή στους θεσμούς. Είναι πρώτα απ’ όλα μέσα μας: ο τρόπος που σκεφτόμαστε αυτόματα, οι βεβαιότητες που δεν ελέγξαμε ποτέ, τα όρια που θεωρούμε φυσικά. Αφού σκεπάστηκε η Γνώση, ο άνθρωπος άρχισε να αναζητά νέες πηγές τροφοδοσίας και έπαψε να στρέφεται στη Μία Πηγή, τον Ένα Θεό. Και ποιες είναι αυτές οι πηγές;

Η επιβολή της γνώμης μας. Η κυριαρχία. Η κατάκτηση. Ο άνθρωπος μπλέχτηκε σε θεωρίες που αντικρούουν η μία την άλλη και πάλευε να επιβάλει τη δική του. Αυτή η τάση τον αποξένωσε από τους γύρω του και από καθετί που αντίκριζε. Τον έκανε να νιώθει ξεχωριστός και να φτιάχνει ψεύτικα σύμβολα δύναμης. Η τραγική ειρωνεία είναι αυτή: ο ίδιος, στην Ουσία του, ήταν ήδη το Φως και η Δύναμη. Ζητιάνευε έξω αυτό που ήταν μέσα του. Κάθε φορά που τρεφόμαστε από την αναγνώριση, από το να έχουμε δίκιο, από τον έλεγχο των άλλων, πίνουμε από στέρνα αντί από την Πηγή.

Ο δρόμος υπάρχει ήδη, γιατί τον άνοιξε ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο ενανθρωπισθείς Λόγος. Περιμένει να ακολουθήσουμε τα βήματα και τους σταθμούς της Ζωής Του.

Η επιστροφή σημαίνει:

• να επαναφέρουμε κάθε διαχωρισμό που κάναμε στην κατάσταση της Ένωσης,
• να απελευθερώσουμε το Πνεύμα και την Ψυχή,
• να ξαναενωθούμε με την Αέναη Τροφοδοσία της Θείας Αγάπης και να αντλούμε Δύναμη μόνο από τη Μία Πηγή,
• να αφήσουμε το Πνεύμα να διαχυθεί σε όλα μας τα σώματα, ώστε τα καλύμματα της καθόδου να γίνουν ένα παλλόμενο σώμα, όπου η Ενέργεια ρέει ελεύθερα ανάμεσα στον Άνθρωπο και τον Θεό.

Η επιστροφή όμως δεν είναι ατομική υπόθεση. Όποιος συνειδητοποιεί την Ενότητα καλείται να υψώσει τη φωνή του ως φωνή του Ενιαίου Ανθρώπου. Προσεύχεται για κάθε ψυχή που ακόμα φυτοζωεί στην άγνοια χωρίς να βρίσκει τροφή. Γίνεται μια πάλλουσα ύπαρξη που βλέπει στον Αδελφό τα Θεία στοιχεία πίσω από τις ατέλειες. Παραλαμβάνει μέσα του τις ατελείς εκδηλώσεις και τις επιστρέφει ως Αρμονία, στηρίζοντας εκεί που υπάρχει κενό.

Ας ζωγραφίσουμε εδώ την εικόνα του ελευθερωμένου Ανθρώπου. Η επικοινωνία του με τον Θεό δεν μένει κρυφή. Γίνεται φανερή, χωρίς φόβο και χωρίς ντροπή, με την υπευθυνότητα κάποιου που ξέρει ότι εκπροσωπεί την Απειρότητα του Θεού. Μπροστά στο Κατεστημένο δεν τρομάζει, γιατί ξέρει ότι μέσα στην Ενότητα δεν υπάρχουν όρια.

Ο άνθρωπος αυτός:

• δεν δέχεται έναν Θεό περιορισμένο στα μέτρα των ανθρώπινων τοποθετήσεων. Γνωρίζει έναν Θεό που αγκαλιάζει όλες τις απόψεις και τις ενώνει. Ο Θεός αυτός δεν έρχεται να τιμωρήσει ή να συντρίψει, αλλά να ανυψώσει και να διδάξει την Αγάπη.
• τολμά να δει και να ερευνήσει. Δεν αρκείται στην επανάληψη των γνωστών και των τετριμμένων, αλλά κατεβαίνει στα βάθη του. Εκεί βρίσκει την Ουσία του παντός.
• μεταμορφώνεται χωρίς καταπίεση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η αλλαγή του δεν έρχεται επειδή πνίγει τον εαυτό του με τη βία. Έρχεται επειδή εισχωρεί στην Αλήθεια, και τότε δεν μπορεί πια να εκδηλωθεί παρά μόνο ως Ζωή και Φως.

Όταν η ταύτιση γίνει πλήρης, δεν χρειάζεται πια γνώσεις, αποδείξεις ή ακόμα και πίστη. Είναι ο ίδιος η Γνώση, η απόδειξη της Θείας Παρουσίας, το Φως που ρέει.

Ο Άνθρωπος αυτός δεν είναι κάποιος άγιος μακρινός. Είναι κλεισμένος μέσα σου και αναζητά τον δρόμο της ελευθερίας. Χτυπά από τα απύθμενα βάθη της ύπαρξής σου. Σου δίνει σημεία από μέσα και απ’ έξω, μέσα από κάθε μορφή που συναντάς, για να σου πει ότι είναι Ένα και ότι δεν χωρίζεται από τίποτα. Σε αγκαλιάζει από μέσα σου και απ’ έξω σου.

Μόνο Αυτός μπορεί να διαλύσει το Κατεστημένο της σκέψης σου, την εικόνα που έφτιαξες και στην οποία προσαρμόστηκες. Αυτή η εικόνα σε κρατά δέσμιο, ενώ ο προορισμός σου είναι να διαχέεσαι στην Απειρότητα των Κόσμων. Ακόμα κι αν τα βαριά καλύμματα δεν σε αφήνουν να νιώσεις τους παλμούς Του, Εκείνος δρα. Προσφέρει ακατάπαυστα την Αγάπη Του στον άνθρωπο-πλάνη που έπλασες, για να τον μεταμορφώσει σε Άνθρωπο-Αλήθεια.

Ο Άπειρος Εαυτός σου ζητά τη βοήθειά σου. Και η βοήθεια είναι απλή στη διατύπωση, δύσκολη στην πράξη: να επιτρέψεις στον άνθρωπο-πλάνη να βυθιστεί μέσα στην Ουσία Του και να μεταμορφωθεί. Ονομάζουμε τρεις παραχωρήσεις:

1. Παραχωρείς την πλάνη σου, για να κερδίσεις την Αλήθεια. Αφήνεις τις βεβαιότητες που σε προστάτευαν αλλά σε φυλάκιζαν.
2. Παραιτείσαι από τα δικαιώματα κατάκτησης και επιβολής, για να κερδίσεις την Ελευθερία. Όποιος δεν χρειάζεται να κυριαρχεί, μπορεί να βρίσκεται παντού.
3. Παραιτείσαι από την απαίτηση να λαμβάνεις χωρίς να δίνεις. Μόνο έτσι μπορείς να λάβεις το παν και ταυτόχρονα να δίνεις το παν. Γίνεσαι μια προσφορά που περιέχει τα πάντα και δεν έχει ανάγκη από τίποτα.

Αυτές είναι οι παραχωρήσεις που σε κάνουν να φανερωθείς ως Αγάπη και ως Φως. Έτσι κερδίζεις ξανά την ύπαρξή σου και συναντάς μέσα στην Αλήθεια τη Μία Ύπαρξη.

Η Αγάπη είναι μεγαλύτερη από τα ανθρώπινα σύνορα

Ο Λόγος δεν λέει μόνο: «Εγώ Ειμί η Αγάπη του κόσμου.»

Προσθέτει: «και παντός Κόσμου.»

Η εικόνα ανοίγει τον άνθρωπο προς μία Αγάπη χωρίς στενά όρια. Η Θεία Αγάπη δεν μπορεί να περιοριστεί στις ανθρώπινες διαιρέσεις. Δεν ανήκει σε μία ομάδα. Δεν ανήκει σε μία κοινωνική τάξη. Δεν ανήκει στους «δικούς μας» και αποκλείει τους «άλλους». Η Θεία Αγάπη καλεί τον άνθρωπο να ξεπεράσει τον μικρό κύκλο του εγώ. Να μάθει να βλέπει ευρύτερα. Να αγαπά όχι μόνο εκείνον που τον αγαπά. Αλλά και εκείνον που δυσκολεύεται να καταλάβει.

Η μεγάλη δοκιμασία της Αγάπης

Είναι εύκολο να αγαπάμε ανθρώπους που συμφωνούν μαζί μας. Που μας σέβονται. Που μας βοηθούν. Που μας καταλαβαίνουν.

Η πνευματική Αγάπη όμως δοκιμάζεται όταν συναντά το δύσκολο. Όταν κάποιος μας αδικεί. Όταν μας απογοητεύει. Όταν δεν μας καταλαβαίνει. Όταν έχει διαφορετική άποψη. Τότε φαίνεται αν αγαπάμε πραγματικά ή αν απλώς ανταποδίδουμε την αγάπη που λαμβάνουμε.

Η Αγάπη του Χριστού δεν είναι συναλλαγή. Δεν λέει: «Θα σε αγαπώ επειδή με αγαπάς.»

Λέει: «Αγαπώ επειδή Είμαι Αγάπη.»

Και αυτή είναι η μεγάλη κλήση του ανθρώπου: να μάθει σιγά-σιγά να αγαπά όχι μόνο ως αντίδραση, αλλά ως κατάσταση υπάρξεως.

Μία από τις βαθύτερες φράσεις είναι η προτροπή: «Καταστήτε Εμού.»

Μπορούμε να την κατανοήσουμε ως κάλεσμα να γίνουμε όλο και περισσότερο του Χριστού. Να πάρει η ζωή μας κάτι από τις Ιδιότητές Του. Να γίνει η σκέψη μας πιο φωτεινή. Ο λόγος μας πιο αληθινός. Η καρδιά μας πιο αγαπητή. Η θέλησή μας πιο καθαρή. Οι πράξεις μας πιο δίκαιες. Δεν αρκεί να μιλάμε για την Αλήθεια του Χριστού. Πρέπει να γινόμαστε άνθρωποι αληθινοί. Δεν αρκεί να μιλάμε για την Αγάπη του Χριστού. Πρέπει να γινόμαστε άνθρωποι που αγαπούν.

Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός προχωρεί ακόμη περισσότερο και καλεί τον άνθρωπο προς την τελείωση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει ξαφνικά να γίνουμε αλάνθαστοι. Η τελείωση είναι πορεία.

Σήμερα να αγαπήσω λίγο περισσότερο από χθες. Σήμερα να κρίνω λίγο λιγότερο. Σήμερα να είμαι λίγο πιο ειλικρινής με τον εαυτό μου. Σήμερα να συγχωρήσω εκεί όπου χθες κρατούσα κακία. Σήμερα να προσφέρω εκεί όπου χθες ζητούσα. Έτσι προχωρεί ο άνθρωπος. Όχι με ένα τεράστιο άλμα. Με πολλές μικρές μεταμορφώσεις.

Η αληθινή πνευματική γνώση φαίνεται στον χαρακτήρα. Αν γνωρίζω περισσότερα αλλά γίνομαι περισσότερο υπερήφανος, κάτι δεν έχει λειτουργήσει σωστά. Αν μελετώ πνευματικά κείμενα αλλά γίνομαι πιο σκληρός με τους ανθρώπους, η γνώση δεν έχει ακόμη μεταμορφώσει την καρδιά. Αν μιλώ για υψηλές αλήθειες αλλά δεν μπορώ να πω ένα απλό «συγγνώμη», υπάρχει ακόμη δρόμος.

Η Αλήθεια πρέπει να γίνει:

ειλικρίνεια,

ταπείνωση,

δικαιοσύνη,

συνέπεια,

καθαρότητα,

αγάπη.

Τότε παύει να είναι θεωρία. Γίνεται ζωή.

Η Αλήθεια μάς ελευθερώνει από το προσωπείο

Ο άνθρωπος κουράζεται πολύ προσπαθώντας να διατηρεί εικόνες. Να φαίνεται δυνατός. Να φαίνεται σωστός. Να φαίνεται πνευματικός. Να φαίνεται καλύτερος από αυτό που αισθάνεται ότι είναι. Η Αλήθεια μάς απελευθερώνει από αυτή την ανάγκη.

Μπορώ να σταθώ μπροστά στον Χριστό και να πω: «Αυτός είμαι.»

«Εδώ δυσκολεύομαι.»

«Εδώ φοβάμαι.»

«Εδώ έκανα λάθος.»

«Εδώ χρειάζομαι βοήθεια.»

Αυτή η αλήθεια δεν μας απομακρύνει από τον Θεό.

Μας φέρνει πιο κοντά Του.

Γιατί εκεί όπου σταματά η προσποίηση μπορεί να αρχίσει η πραγματική μεταμόρφωση.

---

Ας διαλυθεί μέσα μας κάθε εικόνα που χτίσαμε και δεν μας εκφράζει.
Ας στραφούμε από τις στέρνες του κόσμου στη Μία Πηγή της Ζωής.
Ας αφήσουμε τον άνθρωπο-πλάνη να βυθιστεί στην Άπειρη Ουσία,
για να αναδυθεί ο Άνθρωπος-Αλήθεια, Φως από Φως,
ενωμένος με κάθε Αδελφό και με τον Έναν Λόγο.
Αμήν