ΝΑ ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Υπάρχουν λόγια που διδάσκουν. Υπάρχουν λόγια που ελέγχουν. Υπάρχουν όμως και λόγια που αγκαλιάζουν. Η φράση:

«Τέκνα Μου αγαπητά» είναι πρώτα απ’ όλα μία αγκαλιά.

Ο Χριστός δεν μιλά στον άνθρωπο ως μακρινός άρχοντας. Δεν του απευθύνεται ψυχρά. Δεν τον πλησιάζει σαν ξένο. Τον ονομάζει τέκνο Του. Και αυτό αλλάζει ολόκληρη την πνευματική μας σχέση μαζί Του. Ο άνθρωπος δεν καλείται να πλησιάσει έναν Θεό που φοβάται. Καλείται να πλησιάσει έναν Πατέρα που τον αγαπά. Έναν Χριστό που χαίρεται όταν η ψυχή Του στρέφεται προς Αυτόν. Έναν Διδάσκαλο που δεν ζητά μόνο υπακοή, αλλά ένωση καρδιάς. Ο Χριστός χαίρεται όταν στρεφόμαστε προς Αυτόν.

Χαίρομαι για εκείνους που στρέφουν το βλέμμα τους προς Εμένα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ο άνθρωπος συχνά πιστεύει ότι πρέπει πρώτα να γίνει τέλειος και μετά να πλησιάσει τον Χριστό. Νομίζει:

«Έχω πολλά ελαττώματα.»

«Δεν είμαι αρκετά πνευματικός.»

«Δεν προσεύχομαι όπως θα έπρεπε.»

«Έκανα λάθη.»

«Πώς μπορώ να πλησιάσω τον Θεό;»

Όμως ο Χριστός δεν λέει: «Γίνε πρώτα τέλειος και μετά έλα.»

Λέει: «Κοίταξέ Με.»

Η αρχή της πνευματικής ζωής δεν είναι η τελειότητα. Είναι η στροφή. Να πάψει η ψυχή να κοιτάζει μόνο τον φόβο της. Να πάψει να κοιτάζει συνεχώς τις αδυναμίες της. Να πάψει να περιστρέφεται μόνο γύρω από τα προβλήματα. Και να στρέψει το βλέμμα της προς το Φως. Αυτό είναι το πρώτο βήμα.

Πού κοιτάζει η ψυχή μας;

Το βλέμμα δεν είναι μόνο των ματιών. Υπάρχει και το βλέμμα της ψυχής. Εκεί όπου στρέφεται συνεχώς η σκέψη μας, εκεί κατευθύνεται σιγά-σιγά και η ζωή μας. Αν κοιτάζουμε συνέχεια το κακό, γεμίζουμε φόβο. Αν κοιτάζουμε συνέχεια τα λάθη των άλλων, γεμίζουμε κατάκριση. Αν κοιτάζουμε μόνο όσα μας λείπουν, γεμίζουμε παράπονο. Αν κοιτάζουμε συνεχώς τον εαυτό μας, γεμίζουμε εγωκεντρισμό.

Όταν όμως στρέφουμε το εσωτερικό βλέμμα προς τον Χριστό, αρχίζει μία άλλη λειτουργία. Η σκέψη θυμάται την Αγάπη. Η καρδιά θυμάται τη συγχώρηση. Η συνείδηση ξυπνά. Η ελπίδα ανανεώνεται. Το σκοτάδι δεν εξαφανίζεται πάντοτε αμέσως. Αλλά εμφανίζεται ένα σημείο προσανατολισμού. Το Φως.

«Χαίρω εν υμίν»

Υπάρχει κάτι ακόμη βαθύτερο στη φράση. Ο Χριστός λέει ότι χαίρεται μέσα τους. Όχι μόνο για αυτούς. Αλλά εντός τους. Αυτό μας οδηγεί σε μία βαθύτερη πνευματική κατανόηση. Η σχέση με τον Χριστό δεν είναι μόνο εξωτερική. Δεν είναι ένας άνθρωπος εδώ και ο Χριστός πολύ μακριά. Η πνευματική ζωή αποβλέπει σε μία εσωτερική παρουσία. Ο άνθρωπος αρχίζει να αισθάνεται ότι η Αγάπη του Χριστού μπορεί να ενεργήσει μέσα στην καρδιά του. Όταν συγχωρεί, κάτι από τον Χριστό εκφράζεται μέσα του. Όταν βοηθά χωρίς συμφέρον, κάτι από τον Χριστό εκφράζεται. Όταν ειρηνεύει μία κατάσταση, το Φως εργάζεται μέσα του. Όταν συγκρατεί μία σκληρή λέξη και επιλέγει την αγάπη, ο Χριστός γίνεται πιο ζωντανός μέσα στη συνείδησή του. Η παρουσία του Χριστού δεν αποδεικνύεται μόνο από μεγάλα πνευματικά βιώματα. Φαίνεται στις μικρές μεταμορφώσεις της καθημερινής ζωής.

Ο Χριστός συμμετέχει στα συναισθήματά μας

Ο Χριστός «υπεραίρεται» με τα συναισθήματα των ανθρώπων που στρέφονται προς Αυτόν. Μπορούμε να το κατανοήσουμε ως μία εικόνα βαθιάς πνευματικής συμμετοχής. Ο Χριστός δεν είναι αδιάφορος για τον εσωτερικό μας κόσμο. Δεν ενδιαφέρεται μόνο για όσα κάνουμε εξωτερικά. Ενδιαφέρεται για την καρδιά. Για τον πόθο. Για την πρόθεση. Για την αγάπη. Για τον πόνο. Για την προσπάθεια.

Ένας άνθρωπος μπορεί να μην έχει ακόμη νικήσει μία αδυναμία. Αλλά μπορεί να αγωνίζεται ειλικρινά. Μπορεί ακόμη να φοβάται. Αλλά να προσπαθεί να εμπιστευθεί. Μπορεί ακόμη να δυσκολεύεται να συγχωρήσει. Αλλά να ζητά μέσα του τη δύναμη να το κάνει.

Ο Χριστός βλέπει αυτή την εσωτερική κίνηση. Βλέπει όχι μόνο πού βρίσκεται ο άνθρωπος. Βλέπει και προς τα πού θέλει να πάει.

Η σημασία του πνευματικού πόθου

Ο πόθος της ψυχής έχει μεγάλη σημασία. Πριν αλλάξει η ζωή μας εξωτερικά, γεννιέται μέσα μας μία επιθυμία. «Θέλω να αγαπήσω περισσότερο.»

«Θέλω να πάψω να πληγώνω.»

«Θέλω να βρω ειρήνη.»

«Θέλω να πλησιάσω τον Χριστό.»

Αυτός ο πόθος είναι σαν μικρός σπόρος. Δεν είναι ακόμη καρπός. Αλλά μέσα του υπάρχει ολόκληρη η δυνατότητα του καρπού. Αν τον καλλιεργήσουμε, μεγαλώνει. Αν τον αφήσουμε χωρίς φροντίδα, εξασθενεί.

Γι’ αυτό η πνευματική ζωή χρειάζεται να προστατεύουμε τους αγαθούς πόθους της ψυχής μας. Να μη τους πνίγουμε με απογοήτευση.

Να μη λέμε:

«Δεν θα αλλάξω ποτέ.»

Να λέμε: «Σήμερα μπορώ να κάνω ένα ακόμη βήμα.»

«Ίνα πλειότερον το Φως Εμού προσδεχθήτε»

Εδώ βρίσκεται ίσως το κεντρικό μήνυμα. Ο Χριστός θέλει ο άνθρωπος να δεχθεί περισσότερο Φως. Όχι λίγο. Όχι μόνο μία στιγμή συγκίνησης. Όχι μόνο μία πνευματική εμπειρία. Περισσότερο. Και ύστερα περισσότερο.

Η πνευματική ζωή είναι μία συνεχής αύξηση της δεκτικότητας στο Φως. Ο Θεός δεν έχει έλλειψη Φωτός. Το πρόβλημα βρίσκεται στο πόσο ανοιχτή είναι η ψυχή. Ο ήλιος μπορεί να λάμπει δυνατά. Αν όμως το παράθυρο είναι κλειστό, το δωμάτιο παραμένει σκοτεινό. Έτσι και ο Χριστός. Το Φως Του προσφέρεται. Η Αγάπη Του προσφέρεται. Η Ειρήνη Του προσφέρεται. Η Αλήθεια Του προσφέρεται. Το ερώτημα είναι: Πόσο ανοιχτός είμαι για να τα δεχθώ;

Τι είναι το Φως του Χριστού;

Το Φως του Χριστού δεν είναι απλώς μία όμορφη εικόνα. Είναι μία πνευματική κατάσταση. Όπου υπάρχει περισσότερο Φως, υπάρχει περισσότερη αλήθεια. Ο άνθρωπος βλέπει καλύτερα τον εαυτό του. Αναγνωρίζει τα λάθη του χωρίς να απελπίζεται. Βλέπει τις ανάγκες των άλλων. Καταλαβαίνει τι πρέπει να αλλάξει. Όπου υπάρχει περισσότερο Φως, υπάρχει περισσότερη Αγάπη. Η καρδιά ανοίγει. Η σκληρότητα υποχωρεί. Η κατάκριση μειώνεται. Η συγχώρηση γίνεται ευκολότερη. Όπου υπάρχει περισσότερο Φως, υπάρχει περισσότερη ειρήνη. Ο άνθρωπος δεν ταράζεται με το παραμικρό. Δεν απαντά αμέσως στον θυμό με θυμό. Μαθαίνει να περιμένει. Να προσεύχεται. Να διακρίνει. Να εμπιστεύεται.

Το Φως φανερώνει και όσα πρέπει να αλλάξουν

Όταν μπαίνει φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, δεν βλέπουμε μόνο τα όμορφα πράγματα. Βλέπουμε και τη σκόνη. Έτσι συμβαίνει και στην πνευματική ζωή. Όταν ο άνθρωπος πλησιάζει περισσότερο τον Χριστό, αρχίζει πολλές φορές να βλέπει πιο έντονα τις αδυναμίες του. Αυτό μπορεί να τον απογοητεύσει. Μπορεί να σκεφθεί: «Νόμιζα ότι προχωρούσα, αλλά τώρα βλέπω ακόμη περισσότερα ελαττώματα.»

Ίσως όμως να μην αυξήθηκαν τα ελαττώματα. Αυξήθηκε το Φως. Και τώρα βλέπεις όσα πριν δεν μπορούσες να δεις. Αυτό είναι πρόοδος. Η αυτογνωσία δεν είναι καταδίκη. Είναι αρχή θεραπείας. Ο Χριστός δεν μας δείχνει το σκοτάδι για να μας ντροπιάσει. Μας το δείχνει για να το μεταμορφώσουμε.

Το Φως χρειάζεται καθαρότητα

Για να δεχθεί η ψυχή περισσότερο Φως, χρειάζεται να γίνεται περισσότερο καθαρή. Όχι τέλεια από την αρχή. Αλλά ειλικρινής. Η καθαρότητα αρχίζει από την πρόθεση. Να θέλω το Καλό. Να μη χρησιμοποιώ την πνευματική ζωή για να αισθανθώ ανώτερος. Να μη ζητώ τον Θεό μόνο για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες μου. Να Τον ζητώ επειδή θέλω να γνωρίσω την Αλήθεια και να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Η καθαρή καρδιά λέει: «Χριστέ μου, δείξε μου τι πρέπει να αλλάξω.»

Και όχι: «Χριστέ μου, άλλαξε όλους τους άλλους.»

Αυτό είναι μεγάλη διαφορά.

Η Αγάπη ανοίγει την ψυχή στο Φως

Καλούμε τους ανθρώπους να εμποτιστούν από την Αγάπη του Χριστού και να βρίσκονται σε Ειρήνη και Αγάπη. Αυτό μας δείχνει ότι το Φως και η Αγάπη δεν χωρίζονται. Δεν μπορούμε να ζητούμε πνευματικό Φως και ταυτόχρονα να καλλιεργούμε μίσος. Δεν μπορούμε να ζητούμε ένωση με τον Χριστό και να περιφρονούμε τον αδελφό. Δεν μπορούμε να ζητούμε φώτιση και να χρησιμοποιούμε τη γνώση για να καταδικάζουμε. Το Φως γίνεται πραγματικό όταν γίνεται Αγάπη. Ένας φωτισμένος άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα εκείνος που μιλά για μεγάλα μυστήρια. Είναι εκείνος που έχει μάθει να αγαπά βαθύτερα.

Η ειρήνη είναι χώρος υποδοχής του Φωτός

Η ταραχή σκορπίζει τη σκέψη. Ο φόβος θολώνει την κρίση. Ο θυμός στενεύει τη συνείδηση. Γι’ αυτό η εσωτερική ειρήνη έχει μεγάλη σημασία. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Σημαίνει ότι μέσα στα προβλήματα διατηρούμε έναν χώρο όπου μπορεί να ακουστεί η φωνή της συνείδησης. Ένας ήρεμος άνθρωπος μπορεί να διακρίνει καλύτερα. Μπορεί να δει πίσω από την πρώτη εντύπωση. Μπορεί να μην αντιδράσει αμέσως. Μπορεί να αφήσει χώρο στον Χριστό. Η ειρήνη λοιπόν δεν είναι αδράνεια. Είναι πνευματική ετοιμότητα.

Πώς μπορούμε πρακτικά να στρέφουμε το βλέμμα μας προς τον Χριστό;

Με την προσευχή.

Με τη σιωπή.

Με την ανάμνηση της Αγάπης Του. Με τη μελέτη των λόγων Του. Με την προσπάθεια να εφαρμόζουμε καθημερινά όσα κατανοούμε.

Προσατενίζω τον Χριστό σημαίνει:

Όταν θυμώνω, θυμάμαι τη δική Του πραότητα.

Όταν θέλω να καταδικάσω, θυμάμαι τη συγχώρησή Του.

Όταν φοβάμαι, θυμάμαι την εμπιστοσύνη Του στον Πατέρα.

Όταν κουράζομαι, θυμάμαι την προσφορά Του.

Όταν θέλω να απαντήσω με σκληρότητα, ρωτώ: «Πώς θα εκφραζόταν εδώ η Αγάπη;»

Αυτό είναι μία μορφή συνεχούς εσωτερικής προσευχής. Δεν αρκεί να κοιτάζουμε το Φως — πρέπει να το δεχόμαστε.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να θαυμάζουμε το Φως και στο να το δεχόμαστε. Μπορούμε να θαυμάζουμε τον Χριστό χωρίς να αλλάζουμε. Μπορούμε να αγαπούμε τις διδασκαλίες Του θεωρητικά χωρίς να τις εφαρμόζουμε. Να δέχομαι το Φως σημαίνει να επιτρέπω να αλλάξει κάτι μέσα μου. Αν συνειδητοποιήσω ότι κατακρίνω, να προσπαθήσω να σταματήσω. Αν καταλάβω ότι πληγώνω με τον λόγο μου, να αλλάξω τρόπο ομιλίας. Αν δω ότι κρατώ κακία, να αρχίσω να εργάζομαι για τη συγχώρηση. Το Φως που δεν μετατρέπεται σε πράξη παραμένει γνώση. Το Φως που γίνεται ζωή γίνεται μεταμόρφωση.

Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική χωρητικότητα

Όλοι δεν μπορούμε να δεχθούμε την ίδια ποσότητα Φωτός την ίδια στιγμή. Και αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να κρίνουμε. Ένα μικρό δοχείο παίρνει λίγο νερό. Ένα μεγάλο δοχείο παίρνει περισσότερο. Ο σκοπός δεν είναι να κατακρίνουμε το μικρό δοχείο. Ο σκοπός είναι να μεγαλώνουμε τη χωρητικότητά μας. Και πώς μεγαλώνει η ψυχή;

Με Αγάπη.

Με συγχώρηση.

Με ταπείνωση.

Με υπηρεσία.

Με αλήθεια.

Με προσευχή.

Με υπομονή.

Κάθε φορά που νικάμε λίγο τον εγωισμό, μεγαλώνει ο εσωτερικός χώρος. Και μπορεί να εισέλθει περισσότερο Φως.

Η χαρά του Χριστού και η δική μας πρόοδος

Δεν παρουσιάζουμε τον Χριστό μόνο να απαιτεί κάτι από τον άνθρωπο. Τον παρουσιάζουμε να χαίρεται για την κίνησή του προς το Φως. Αυτό σημαίνει ότι η πνευματική πρόοδος δεν είναι μία μοναχική προσπάθεια. Κάθε αληθινό βήμα προς την Αγάπη έχει πνευματική αξία. Κάθε συγχώρηση. Κάθε ειλικρινής προσευχή. Κάθε στιγμή που συγκρατούμε τον εγωισμό. Κάθε πράξη καλοσύνης. Κάθε επιστροφή μετά από μία πτώση. Δεν χρειάζεται να κάνουμε μεγάλα πράγματα για να κινηθούμε προς τον Χριστό. Χρειάζεται αλήθεια. Να μη μας αποθαρρύνουν οι πτώσεις

Μία μεγάλη παγίδα της πνευματικής ζωής είναι η απογοήτευση. Ο άνθρωπος προσπαθεί. Πέφτει. Και λέει: «Δεν αξίζει να συνεχίσω.»

Όμως το Φως δεν ζητά να μην πέσουμε ποτέ. Μας καλεί να σηκωνόμαστε. Η πτώση δεν είναι το τέλος. Το τέλος αρχίζει όταν αρνούμαστε να σηκωθούμε.

Κάθε επιστροφή προς τον Χριστό ανοίγει πάλι την ψυχή. Μπορούμε να πούμε: «Κύριε, έκανα λάθος.»

«Κατάλαβα.»

«Βοήθησέ με να προχωρήσω ξανά.»

Αυτή η απλότητα είναι πολύ πιο πνευματική από την υπερηφάνεια εκείνου που πιστεύει ότι δεν κάνει λάθη.

Το Φως θέλει να γίνει φως και για τους άλλους

Δεν δεχόμαστε το Φως μόνο για τον εαυτό μας. Ένα αναμμένο κερί φωτίζει γύρω του. Έτσι και ο άνθρωπος. Όσο περισσότερο δέχεται το Φως του Χριστού, τόσο περισσότερο καλείται να το μεταδίδει. Όχι με επιβολή. Όχι με φανατισμό. Όχι με μεγάλα λόγια. Με τη ζωή του. Με τη γαλήνη του. Με τη συγχώρησή του. Με τη διακριτικότητα. Με την καλοσύνη. Με την παρουσία του. Ο άνθρωπος που φέρει Φως κάνει τους άλλους να αισθάνονται ότι μπορούν κι εκείνοι να ελπίσουν.

Η Χριστοποίηση είναι αύξηση του Φωτός μέσα μας

Η βαθύτερη πορεία του ανθρώπου είναι να γίνεται όλο και περισσότερο δεκτικός στις Ιδιότητες του Χριστού. Αυτό είναι μία πορεία Χριστοποίησης. Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος παύει να είναι ο εαυτός του. Σημαίνει ότι καθαρίζει τον εαυτό του από όσα εμποδίζουν το Θείο Φως. Η σκέψη γίνεται πιο καθαρή. Η καρδιά πιο αγαπητή. Η θέληση πιο ανιδιοτελής. Ο λόγος πιο ειρηνικός. Η πράξη πιο δίκαιη. Ο άνθρωπος δεν λέει μόνο: «Πιστεύω στον Χριστό.»

Αρχίζει να λέει με ολόκληρη τη ζωή του:

«Επιτρέπω στο Φως Του να εκφραστεί μέσα από εμένα.»

Μία απλή καθημερινή άσκηση

Το πρωί μπορούμε να στεκόμαστε για λίγα λεπτά σε ησυχία και να λέμε: «Χριστέ μου, στρέφω σήμερα την ψυχή μου προς Εσένα.»

«Άνοιξε μέσα μου χώρο για περισσότερο Φως.»

«Φώτισε τη σκέψη μου.»

«Καθάρισε την καρδιά μου.»

«Οδήγησε τον λόγο μου.»

«Κάνε τις πράξεις μου έκφραση Αγάπης.»

Και μέσα στην ημέρα, όταν παρουσιαστεί μία δυσκολία, μπορούμε να θυμόμαστε μία μόνο ερώτηση:

«Τι θα έκανε τώρα περισσότερο φωτεινή την ψυχή μου;»

Η συγχώρηση;

Η σιωπή;

Η αλήθεια;

Η υπομονή;

Η προσφορά;

Έτσι η πνευματική διδασκαλία γίνεται καθημερινή ζωή.