Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Όταν ο άνθρωπος κοιτάζει τον ουρανό, βλέπει αναρίθμητα άστρα. Κάθε άστρο φαίνεται να βρίσκεται μόνο του. Όμως στην πραγματικότητα τα ουράνια σώματα δεν κινούνται χωρίς τάξη. Υπάρχουν συστήματα. Υπάρχουν κέντρα. Υπάρχουν τροχιές. Υπάρχουν δυνάμεις που συγκρατούν τα σώματα και επιτρέπουν την αρμονική κίνησή τους.

Όπως στον φυσικό κόσμο υπάρχουν πολλά πλανητικά συστήματα, έτσι και στον Πνευματικό Κόσμο υπάρχουν πολλές δυνάμεις, πολλές υπάρξεις, πολλές βαθμίδες και πολλοί τρόποι πνευματικής δράσης. Όλα όμως δεν είναι ασύνδετα. Δεν υπάρχουν έξω από τον Θεό. Δεν ενεργούν χωρίς ανώτερο κέντρο. Πάνω από όλα και μέσα σε όλα υπάρχει η μία Πνευματική Δύναμη του Θεού. Αυτή φωτίζει. Αυτή κατευθύνει. Αυτή ζωοποιεί. Αυτή διοικεί. Ο Θεός είναι το Κέντρο από το οποίο προέρχεται κάθε αληθινή πνευματική δύναμη και προς το οποίο καλείται να επιστρέψει κάθε ύπαρξη.

Η ενότητα πίσω από την πολλαπλότητα

Ο άνθρωπος βλέπει γύρω του πολλά πράγματα. Πολλούς ανθρώπους. Πολλές ιδέες. Πολλές θρησκείες. Πολλούς λαούς. Πολλές μορφές ζωής. Πολλά ουράνια σώματα. Η εξωτερική εικόνα είναι μία εικόνα πολλαπλότητας. Όμως πίσω από αυτή την πολλαπλότητα υπάρχει μία αρχική ενότητα.

Τα διάφορα πλανητικά συστήματα διαμορφώθηκαν από μία απέραντη συμπαγή μάζα, η οποία πριν από τον διαχωρισμό τους καταλάμβανε τον άπειρο χώρο. Με παρόμοιο τρόπο, οι πνευματικές δυνάμεις δεν είναι ξένες προς τον Θεό. Απορρέουν από Αυτόν. Η πηγή τους είναι μία. Το Φως είναι ένα. Η Ζωή είναι μία. Η Θεία Θέληση είναι μία. Αυτό σημαίνει ότι η διαφορετικότητα δεν καταργεί την ενότητα. Το κάθε ον μπορεί να έχει τη δική του αποστολή. Τη δική του βαθμίδα. Τη δική του μορφή. Τον δικό του τρόπο υπηρεσίας. Όμως η βαθύτερη πηγή όλων είναι ο Θεός. Όπως πολλές ακτίνες προέρχονται από τον ίδιο ήλιο, έτσι και οι αληθινές πνευματικές δυνάμεις προέρχονται από τη μία Θεία Εστία.

Ο Θεός είναι πανταχού παρών

Η Θεία Δύναμη είναι πανταχού παρούσα και δύναμη που πληροί τα πάντα. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος όπου ο Θεός απουσιάζει. Ο Θεός δεν κατοικεί μόνο σε έναν μακρινό ουρανό. Δεν περιορίζεται σε ναούς, τελετές ή ιερές εικόνες. Είναι παρών μέσα στη δημιουργία. Μέσα στη ζωή. Μέσα στην ψυχή. Μέσα στη συνείδηση. Μέσα στην αγάπη. Μέσα σε κάθε αληθινή κίνηση προς το Καλό.

Ο άνθρωπος συχνά αισθάνεται μόνος, επειδή αναζητά τον Θεό μόνο έξω από τον εαυτό του. Περιμένει ένα εξωτερικό σημείο. Μία φωνή. Ένα θαύμα. Μία έκτακτη επέμβαση. Όμως η Θεία Παρουσία βρίσκεται ήδη μέσα του ως δυνατότητα φωτισμού, ως συνείδηση, ως έλξη προς την Αλήθεια και ως ανάγκη για Αγάπη. Το γεγονός ότι δεν αισθανόμαστε πάντοτε τον Θεό δεν σημαίνει ότι Εκείνος απουσιάζει. Σημαίνει συχνά ότι η δική μας αντίληψη είναι στραμμένη αλλού. Όπως ο ήλιος υπάρχει ακόμη και όταν τα σύννεφα τον κρύβουν, έτσι και η Θεία Παρουσία εξακολουθεί να υπάρχει όταν ο ανθρώπινος νους καλύπτεται από φόβο, θυμό, ιδιοτέλεια ή σύγχυση.

Η Θεία Δύναμη διοικεί χωρίς να καταπιέζει

Η λέξη «διοικεί» μπορεί να δημιουργήσει την εικόνα μιας εξουσίας που διατάζει και επιβάλλεται. Όμως η Θεία Διοίκηση δεν είναι ανθρώπινος αυταρχισμός. Ο Θεός δεν διοικεί με φόβο. Δεν εξαναγκάζει. Δεν καταργεί την ελευθερία. Διοικεί μέσω Νόμων. Μέσω της Αγάπης. Μέσω της Αλήθειας. Μέσω της Θείας Δικαιοσύνης. Μέσω της έλξης προς την τελειότητα. Η Θεία Δύναμη δεν σπρώχνει βίαια τον άνθρωπο προς το Φως. Τον καλεί. Τον φωτίζει. Τον καθοδηγεί. Του παρουσιάζει τις συνέπειες των επιλογών του. Του επιτρέπει να μάθει. Ο άνθρωπος παραμένει ελεύθερος. Μπορεί να πλησιάσει το Θείο Κέντρο. Μπορεί και να απομακρυνθεί. Μπορεί να συνεργαστεί με την Αγάπη. Μπορεί να υπηρετήσει τον εγωισμό. Η Θεία Διοίκηση δημιουργεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο η ελευθερία μπορεί να ωριμάσει.

Το Φως του Θεού δεν προσφέρεται μόνο σε λίγους εκλεκτούς. Δεν περιορίζεται σε μία ομάδα. Δεν ανήκει αποκλειστικά σε μία παράδοση. Το Θείο Φως κατευθύνεται προς όλες τις υπάρξεις. Κάθε ον όμως το δέχεται ανάλογα με τη δεκτικότητά του. Ένα κλειστό παράθυρο δεν αφήνει το φως να εισέλθει. Δεν φταίει το φως. Το άνοιγμα είναι κλειστό. Έτσι και η ψυχή. Όταν είναι κλειστή από υπερηφάνεια, φόβο, φανατισμό ή ιδιοτέλεια, δεν δέχεται καθαρά τη Θεία Ακτινοβολία. Όταν όμως γίνεται ταπεινή, αγαπητική και αληθινή, αρχίζει να φωτίζεται. Ο φωτισμός δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος γνωρίζει ξαφνικά όλα τα μυστήρια. Σημαίνει ότι αρχίζει να βλέπει καθαρότερα το σωστό βήμα. Αναγνωρίζει τα λάθη του. Καταλαβαίνει καλύτερα τους άλλους. Αισθάνεται μεγαλύτερη ευθύνη. Επιθυμεί να υπηρετήσει το Καλό. Η αληθινή φώτιση αποδεικνύεται από τον τρόπο ζωής.

Σε ένα πλανητικό σύστημα κάθε σώμα έχει τη θέση και την τροχιά του. Ο ήλιος δεν εκτελεί τη λειτουργία του πλανήτη. Ο πλανήτης δεν εκτελεί τη λειτουργία του δορυφόρου. Κάθε σώμα συμμετέχει στην τάξη του συνόλου σύμφωνα με τη φύση του. Παρόμοια και στον Πνευματικό Κόσμο, κάθε ύπαρξη έχει τον δικό της βαθμό αναπτύξεως και τη δική της αποστολή. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν έχουν όλοι το ίδιο έργο. Δεν εκδηλώνουν όλοι την ίδια δύναμη. Αλλά όλοι μπορούν να υπηρετούν την ίδια Θεία Αλήθεια. Αυτό μας διδάσκει να μην αντιγράφουμε τυφλά τους άλλους. Ο άνθρωπος πρέπει να βρει τη δική του θέση μέσα στο Έργο της Αγάπης. Άλλος μπορεί να υπηρετεί με τον λόγο. Άλλος με τη σιωπηλή παρουσία. Άλλος με τη γνώση. Άλλος με τη φροντίδα. Άλλος με την τέχνη. Άλλος με την προσευχή. Άλλος με μία απλή καθημερινή πράξη καλοσύνης. Η αξία δεν βρίσκεται στη φαινομενική μεγαλοπρέπεια του έργου. Βρίσκεται στην καθαρότητα με την οποία ο άνθρωπος εκτελεί τη δική του αποστολή.

Η αρμονία δεν σημαίνει ομοιομορφία

Η ενότητα του Πνευματικού Κόσμου δεν σημαίνει ότι όλα γίνονται ίδια. Η αληθινή αρμονία δεν καταργεί τη διαφορετικότητα. Τη συντονίζει. Μία μουσική σύνθεση περιέχει διαφορετικούς ήχους. Εάν όλοι οι ήχοι ήταν ίδιοι, δεν θα υπήρχε μουσική. Υπάρχει αρμονία όταν οι διαφορετικοί ήχοι υπηρετούν το ίδιο έργο. Έτσι και οι άνθρωποι. Δεν χρειάζεται να έχουν όλοι τον ίδιο χαρακτήρα, τις ίδιες ικανότητες ή τον ίδιο τρόπο εκφράσεως. Χρειάζεται όμως να συνδέονται με το ίδιο κέντρο. Και το κέντρο αυτό είναι η Αγάπη του Θεού.

Όταν ο άνθρωπος αποσυνδέεται από το Θείο Κέντρο, η διαφορετικότητα μεταβάλλεται σε σύγκρουση. Η γνώση γίνεται υπερηφάνεια. Η δύναμη γίνεται καταπίεση. Η πίστη γίνεται φανατισμός. Η προσωπικότητα γίνεται εγωκεντρισμός.

Όταν όμως ο άνθρωπος συνδέεται με τον Θεό, η γνώση γίνεται υπηρεσία. Η δύναμη γίνεται προστασία. Η πίστη γίνεται αγάπη. Η προσωπικότητα γίνεται ιδιαίτερος τρόπος προσφοράς.

Ο άνθρωπος ως μικρό πνευματικό σύστημα

Ο άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί και ο ίδιος ως ένα μικρό σύστημα. Έχει σώμα. Νου. Συναίσθημα. Θέληση. Συνείδηση. Πνεύμα. Όλες αυτές οι λειτουργίες πρέπει να οργανωθούν γύρω από ένα αληθινό κέντρο. Όταν το κέντρο είναι ο εγωισμός, όλες οι δυνάμεις υπηρετούν την προσωπική επιθυμία. Ο νους σχεδιάζει πώς θα επικρατήσει. Το συναίσθημα ζητά ικανοποίηση. Η θέληση επιβάλλεται. Το σώμα γίνεται όργανο απολαύσεως. Όταν όμως το κέντρο είναι ο Χριστός, όλα αλλάζουν κατεύθυνση. Ο νους υπηρετεί την Αλήθεια. Η καρδιά καλλιεργεί την Αγάπη. Η θέληση συνεργάζεται με το Θείο Θέλημα. Το σώμα γίνεται όργανο προσφοράς. Η συνείδηση γίνεται οδηγός. Το πνεύμα ανυψώνεται. Η πνευματική ζωή λοιπόν είναι η αποκατάσταση του σωστού κέντρου μέσα μας. Δεν αρκεί να έχουμε πολλές δυνάμεις. Πρέπει να γνωρίζουμε ποιος τις κατευθύνει.

Όταν χάνεται το κέντρο

Ένα πλανητικό σύστημα χωρίς κέντρο δεν μπορεί να διατηρήσει την τάξη του. Οι τροχιές θα διαταράσσονταν. Οι ισορροπίες θα χάνονταν. Το ίδιο συμβαίνει και στην ψυχή. Όταν ο άνθρωπος χάνει το πνευματικό του κέντρο, αρχίζει να διασπάται. Άλλα θέλει ο νους. Άλλα η καρδιά. Άλλα το σώμα. Άλλα η συνείδηση. Ο άνθρωπος γνωρίζει το καλό αλλά κάνει το αντίθετο. Επιθυμεί ειρήνη αλλά τρέφει θυμό. Ζητά αγάπη αλλά αρνείται να συγχωρήσει. Προσεύχεται στον Θεό αλλά υπηρετεί συνεχώς το προσωπικό συμφέρον. Αυτή η εσωτερική διάσπαση γεννά κούραση, σύγχυση και ανησυχία. Η θεραπεία δεν είναι απλώς να ηρεμήσει προσωρινά ο άνθρωπος. Χρειάζεται να επιστρέψει στο κέντρο του. Να στρέψει όλες τις δυνάμεις του προς τον Χριστό. Να ενώσει τη σκέψη, την καρδιά, τη θέληση και την πράξη κάτω από τον Νόμο της Αγάπης.

Η πνευματική έλξη

Τα ουράνια σώματα συγκρατούνται μέσα στα συστήματά τους από δυνάμεις έλξεως. Στην πνευματική ζωή υπάρχει και μία εσωτερική έλξη. Η ψυχή έλκεται από ό,τι αγαπά. Εάν αγαπά την ύλη περισσότερο από όλα, περιστρέφεται γύρω από την ύλη. Εάν αγαπά την αναγνώριση, περιστρέφεται γύρω από τη γνώμη των άλλων. Εάν αγαπά την εξουσία, περιστρέφεται γύρω από τον έλεγχο. Εάν αγαπά τον Χριστό, αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από την Αλήθεια, την Αγάπη και την προσφορά.

Ο πνευματικός προσανατολισμός του ανθρώπου φανερώνεται από το κέντρο γύρω από το οποίο κινούνται οι σκέψεις και οι επιθυμίες του. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να εξετάζουμε:

«Τι είναι το πραγματικό κέντρο της ζωής μου;»

«Γύρω από τι περιστρέφονται καθημερινά οι σκέψεις μου;»

«Τι φοβάμαι περισσότερο να χάσω;»

«Τι υπηρετώ με τον χρόνο και τις δυνάμεις μου;» Οι απαντήσεις δείχνουν ποιο είναι το κέντρο μας.

Οι πνευματικές δυνάμεις δεν είναι ανεξάρτητες από τον Θεό

Οι πνευματικές δυνάμεις που απορρέουν από τον Θεό. Αυτό είναι σημαντικό για τη διάκριση. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να αντιμετωπίζει κάθε πνευματική παρουσία ή κάθε εσωτερική εντύπωση ως απόλυτη και ανεξάρτητη εξουσία. Η πηγή της αληθινής πνευματικής ζωής είναι ο Θεός. Κάθε καθοδήγηση πρέπει να εξετάζεται με βάση τη σχέση της με την Αγάπη, την Αλήθεια, την ταπείνωση και την ελευθερία. Η αληθινή Θεία καθοδήγηση δεν ζητά τυφλή υποταγή σε ανθρώπους. Δεν καλλιεργεί τρόμο. Δεν γεννά υπερηφάνεια. Δεν διαιρεί. Δεν απομονώνει τον άνθρωπο από την ευθύνη και τη συνείδησή του. Τον οδηγεί προς τον Χριστό. Τον κάνει περισσότερο αγαπητό. Περισσότερο υπεύθυνο. Περισσότερο ελεύθερο από τον εγωισμό. Οι πνευματικές δυνάμεις δεν είναι το τελικό κέντρο. Το Κέντρο είναι ο Θεός.

Η αληθινή πνευματική ιεραρχία είναι ιεραρχία υπηρεσίας

Στον ανθρώπινο κόσμο η ιεραρχία συχνά συνδέεται με εξουσία, τίτλους και προνόμια. Στον Πνευματικό Κόσμο όμως η ανωτερότητα δεν σημαίνει κυριαρχία πάνω στους άλλους. Σημαίνει μεγαλύτερη δυνατότητα υπηρεσίας. Όσο πιο φωτεινή είναι μία ύπαρξη, τόσο περισσότερο μεταδίδει Φως. Όσο πιο αγαπητή είναι, τόσο περισσότερο αγκαλιάζει. Όσο πιο δυνατή είναι, τόσο περισσότερο προστατεύει. Η αληθινή πνευματική δύναμη δεν κρατά τους άλλους εξαρτημένους. Τους βοηθά να αναπτυχθούν. Δεν ζητά να λατρευτεί. Οδηγεί προς τον Θεό. Δεν προβάλλει τον εαυτό της. Γίνεται διαφανής στη Θεία Παρουσία. Αυτό βλέπουμε και στον Χριστό. Η ανώτατη Δύναμη εκδηλώνεται ως θυσιαστική Αγάπη. Η αληθινή εξουσία εκδηλώνεται ως διακονία. Η πνευματική κορυφή φανερώνεται με βαθιά ταπείνωση.

Ο Χριστός είναι το ζωντανό Κέντρο

Για τον άνθρωπο, η σχέση με τον Θεό γίνεται ζωντανή μέσα από τον Χριστό. Ο Χριστός δεν είναι μόνο μία ιστορική μορφή. Είναι το ζωντανό Κέντρο που μπορεί να οργανώσει ολόκληρη την ύπαρξη. Όταν ο άνθρωπος τοποθετεί τον Χριστό στο κέντρο της ζωής του, δεν σημαίνει ότι επαναλαμβάνει μόνο το Όνομά Του. Σημαίνει ότι προσπαθεί να ζει σύμφωνα με τις Ιδιότητές Του. Να αγαπά. Να συγχωρεί. Να υπηρετεί. Να λέει την αλήθεια. Να μη χρησιμοποιεί τη δύναμη για να καταπιέζει. Να βλέπει κάθε άνθρωπο ως αδελφό. Ο Χριστός γίνεται κέντρο όταν η Διδασκαλία Του γίνεται πράξη. Τότε οι διάφορες δυνάμεις του ανθρώπου παύουν να κινούνται άτακτα. Βρίσκουν τη σωστή τροχιά.

Η ελευθερία μέσα στην πνευματική τάξη

Κάποιος μπορεί να νομίσει ότι η πνευματική τάξη περιορίζει την ελευθερία. Στην πραγματικότητα, η σωστή τάξη ελευθερώνει. Ένα ουράνιο σώμα δεν χάνει την ταυτότητά του επειδή κινείται σε αρμονική τροχιά. Αντίθετα, μέσα σε αυτή την τάξη μπορεί να υπάρχει χωρίς να συγκρούεται και χωρίς να καταστρέφεται. Έτσι και ο άνθρωπος. Η υποταγή στον Νόμο της Αγάπης δεν καταστρέφει την προσωπικότητά του. Την ελευθερώνει από τη σύγχυση. Η αλήθεια δεν φυλακίζει τον νου. Τον ελευθερώνει από το ψεύδος. Η συγχώρηση δεν κάνει τον άνθρωπο αδύναμο. Τον ελευθερώνει από το μίσος. Η ταπείνωση δεν εξαφανίζει την αξία του. Τον ελευθερώνει από την ανάγκη να αποδεικνύει συνεχώς την ανωτερότητά του. Η αληθινή ελευθερία δεν είναι να κινείται ο άνθρωπος χωρίς κέντρο. Είναι να κινείται συνειδητά γύρω από το αληθινό Κέντρο.

Ολόκληρη η δημιουργία είναι ένα μεγάλο σώμα

Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός μας βοηθά να δούμε ότι το Σύμπαν δεν είναι νεκρό και ασύνδετο. Είναι μία τεράστια οργανωμένη πραγματικότητα. Οι φυσικοί κόσμοι, οι πνευματικές δυνάμεις και τα όντα συμμετέχουν σε μία ευρύτερη ενότητα. Αυτό δημιουργεί στον άνθρωπο μία νέα αίσθηση ευθύνης. Καμία σκέψη δεν είναι εντελώς ιδιωτική. Κανένας λόγος δεν είναι χωρίς επίδραση. Καμία πράξη δεν αφορά μόνο εκείνον που την εκτελεί. Όπως μία διαταραχή μέσα σε ένα σύστημα επηρεάζει και άλλα μέρη, έτσι και η εσωτερική κατάσταση ενός ανθρώπου επηρεάζει το περιβάλλον του. Ο θυμός μεταδίδεται. Ο φόβος μεταδίδεται. Η ειρήνη μεταδίδεται. Η αγάπη μεταδίδεται. Η προσευχή δημιουργεί πνευματική επίδραση. Η συγχώρηση αποκαθιστά δεσμούς. Ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένο νησί. Είναι μέλος ενός απέραντου σώματος ζωής.

Η προσωπική μας τροχιά

Κάθε άνθρωπος ακολουθεί μία πορεία. Η πορεία αυτή επηρεάζεται από τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις επιλογές του. Όταν ο άνθρωπος επαναλαμβάνει τις ίδιες πράξεις, δημιουργεί μία εσωτερική τροχιά. Εάν επαναλαμβάνει τον θυμό, η ψυχή κινείται όλο και πιο εύκολα προς τον θυμό. Εάν επαναλαμβάνει την κατάκριση, γίνεται φυσικότερη η κατάκριση. Εάν επαναλαμβάνει την προσευχή, την καλοσύνη και τη συγχώρηση, δημιουργείται μία διαφορετική τροχιά. Η πνευματική ζωή ζητά να εξετάσουμε την τροχιά μας. Προς τα πού οδηγεί;

Προς μεγαλύτερη ένωση με τον Θεό;

Ή προς μεγαλύτερη απομόνωση στον εγωισμό;

Δεν αλλάζουμε τροχιά μόνο με μία επιθυμία. Χρειάζεται σταθερή θέληση. Χρειάζεται επανάληψη. Χρειάζεται πνευματική εργασία. Χρειάζεται να επιλέγουμε καθημερινά το Φως.

Η προσευχή ως επαναφορά στο Κέντρο

Η προσευχή είναι ένας τρόπος επιστροφής στο Θείο Κέντρο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας η σκέψη διασκορπίζεται. Οι φροντίδες μας τραβούν προς πολλές κατευθύνσεις. Οι επιθυμίες, οι φόβοι και οι συγκρούσεις διαταράσσουν την εσωτερική τάξη. Στην προσευχή ο άνθρωπος σταματά. Συγκεντρώνεται. Στρέφει τον νου και την καρδιά προς τον Θεό. Λέει:

«Κύριε, γίνε πάλι το Κέντρο μου».

«Φέρε τις σκέψεις μου στην Αλήθεια».

«Φέρε τα συναισθήματά μου στην Αγάπη».

«Φέρε τη θέλησή μου στο Θείο Θέλημα».

«Δώσε σε κάθε δύναμή μου τη σωστή θέση».

Η αληθινή προσευχή δεν είναι απόδραση από τη ζωή. Είναι επαναφορά στην εσωτερική τάξη, ώστε ο άνθρωπος να επιστρέψει στη ζωή καθαρότερος και πιο υπεύθυνος.