ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου όπου ένας θυελλώδης άνεμος φαίνεται να σηκώνεται ξαφνικά και να παρασύρει τα πάντα. Εκείνα που θεωρούσαμε σταθερά κλονίζονται. Οι βεβαιότητες χάνονται. Οι σχέσεις δοκιμάζονται. Τα σχέδια ανατρέπονται. Η εσωτερική γαλήνη διαλύεται. Και ο άνθρωπος αισθάνεται σαν να βρίσκεται επάνω σε ένα μικρό πλοίο, μέσα σε μία απέραντη θάλασσα, ενώ γύρω του υψώνονται τεράστια κύματα.

Και τότε, μέσα στη βοή της θύελλας, ακούγεται ένας Λόγος:

«Ἐγὼ ὅμως μεθ’ ὑμῶν Εἰμί».

Εγώ όμως είμαι μαζί σας. Αυτό το «όμως» είναι ολόκληρη η πνευματική διδασκαλία. Η θύελλα υπάρχει. Τα κύματα υπάρχουν. Ο φόβος υπάρχει. Η δοκιμασία είναι πραγματική. Όμως ο Χριστός είναι Παρών. Η θύελλα δεν σημαίνει απουσία του Θεού. Ο άνθρωπος έχει συχνά μία παράξενη αντίληψη για την πνευματική ζωή. Πιστεύει ότι, όταν ο Θεός είναι μαζί του, όλα πρέπει να είναι ήρεμα. Δεν πρέπει να υπάρχουν προβλήματα. Δεν πρέπει να υπάρχουν ανατροπές. Δεν πρέπει να υπάρχουν δυσκολίες. Και όταν έρχεται η θύελλα, αμέσως γεννιέται μέσα του η ερώτηση: «Πού είναι ο Θεός;»

Η Θεία Παρουσία δεν σημαίνει πάντοτε απουσία δοκιμασίας. Σημαίνει ότι καμία δοκιμασία δεν είναι ικανή να μας χωρίσει από τη Θεία Παρουσία, εάν εμείς δεν απομακρυνθούμε εσωτερικά από Αυτήν. Ο Χριστός δεν υπόσχεται μία ζωή χωρίς κύματα. Προσφέρει μία Παρουσία που δεν εγκαταλείπει το πλοίο.Το πλοίο είναι η ανθρώπινη ψυχή.

Η ψυχή ταξιδεύει μέσα στη θάλασσα της ζωής. Έχει έναν προορισμό. Έχει μία πορεία. Έχει μέσα της δυνατότητες, δυνάμεις και πνευματικό σκοπό. Όμως η θάλασσα δεν είναι πάντοτε ήρεμη. Οι άνεμοι των γεγονότων φυσούν. Τα κύματα των συναισθημάτων υψώνονται. Ο φόβος. Η απογοήτευση. Η αμφιβολία. Η θλίψη. Η αγωνία. Η αίσθηση αποτυχίας. Και κάποια στιγμή ο άνθρωπος δεν γνωρίζει πλέον εάν κυβερνά το πλοίο ή εάν το πλοίο παρασύρεται. Εδώ βρίσκεται μία πολύ λεπτή πνευματική διάκριση. Άλλο είναι να βρίσκομαι μέσα στη θύελλα. Και άλλο είναι να παραδώσω τον εαυτό μου στη θύελλα. Η δοκιμασία μπορεί να με κλονίσει. Αλλά δεν πρέπει να της παραδώσω το τιμόνι της ψυχής μου.

«Γιατί σταυρώσατε τα χέρια;»

Ο Λόγος απευθύνει μία αυστηρή αλλά γεμάτη Αγάπη ερώτηση:

Γιατί σταυρώσατε τα χέρια;

Γιατί αδρανήσατε;

Γιατί αφήσατε τον εαυτό σας έρμαιο των μαινόμενων στοιχείων; Γιατί εγκαταλείψατε το θάρρος σας;

Αυτό το σημείο είναι εξαιρετικά σημαντικό. Διότι πολλές φορές ο άνθρωπος συγχέει την παράδοση στον Θεό με την αδράνεια.

Λέει: «Ας γίνει το θέλημα του Θεού». Αλλά μέσα του έχει ήδη παραιτηθεί. Δεν αγωνίζεται. Δεν προσπαθεί. Δεν σηκώνεται. Δεν χρησιμοποιεί τις δυνάμεις που του δόθηκαν. Αυτό όμως δεν είναι πνευματική παράδοση. Είναι παραίτηση. Η αληθινή παράδοση στον Θεό είναι γεμάτη ενέργεια. Ο άνθρωπος λέει: «Κύριε, Σε εμπιστεύομαι. Και επειδή Σε εμπιστεύομαι, θα σηκωθώ». «Θα προσπαθήσω». «Θα αγωνιστώ». «Θα χρησιμοποιήσω τη θέλησή μου». «Θα κάνω το βήμα που μου αναλογεί». Ο Θεός δεν ζητά από τον άνθρωπο να σταυρώσει τα χέρια. Ζητά να ανοίξει τα χέρια του και να συνεργαστεί μαζί Του. Η Θεία Βοήθεια ζητά ανθρώπινη συνεργασία.

Ο Χριστός προσπαθεί να σηκώσει τον άνθρωπο και καλεί τον ίδιο τον άνθρωπο να συνεργαστεί στο ανασήκωμά του. Εδώ αποκαλύπτεται ένας μεγάλος πνευματικός νόμος: Η Θεία Χάρις δεν καταργεί την ανθρώπινη θέληση. Την αφυπνίζει. Ο Θεός μπορεί να απλώσει το Χέρι. Αλλά ο άνθρωπος πρέπει να θελήσει να το κρατήσει. Ο Θεός μπορεί να δείξει τον δρόμο. Αλλά ο άνθρωπος πρέπει να βαδίσει. Ο Θεός μπορεί να προσφέρει Δύναμη. Αλλά ο άνθρωπος πρέπει να την ενεργοποιήσει μέσα από την απόφασή του. Ο Θεός μπορεί να ανοίξει μία πόρτα. Αλλά ο άνθρωπος πρέπει να περάσει. Αυτό είναι το μυστήριο της Θείας και ανθρώπινης συνεργασίας. Ο Χριστός δεν σώζει τον άνθρωπο μεταβάλλοντάς τον σε άβουλο ον. Τον σώζει αφυπνίζοντας μέσα του τον αληθινό άνθρωπο. Θέληση, θάρρος και ενέργεια.

Η θέληση λέει:

«Θα σηκωθώ».

Το θάρρος λέει:

«Δεν θα φοβηθώ τη θύελλα».

Η ενέργεια λέει:

«Θα κάνω τώρα το πρώτο βήμα».

Πόσες φορές γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά δεν το κάνουμε; Η γνώση υπάρχει. Η κατανόηση υπάρχει. Ίσως ακόμη και η πίστη υπάρχει. Αλλά λείπει η ενέργεια. Η πνευματική ζωή όμως δεν ολοκληρώνεται στη σκέψη. Χρειάζεται πράξη. Εάν έπεσες, σήκω. Εάν απογοητεύτηκες, ξαναπροσπάθησε. Εάν απομακρύνθηκες, επέστρεψε. Εάν έχασες την ειρήνη σου, αναζήτησέ την πάλι. Εάν η προσευχή σου σίγησε, άρχισε ξανά με μία μόνο λέξη:«Χριστέ».

Πέρασαν αιώνες από τότε που ο Ιησούς περπάτησε πάνω στη γη. Το Όνομά Του ακούστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ναοί χτίστηκαν. Βιβλία γράφτηκαν. Διδασκαλίες αναπτύχθηκαν. Θεολογίες δημιουργήθηκαν. Εκατομμύρια άνθρωποι ονόμασαν τον εαυτό τους Χριστιανό. Και όμως, Το Έργο του Ιησού δεν έχει ακόμη εμπεδωθεί μέσα στην ανθρωπότητα.

Αυτός ο λόγος δεν είναι καταδίκη. Είναι αφύπνιση. Δεν μας καλεί να κατηγορήσουμε Εκκλησίες, θρησκείες, λαούς ή ανθρώπους. Μας καλεί να στραφούμε προς τον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε:

Έχει άραγε εμπεδωθεί το Έργο του Ιησού μέσα σε μένα;

Διότι η ανθρωπότητα δεν είναι μία αφηρημένη έννοια. Η ανθρωπότητα είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Είναι ο κάθε άνθρωπος. Και το Έργο του Χριστού θα εμπεδωθεί στην ανθρωπότητα μόνο όταν αρχίσει να εμπεδώνεται μέσα στον άνθρωπο.

Άλλο να γνωρίζουμε τον Χριστό και άλλο να ζούμε τον Χριστό

Ο άνθρωπος έμαθε πολλά για τον Ιησού. Έμαθε πού γεννήθηκε. Έμαθε για τους μαθητές Του. Έμαθε τις παραβολές Του. Έμαθε για τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του. Μπορεί να γνωρίζει ακόμη και ολόκληρα χωρία του Ευαγγελίου. Αλλά η γνώση περί Χριστού δεν είναι ακόμη Χριστοποίηση. Μπορεί κάποιος να μιλά για την Αγάπη και να μην αγαπά. Να μιλά για συγχώρηση και να κρατά μνησικακία.
Να μιλά για ταπείνωση και να ζητά συνεχώς αναγνώριση. Να μιλά για ειρήνη και να δημιουργεί ταραχή. Να ομολογεί τον Χριστό με τα χείλη και να Τον αρνείται με τον τρόπο της ζωής του.

Εδώ βρίσκεται ίσως μία από τις βαθύτερες τραγωδίες της ανθρώπινης πνευματικής ιστορίας: Κάναμε πολλές φορές τον Χριστό αντικείμενο πίστεως, χωρίς να Τον κάνουμε τρόπο υπάρξεως. Ο Ιησούς όμως δεν ήρθε μόνο για να Τον πιστέψουμε. Ήρθε για να Τον ακολουθήσουμε. Και η ακολουθία του Χριστού δεν είναι λόγος. Είναι μεταμόρφωση.

Το Έργο του Ιησού είναι Έργο εξανθρωπισμού

Τι ήρθε να κάνει ο Ιησούς; Ήρθε απλώς να δημιουργήσει μία νέα θρησκεία; Εάν αυτός ήταν ο σκοπός Του, τότε το Έργο Του θα είχε ολοκληρωθεί εξωτερικά εδώ και πολλούς αιώνες. Όμως το Έργο του Ιησού είναι πολύ βαθύτερο. Ο Ιησούς ήρθε να αποκαλύψει στον άνθρωπο τι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος όταν ενωθεί με τον Θεό. Ήρθε να επαναφέρει την ανθρώπινη ύπαρξη στον αληθινό της προορισμό. Να μεταβάλει τον άνθρωπο του φόβου σε άνθρωπο Πίστεως. Τον άνθρωπο του μίσους σε άνθρωπο Αγάπης. Τον άνθρωπο της εκδίκησης σε άνθρωπο συγχώρησης. Τον άνθρωπο της ιδιοτέλειας σε άνθρωπο Προσφοράς. Τον άνθρωπο της διαίρεσης σε φορέα Ενότητας. Αυτό είναι το Έργο του Ιησού. Η εξανθρώπιση του ανθρώπου και, μέσα από αυτήν, η σταδιακή του Χριστοποίηση. Διότι ο άνθρωπος δεν γίνεται θείος εγκαταλείποντας την ανθρώπινη φύση του. Γίνεται αληθινά άνθρωπος. Και όσο περισσότερο γίνεται αληθινός άνθρωπος, τόσο περισσότερο φανερώνεται μέσα του το Θείο.

Όταν ο τύπος αντικαθιστά την ουσία

Ένα πολύ λεπτό και σοβαρό θέμα είναι ο κίνδυνος να περιοριστεί η Διδασκαλία του Ιησού στην εξωτερική τήρηση τύπων. Ο τύπος δεν είναι αναγκαστικά κακός. Η προσευχή έχει μορφή. Η λατρεία έχει μορφή. Η κοινή πνευματική ζωή έχει τάξη. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η μορφή αδειάζει από Πνεύμα. Όταν ο άνθρωπος νομίζει ότι επειδή εκτέλεσε μία θρησκευτική πράξη, έχει ήδη μεταμορφωθεί. Μπορεί να ανάψει ένα κερί και να μη φωτίσει κανέναν άνθρωπο. Μπορεί να γονατίσει μπροστά σε μία εικόνα και να μη σκύψει ποτέ με συμπόνια μπροστά στον πόνο του αδελφού του. Μπορεί να νηστεύει από τροφές και να τρέφει καθημερινά τον θυμό του. Μπορεί να προσεύχεται επί ώρες και να αρνείται να συγχωρήσει. Τότε ο τύπος παραμένει, αλλά το Πνεύμα απουσιάζει. Ο Χριστός όμως δεν ήρθε να διακοσμήσει την εξωτερική ζωή του ανθρώπου. Ήρθε να αναγεννήσει την καρδιά του.

Ο δογματισμός ως κλειστή πόρτα

Όταν μία πνευματική αλήθεια μετατρέπεται σε ανθρώπινη ιδιοκτησία, γεννιέται ο δογματισμός. Ο άνθρωπος αρχίζει να λέει: «Εγώ κατέχω την Αλήθεια». Όμως η Αλήθεια δεν κατέχεται. Η Αλήθεια βιώνεται. Και όσο περισσότερο ο άνθρωπος πλησιάζει την Αλήθεια, τόσο περισσότερο ταπεινώνεται. Διότι αρχίζει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος του Απείρου και τη μικρότητα των προσωπικών του αντιλήψεων. Ο δογματικός άνθρωπος κλείνει την πόρτα. Ο πνευματικός άνθρωπος ανοίγει παράθυρο προς το Άπειρο. Ο δογματισμός λέει: «Μόνο εγώ γνωρίζω». Το Πνεύμα λέει: «Έλα να γνωρίσουμε βαθύτερα». Ο δογματισμός χωρίζει. Ο Χριστός ενώνει.

Κάθε φορά που χρησιμοποιούμε το Όνομα του Χριστού για να μισήσουμε, να καταδικάσουμε ή να διαιρέσουμε, έχουμε απομακρυνθεί από το Πνεύμα Του, ακόμη και αν πιστεύουμε ότι Τον υπερασπιζόμαστε. Ο Χριστός δεν χρειάζεται την ανθρώπινη επιθετικότητα για να προστατευθεί. Η Αλήθεια δεν φοβάται. Το Φως δεν πολεμά το σκοτάδι. Απλώς φωτίζει.

Η μεγάλη αντίφαση της χριστιανικής ανθρωπότητας

Πέρασαν αιώνες. Και όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να πολεμούν. Να διαιρούνται. Να εκμεταλλεύονται. Να καταπιέζουν. Να δημιουργούν δυστυχία ο ένας στον άλλον. Και πολλές φορές όλα αυτά έγιναν ακόμη και στο όνομα του Θεού. Αυτό ακριβώς αποκαλύπτει πόσο λίγο έχει εμπεδωθεί το Έργο του Ιησού. Διότι εάν η Αγάπη είχε εμπεδωθεί, το μίσος δεν θα μπορούσε να κυριαρχεί. Εάν η Αδελφοσύνη είχε εμπεδωθεί, ο άνθρωπος δεν θα έβλεπε τον άλλο ως εχθρό. Εάν η Θεία Πατρότητα είχε γίνει βίωμα, τότε κάθε άνθρωπος θα αναγνωριζόταν ως αδελφός. Δεν απέτυχε ο Χριστός. Ο άνθρωπος δεν ολοκλήρωσε ακόμη την αποδοχή του Χριστού. Δέχθηκε το Όνομά Του. Δεν δέχθηκε ακόμη πλήρως τη Ζωή Του. Ο Χριστός δεν ζητά θαυμαστές αλλά συνεχιστές. Είναι εύκολο να θαυμάζουμε τον Ιησού. Να συγκινούμαστε από τη ζωή Του. Να δακρύζουμε μπροστά στη Σταύρωση. Αλλά ο Ιησούς δεν ζήτησε θαυμαστές. Ζήτησε μαθητές. Και μαθητής είναι εκείνος που συνεχίζει το Έργο του Διδασκάλου. Όταν συγχωρείς, συνεχίζεις το Έργο του Ιησού. Όταν ειρηνεύεις μία σύγκρουση, συνεχίζεις το Έργο Του. Όταν βοηθάς έναν άνθρωπο χωρίς να ζητάς ανταπόδοση, συνεχίζεις το Έργο Του. Όταν αρνείσαι να ανταποδώσεις το κακό, συνεχίζεις το Έργο Του. Όταν μεταβάλλεις μία σκέψη καταδίκης σε ευλογία, συνεχίζεις το Έργο Του. Το Έργο του Χριστού δεν συνεχίζεται μόνο από άμβωνες. Συνεχίζεται μέσα στις καθημερινές στιγμές. Στο σπίτι. Στην εργασία. Στον δρόμο. Στη σιωπηλή σχέση δύο ανθρώπων. Εκεί δοκιμάζεται ο Χριστιανισμός.

Η αληθινή Εκκλησία αρχίζει μέσα στην καρδιά

Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες ναοί και ο άνθρωπος να παραμένει εσωτερικά άστεγος. Ο αληθινός Ναός πρέπει να οικοδομηθεί μέσα στην καρδιά. Εκεί πρέπει να ανάψει το Φως. Εκεί πρέπει να τελεστεί η αληθινή Θεία Λειτουργία. Στο θυσιαστήριο της καρδιάς πρέπει να προσφερθεί ο εγωισμός. Η υπερηφάνεια. Η μνησικακία. Η ανάγκη επιβολής. Η σκληρότητα. Αυτή είναι η εσωτερική θυσία. Και όταν ο παλαιός άνθρωπος αρχίζει να παραδίδεται, τότε ο Χριστός ανασταίνεται μέσα στη συνείδηση. Η Ανάσταση παύει να είναι μόνο ένα γεγονός του παρελθόντος. Γίνεται εσωτερικό γεγονός.

Από τον Χριστιανισμό στη Χριστοποίηση

Ίσως το Έργο του Ιησού δεν εμπεδώθηκε ακόμη, διότι ο άνθρωπος έμεινε πολλές φορές στον Χριστιανισμό ως εξωτερική ταυτότητα και δεν προχώρησε στη Χριστοποίηση ως εσωτερική μεταμόρφωση. Η Χριστοποίηση δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος. Σημαίνει ότι αφήνει τον Χριστό να ενεργεί μέσα από την ανθρώπινη φύση του. Τα μάτια του αρχίζουν να βλέπουν με περισσότερη κατανόηση. Τα χέρια του γίνονται χέρια προσφοράς. Ο λόγος του γίνεται λόγος ειρήνης. Η σκέψη του γίνεται ευλογία. Η παρουσία του γίνεται ανάπαυση για τον άλλο άνθρωπο. Τότε ο Χριστός δεν είναι πλέον μόνο «Εκείνος». Αρχίζει να γίνεται εσωτερική Ζωή. Και ο άνθρωπος μπορεί σιωπηλά να πει:

«Δεν θέλω μόνο να πιστεύω στον Χριστό. Θέλω να επιτρέψω στον Χριστό να ζήσει μέσα από εμένα».

Η ευθύνη του σημερινού πνευματικού ανθρώπου

Καλούμαστε να κοιτάξουμε το σήμερα. Τώρα. Διότι εμείς είμαστε η σημερινή ανθρωπότητα.

Σε εμάς παραδίδεται σήμερα το Έργο.

Το ερώτημα δεν είναι:

«Γιατί οι προηγούμενοι δεν εφάρμοσαν τη Διδασκαλία του Ιησού;»

Το ερώτημα είναι:

«Εγώ θα την εφαρμόσω;»

Θα αγαπήσω όταν είναι δύσκολο;

Θα συγχωρήσω όταν πληγωθώ;

Θα παραμείνω ειρηνικός όταν γύρω μου υπάρχει ταραχή;

Θα αρνηθώ την κατάκριση;

Θα δω τον Χριστό μέσα στον άνθρωπο που δεν μου μοιάζει;

Εκεί κρίνεται η μαθητεία.

Όχι στις μεγάλες διακηρύξεις. Αλλά στις μικρές καθημερινές επιλογές.

Το Έργο του Ιησού περιμένει τον άνθρωπο

Οι αιώνες πέρασαν. Αλλά το Έργο παραμένει ζωντανό. Δεν γέρασε. Δεν έχασε τη Δύναμή του. Δεν έπαψε να καλεί. Ο Χριστός εξακολουθεί να αναζητά ανθρώπινες καρδιές μέσα από τις οποίες θα μπορέσει να αγαπήσει τον κόσμο. Αναζητά μάτια για να κοιτάξει με συμπόνια. Χέρια για να προσφέρει. Λόγο για να παρηγορήσει. Βήματα για να πλησιάσει τον πονεμένο. Καρδιές για να ενώσει εκεί όπου ο άνθρωπος χωρίζει. Το Έργο του Ιησού δεν περιμένει μία νέα θεωρία. Περιμένει έναν νέο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που δεν θα μιλά απλώς για την Αγάπη, αλλά θα γίνει Αγάπη. Δεν θα διδάσκει μόνο την Ειρήνη, αλλά θα ακτινοβολεί Ειρήνη. Δεν θα υπερασπίζεται μόνο την Αλήθεια, αλλά θα ζει μέσα στην Αλήθεια.

Ο Χριστός ήρθε πριν από αιώνες.
Αλλά το Έργο Του ζητά ακόμη να ολοκληρωθεί μέσα στην ανθρώπινη καρδιά.

Και η καρδιά αυτή είναι η δική μας. Ας μην περιμένουμε λοιπόν να αλλάξει πρώτα η ανθρωπότητα. Ας επιτρέψουμε στον Χριστό να αρχίσει από εμάς. Διότι κάθε άνθρωπος που αγαπά αληθινά γίνεται μία συνέχεια του Έργου του Ιησού. Κάθε άνθρωπος που συγχωρεί ανοίγει έναν δρόμο του Χριστού μέσα στον κόσμο. Κάθε άνθρωπος που ενώνει γίνεται ζωντανός φορέας του Πνεύματος. Και κάθε άνθρωπος που παραδίδει τον εαυτό του στη Θεία Αγάπη γίνεται ένας μικρός, ζωντανός τόπος όπου το Έργο του Ιησού παύει να είναι μόνο ιστορία —και γίνεται Ζωή.