Πνευματική Αθυμία

Η αθυμία είναι κάτι περισσότερο από τη λύπη. Είναι η στιγμή που η ψυχή χάνει τη δύναμή της. Και δεν μιλάμε για σωματική κούραση, αλλά κυρίως για την πνευματική αθυμία, εκείνη την εσωτερική κόπωση που παραλύει ολόκληρο τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος αρχίζει να λέει: «Δεν μπορώ.»

«Δεν έχει νόημα να προσπαθώ.»

«Τίποτε δεν θα αλλάξει.»

Έτσι, χωρίς να το καταλάβει, σταματά να αγωνίζεται. Δεν προσεύχεται με θέρμη. Δεν εργάζεται με χαρά. Δεν ελπίζει. Η ψυχή μοιάζει να έχει χάσει τα φτερά της.

Το πρώτο σύννεφο δεν είναι η καταιγίδα

Ο Λόγος μάς ελέγχει με αγάπη. Λέει ότι μόλις εμφανιστεί το πρώτο σύννεφο στον ορίζοντα, σπεύδουμε να κρυφτούμε από φόβο, χωρίς να σκεφτούμε αν η φυγή μας μπορεί να μας οδηγήσει σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Πόσο αληθινό είναι αυτό!

Με την πρώτη δυσκολία απογοητευόμαστε. Με την πρώτη αποτυχία εγκαταλείπουμε. Με την πρώτη δοκιμασία πιστεύουμε ότι ο Θεός μάς εγκατέλειψε. Όμως ένα σύννεφο δεν σημαίνει ότι χάθηκε ο ήλιος. Ο ήλιος εξακολουθεί να υπάρχει, ακόμη κι όταν δεν τον βλέπουμε. Έτσι και η παρουσία του Θεού δεν παύει ποτέ να υπάρχει, ακόμη και όταν εμείς περνούμε περίοδο σκοταδιού.

Τι λείπει από την ψυχή;

Ποιά είναι τα αιτία της αθυμίας:

Λείπει η πίστη. Λείπει το θάρρος. Λείπει η αυτοπεποίθηση. Και όταν χαθεί και η ελπίδα, τότε ο άνθρωπος παραλύει.

Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν δυσκολίες. Σημαίνει ότι μέσα στις δυσκολίες εξακολουθούμε να εμπιστευόμαστε τον Θεό. Το θάρρος δεν σημαίνει ότι δεν φοβόμαστε. Σημαίνει ότι συνεχίζουμε, ακόμη και όταν φοβόμαστε. Η ελπίδα δεν σημαίνει ότι όλα είναι εύκολα. Σημαίνει ότι γνωρίζουμε πως ο Θεός εργάζεται ακόμη και όταν εμείς δεν βλέπουμε τον τρόπο.

Η αδράνεια είναι μεγάλος πειρασμός

Όταν η ψυχή αποθαρρύνεται, εμφανίζεται ένας ύπουλος πειρασμός: Η αδράνεια.

Ο άνθρωπος αναβάλλει. Αφήνει την προσευχή. Αφήνει τη μελέτη. Αφήνει την προσφορά. Αφήνει τον αγώνα. Νομίζει ότι ξεκουράζεται. Στην πραγματικότητα όμως απομακρύνεται από την πηγή της ζωής. Η πνευματική ζωή μοιάζει με μία φωτιά. Αν δεν την τροφοδοτούμε καθημερινά, αρχίζει σιγά σιγά να σβήνει.

Ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ

Όταν εμείς αισθανόμαστε ότι είμαστε μόνοι, ο Θεός βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ. Εκείνος βλέπει τον αγώνα μας. Βλέπει τα δάκρυά μας. Βλέπει ακόμη και την πιο μικρή προσπάθεια να σηκωθούμε. Ο Χριστός δεν περιμένει να είμαστε τέλειοι για να μας αγαπήσει. Μας αγαπά και όταν είμαστε αδύναμοι. Μας στηρίζει όταν δεν έχουμε δύναμη να σταθούμε μόνοι μας. Αρκεί να Του ανοίξουμε λίγο την καρδιά μας.

Πώς νικιέται η αθυμία;

Η αθυμία δεν νικιέται με μία στιγμή ενθουσιασμού. Νικιέται με μικρά καθημερινά βήματα. Με μία μικρή προσευχή. Με λίγη μελέτη του Θείου Λόγου. Με μία πράξη αγάπης. Με μία συγχώρηση. Με μία ευχαριστία προς τον Θεό, ακόμη και μέσα στη δυσκολία. Κάθε τέτοια μικρή πράξη είναι σαν να ανοίγουμε ένα παράθυρο. Και από αυτό το παράθυρο αρχίζει να μπαίνει ξανά το φως.

Το φως περιμένει την απόφασή μας

Ο Λόγος υπενθυμίζει ότι το Πνευματικό Φως φωτίζει διαρκώς τον δρόμο μας, αλλά εμείς πολλές φορές μένουμε αδρανείς και γεμάτοι αμφιβολίες, χωρίς να το ακολουθούμε. Ο Θεός δεν αποσύρει το φως Του. Εμείς καλούμαστε να κάνουμε το πρώτο βήμα προς αυτό. Και μόλις το κάνουμε, θα διαπιστώσουμε ότι Εκείνος μας περίμενε από την αρχή.

Ο Χριστός είναι η δύναμη της ψυχής

Όταν οι μαθητές κουράζονταν, ο Χριστός τους ενίσχυε. Όταν φοβούνταν, τους έλεγε: «Μη φοβάστε.»

Όταν έπεφταν, τους σήκωνε. Το ίδιο κάνει και σήμερα. Δεν μας ζητά να είμαστε πάντοτε δυνατοί. Μας ζητά να μένουμε ενωμένοι μαζί Του. Γιατί τότε η δική μας αδυναμία γίνεται τόπος όπου ενεργεί η δική Του δύναμη.

---

Αδελφοί μου,

Αν κάποτε αισθανθείτε ότι η ψυχή σας βάρυνε, ότι τα χέρια σας δεν έχουν δύναμη να εργαστούν και τα πόδια σας δυσκολεύονται να προχωρήσουν, μην απελπιστείτε.

Μην πιστέψετε ότι ο δρόμος τελείωσε. Μην αφήσετε την αθυμία να σας πείσει ότι χάθηκαν όλα. Σηκώστε τα μάτια προς τον Χριστό.

Πείτε μία απλή προσευχή:

«Κύριε, δώσε μου ξανά πίστη. Δώσε μου θάρρος. Αναζωπύρωσε την ελπίδα μέσα μου και κάνε την καρδιά μου να χαρεί πάλι το Φως Σου.»

Και τότε θα διαπιστώσετε ότι η αθυμία δεν ήταν το τέλος του δρόμου. Ήταν μόνο ένα σύννεφο που έκρυβε προσωρινά τον ήλιο. Διότι ο ήλιος της Θείας Αγάπης δεν σβήνει ποτέ. Περιμένει πάντοτε να ανοίξει ξανά η καρδιά μας, ώστε να τη γεμίσει με ειρήνη, δύναμη και νέα ελπίδα.