Η παραποίηση της Αλήθειας

Ένα από τα πιο λεπτά εμπόδια στην πνευματική εξέλιξη είναι η αίσθηση ότι κατέχουμε ήδη την αλήθεια. Όσο ο άνθρωπος θεωρεί ότι γνωρίζει, σταματά να μαθαίνει. Όσο θεωρεί ότι έχει φτάσει, σταματά να εξελίσσεται. Όσο θεωρεί ότι είναι φορέας του φωτός, χωρίς να εξετάζει τον εαυτό του, κινδυνεύει να μετατρέψει την πνευματικότητα σε μέσο αυτοεπιβεβαίωσης. Η αληθινή μαθητεία αρχίζει όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει ότι η προσωπική του αντίληψη μπορεί να περιέχει σφάλματα, προκαταλήψεις και πλάνες. Η ταπεινότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι η πύλη προς τη Γνώση.

Αναλύουμε μια ιδιαίτερα σοβαρή πνευματική παγίδα: την παραποίηση της Αλήθειας. Η παραποίηση δεν συμβαίνει μόνο όταν κάποιος λέει συνειδητά ψέματα.

Συμβαίνει επίσης όταν:

• χρησιμοποιεί πνευματικές ιδέες για προσωπικό όφελος,
• επικαλείται το Θείο για να δικαιολογήσει προσωπικές επιλογές,
• παρουσιάζει τις δικές του απόψεις ως απόλυτη αλήθεια,
• ζητά από άλλους να τον ακολουθούν αντί να αναζητούν οι ίδιοι την Αλήθεια.

Κάθε φορά που το εγώ ντύνεται με πνευματικό ένδυμα, η αλήθεια παραμορφώνεται. Και όσο πιο πνευματική φαίνεται η εξωτερική εικόνα, τόσο πιο δύσκολα αναγνωρίζεται η πλάνη.

Κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει πνευματικά χωρίς να αναλάβει πλήρως την ευθύνη των πράξεων, των σκέψεων και των επιλογών του. Οι άνθρωποι συχνά αποδίδουν τα προβλήματά τους:

• στους άλλους,
• στις συνθήκες,
• στην κοινωνία,
• στην τύχη.

Όμως η πνευματική ωρίμανση αρχίζει όταν ο άνθρωπος ρωτήσει:

«Ποιο είναι το δικό μου μερίδιο ευθύνης;»

Η ανάληψη ευθύνης δεν είναι αυτοκατηγορία. Είναι δύναμη. Διότι μόνο ό,τι αναγνωρίζουμε μπορούμε να το μεταμορφώσουμε.

Οι Νόμοι της Ζωής λειτουργούν αδιάκοπα

Μια από τις κεντρικές ιδέες αυτής της προσέγγισης είναι ότι οι πνευματικοί νόμοι λειτουργούν αμερόληπτα και συνεχώς.

Ο άνθρωπος δεν τιμωρείται από τον Θεό. Αντιμετωπίζει τα αποτελέσματα των επιλογών του. Όπως ένας φυσικός νόμος λειτουργεί ανεξάρτητα από το αν τον γνωρίζουμε ή όχι, έτσι και οι πνευματικοί νόμοι ενεργοποιούνται μέσα από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Η έλλειψη αγάπης παράγει διαχωρισμό. Η αλαζονεία παράγει πτώση. Η προσφορά παράγει διεύρυνση. Η ταπεινότητα ανοίγει τον δρόμο προς τη σοφία. Οι νόμοι δεν λειτουργούν για να τιμωρήσουν. Λειτουργούν για να διδάξουν.

---

Το Έλεος και η Δικαιοσύνη

Πολλοί άνθρωποι επιθυμούν το έλεος αλλά αποφεύγουν την αυτογνωσία. Επιθυμούν τη χάρη αλλά απορρίπτουν τη διόρθωση. Όμως το αληθινό έλεος δεν καλύπτει τα λάθη. Τα φανερώνει ώστε να θεραπευτούν. Η αγάπη του Θεού δεν είναι μόνο παρηγοριά. Είναι και φως. Και το φως αποκαλύπτει ό,τι χρειάζεται μεταμόρφωση. Γι’ αυτό πολλές φορές οι δυσκολίες που συναντούμε δεν είναι ένδειξη εγκατάλειψης αλλά πρόσκληση αφύπνισης.

Ο αληθινός Δάσκαλος

Ο αληθινός Δάσκαλος δεν είναι εκείνος που ζητά αναγνώριση ή λατρεία. Αληθινός δάσκαλος είναι εκείνος που:

• αποκαλύπτει την αλήθεια,
• βοηθά τον άνθρωπο να δει τις αδυναμίες του,
• οδηγεί στην αυτογνωσία,
• καλλιεργεί την ελευθερία και όχι την εξάρτηση.

Η αξία του μαθητή δεν φαίνεται από τα λόγια του αλλά από τη διάθεσή του να μεταμορφωθεί. Η μαθητεία δεν είναι θαυμασμός. Είναι εργασία πάνω στον εαυτό.

Ο άνθρωπος δεν εγκαταλείπεται από το Φως. Ο ίδιος απομακρύνεται από αυτό. Κάθε φορά που επιλέγει:

• τον εγωισμό αντί της αγάπης,
• την αλαζονεία αντί της ταπεινότητας,
• την κρίση αντί της κατανόησης,
• την πλάνη αντί της αλήθειας,

δημιουργεί απόσταση ανάμεσα στον εαυτό του και στη Θεία παρουσία. Το Φως παραμένει. Η επιλογή της προσέγγισης ή της απομάκρυνσης ανήκει στον άνθρωπο.

Ας εγκαταλείψουμε τις δικαιολογίες.

Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Ας υπηρετήσουμε την αλήθεια αντί την προσωπική εικόνα μας.

Ας επιλέγουμε καθημερινά την αγάπη, την προσφορά και τη συνεργασία.

Η πνευματική εξέλιξη δεν είναι υπόθεση τίτλων, θέσεων ή εξουσίας. Είναι η σταδιακή μεταμόρφωση του ανθρώπου σε φορέα φωτός, αγάπης και αλήθειας.

Ο άνθρωπος καλείται να προσαρμόσει τη ζωή του στην Αλήθεια. Όσο εγκαταλείπει την πλάνη, τόσο πλησιάζει το Φως. Όσο αναλαμβάνει την ευθύνη της πορείας του, τόσο ανοίγεται στη Χάρη. Και όσο επιλέγει την Αγάπη αντί του εγώ, τόσο πλησιάζει στην πραγματοποίηση του ανώτερου προορισμού του: να γίνει ένα με το Φως που πάντοτε αναζητούσε.

Ω, Άνθρωπε, που η ψυχή σου πονά σαν κινείσαι με τρόπους που την πληγώνουν, κρατώντας την δέσμια της προσωπικότητάς σου και της άγνοιας που εσύ θεωρείς πως είναι η γνώση Μου. Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να διαστρεβλώνεις το Λόγο Μου; Ποιος σου δίνει την άδεια να χρησιμοποιείς το όνομά Μου ως κάλυψη για την τροφοδοσία της ύλης σου; Ήρθε η στιγμή να γνωρίσεις την πλάνη σου!

Δάσκαλος Ιωάννης – Χριστός