ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΕΥΛΟΓΙΑΣ

Ο άνθρωπος συνήθως πιστεύει ότι η πνευματική ζωή αρχίζει μόνο μέσα στην προσευχή, μέσα στον ναό ή μέσα σε κάποιες ιερές στιγμές. Όμως η αληθινή πνευματική ζωή αρχίζει από εκεί που γεννιέται η σκέψη. Η σκέψη είναι ο πρώτος σπόρος κάθε πράξης, κάθε λόγου και κάθε εσωτερικής καταστάσεως. Πριν ακόμη κινηθεί το σώμα, πριν ακόμη μιλήσει η γλώσσα, έχει ήδη κινηθεί ο νους.

Γι’ αυτό και ο πνευματικός άνθρωπος καλείται να μετατρέψει τη σκέψη του σε ευλογία.

Δεν σημαίνει αυτό απλώς να λέει καλά λόγια ή να σκέφτεται επιφανειακά θετικά. Η ευλογία είναι δύναμη πνευματική. Είναι κίνηση φωτός. Είναι κατάσταση όπου ο άνθρωπος δεν εκπέμπει κρίση, κατάκριση, φόβο, σκοτάδι και διαχωρισμό, αλλά μεταδίδει ειρήνη, συγχώρεση, κατανόηση και αγαθότητα.

Όταν ο νους γεμίζει παράπονο, θυμό, καταδίκη και πικρία, τότε η ψυχή δηλητηριάζεται. Ακόμη κι αν εξωτερικά ο άνθρωπος φαίνεται ήρεμος, εσωτερικά δημιουργεί πεδία σκοτεινά που αργότερα εκδηλώνονται ως ταραχή, σύγχυση, κόπωση και δυστυχία.

Αντίθετα, όταν ο άνθρωπος μάθει να ευλογεί, τότε η σκέψη γίνεται δύναμη καθάρσεως.

Να ευλογείς σημαίνει:

• να μην κρατάς μνησικακία,
• να μην επιθυμείς το κακό,
• να μην τρέφεις εσωτερικές επιθέσεις,
• να βλέπεις τον άλλον ως ψυχή σε πορεία,
• να ζητάς το Φως ακόμη και για εκείνον που σε δυσκολεύει.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι αδυναμία. Είναι πνευματική ισχύς.

Ο άνθρωπος δεν οικοδομεί μόνο με τα έργα του τον κόσμο του· τον οικοδομεί πρώτα με τις σκέψεις του. Η σκέψη είναι δύναμη λεπτοφυής, αόρατη στα μάτια της ύλης, αλλά ζωντανή και ενεργή μέσα στους κόσμους του πνεύματος. Κάθε σκέψη που γεννά ο άνθρωπος εξέρχεται από αυτόν σαν κύμα και ταξιδεύει μέσα στη δημιουργία, μεταφέροντας είτε φως είτε σκοτάδι, είτε ειρήνη είτε ταραχή.

Γι’ αυτό ο άνθρωπος καλείται να μάθει να σκέπτεται ευλογημένα. Να μη σκορπίζει μέσα στον κόσμο σκέψεις πικρίας, κατάκρισης, φόβου και απόγνωσης, αλλά να μετατρέπει τον εσωτερικό του λόγο σε ευλογία, σε προσευχή, σε δύναμη ζωής.

Η σκέψη που ευλογεί ενώνεται με το Θείο Ρεύμα. Δεν είναι μία απλή αισιόδοξη ιδέα ούτε μία επιφανειακή καλοσύνη. Είναι εσωτερική στάση υπάρξεως. Είναι η συνειδητή επιλογή να βλέπει ο άνθρωπος πίσω από την ατέλεια τον πυρήνα του Θείου που υπάρχει μέσα σε κάθε ύπαρξη.

Όταν ο άνθρωπος σκέπτεται αρνητικά για τον αδελφό του, τραυματίζει πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό. Δημιουργεί μέσα του σκιές που θολώνουν την καθαρότητα της ψυχής. Αντίθετα, όταν ευλογεί, ακόμη και εκείνον που τον αδικεί, τότε ανυψώνει το εσωτερικό του πεδίο και γίνεται αγωγός Θείας ενεργείας.

Η ευλογημένη σκέψη δεν σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας. Σημαίνει μεταμόρφωση της οπτικής. Ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σφάλμα, αλλά δεν μένει στο σφάλμα. Βλέπει την πτώση, αλλά αναζητεί την δυνατότητα της ανάστασης. Βλέπει την ασθένεια του κόσμου, αλλά δεν παύει να πιστεύει στην θεραπεία του.

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ανθρωπότητα εάν οι άνθρωποι μάθαιναν να ευλογούν αντί να καταριούνται, να φωτίζουν αντί να σκοτεινιάζουν, να προσεύχονται αντί να κατακρίνουν. Οι περισσότερες συγκρούσεις αρχίζουν πρώτα μέσα στον νου. Η βία γεννιέται αρχικά ως σκέψη. Ο εγωισμός γίνεται πρώτα εσωτερικός λόγος. Η αποξένωση ξεκινά όταν ο άνθρωπος πάψει να βλέπει τον άλλον ως φορέα θείας παρουσίας.

Η ευλογία της σκέψης αρχίζει από τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Από τον τρόπο που αντικρίζει κάποιος τον συνάνθρωπο, από τον τρόπο που αντιμετωπίζει μία δυσκολία, από τον τρόπο που συνομιλεί μέσα του με τον ίδιο του τον εαυτό.

Πόσοι άνθρωποι καταδικάζουν καθημερινά τον εαυτό τους με σκληρές σκέψεις. Πόσοι επαναλαμβάνουν εσωτερικά λόγια αποτυχίας, φόβου και απαξίωσης. Όμως ο άνθρωπος που θέλει να πορευθεί προς το Φως καλείται να ευλογήσει και τον ίδιο του τον εαυτό, όχι με εγωισμό, αλλά με αναγνώριση της θείας καταγωγής του.

Να λέγει μέσα του:

«Είμαι πορευόμενος προς το Φως.
Είμαι μαθητής της Αλήθειας.
Το Θείον εργάζεται μέσα μου.
Κάθε ημέρα δύναμαι να μεταμορφώνομαι.»

Η σκέψη τότε γίνεται δημιουργική δύναμη πνευματικής αναγέννησης. Ο νους καθαρίζεται. Η καρδιά γαληνεύει. Και ο άνθρωπος αρχίζει να ακτινοβολεί χωρίς να το επιδιώκει.

Υπάρχουν ψυχές που όταν πλησιάζουν κάποιον μεταδίδουν ανησυχία, βαρύτητα και ψυχικό σκότος. Υπάρχουν όμως και ψυχές που μεταδίδουν ειρήνη μόνο και μόνο με την παρουσία τους. Αυτό συμβαίνει διότι ο εσωτερικός τους κόσμος έχει μάθει να ευλογεί.

Η ευλογημένη σκέψη είναι μία μορφή αδιάλειπτης προσευχής. Είναι ένας μυστικός λειτουργικός λόγος της ψυχής προς ολόκληρη τη δημιουργία. Ο άνθρωπος τότε γίνεται συνεργός του Θείου Έργου. Γίνεται φορέας ειρήνης μέσα στο χάος του κόσμου.

Ας μάθει λοιπόν ο άνθρωπος να φυλάσσει την πύλη του νου του. Να μην επιτρέπει σε κάθε σκοτεινή ενέργεια να εισέρχεται και να ριζώνει μέσα του. Να μεταποιεί τον θυμό σε κατανόηση, τον φόβο σε εμπιστοσύνη, την πικρία σε συγχώρηση.

Διότι όταν η σκέψη αγιάζεται, αγιάζεται και ο λόγος. Και όταν αγιάζεται ο λόγος, αγιάζεται και η πράξη. Και τότε ολόκληρη η ύπαρξη γίνεται μία ζωντανή ευλογία επάνω στη Γη.

Και αυτός είναι ο βαθύτερος προορισμός του ανθρώπου:
να γίνει φως που ευλογεί,
συνείδηση που θεραπεύει,
καρδιά που αγαπά,
και νους που αντανακλά το Θείον.

Άνθρωπε, κάθε σκέψη που γεννάς μέσα σου είναι ένας σπόρος που ταξιδεύει στο σώμα σου, στη συνείδησή σου, στους ανθρώπους γύρω σου και στον κόσμο ολόκληρο. Όταν η σκέψη σου είναι γεμάτη φόβο, κρίση, θυμό και διαχωρισμό, τότε ενισχύεις τα δεσμά της πλάνης και της εσωτερικής σου σύγκρουσης. Όταν όμως η σκέψη σου γίνεται ευλογία, τότε μεταβάλλεται σε φως, σε δύναμη ειρήνης και σε δημιουργική ενέργεια που θεραπεύει.

Όταν σκέφτεσαι με αγάπη, ευλογείς.
Όταν συγχωρείς, ευλογείς.
Όταν δεν ανταποδίδεις το σκοτάδι με σκοτάδι, αλλά με κατανόηση και φως, τότε ενεργοποιείς τη θεία δυνατότητα μέσα σου.

Μη θεωρείς μικρή τη δύναμη της σκέψης σου. Κάθε σκέψη δημιουργεί κραδασμό. Κάθε εσωτερικός λόγος γίνεται ενέργεια που επηρεάζει το περιβάλλον σου. Γι’ αυτό χρειάζεται εγρήγορση. Μην αφήνεις τον νου σου να γίνεται πεδίο καταδίκης, φόβου ή εχθρότητας. Κάνε τον τόπο προσευχής, ειρήνης και ευλογίας.

Να ευλογείς τον άνθρωπο που σε δυσκολεύει, γιατί σου αποκαλύπτει τα σημεία που χρειάζονται μεταμόρφωση.
Να ευλογείς τις δοκιμασίες σου, γιατί μέσα από αυτές ωριμάζει η ψυχή σου.
Να ευλογείς το σώμα σου, γιατί είναι το σκεύος μέσα από το οποίο εκδηλώνεσαι.
Να ευλογείς ακόμη και τις πτώσεις σου, γιατί μπορούν να μεταβληθούν σε γνώση και ταπείνωση. Η αληθινή πνευματική πορεία δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά μεταμόρφωση του τρόπου με τον οποίο τον αντικρίζεις. Η σκέψη της ευλογίας δεν αρνείται την πραγματικότητα· τη μεταστοιχειώνει. Εκεί όπου υπάρχει σύγκρουση, φέρνει ειρήνη. Εκεί όπου υπάρχει απελπισία, γεννά ελπίδα. Εκεί όπου υπάρχει φόβος, αποκαθιστά εμπιστοσύνη στη Θεία Παρουσία.

Γι’ αυτό, πριν μιλήσεις, ευλόγησε.
Πριν κρίνεις, κατανόησε.
Πριν αντιδράσεις, σιώπησε και αφουγκράσου την καρδιά σου.

Και όταν ξυπνάς κάθε πρωί, ας είναι η πρώτη σου σκέψη:

«Σήμερα ας γίνω ειρήνη.
Ας γίνω αγάπη.
Ας γίνει κάθε σκέψη μου μία ευλογία για όλη τη ζωή».