Ο Άσωτος ως Πνευματικός Ταξιδευτής

Στην παραβολή του Ασώτου Υιού, ο Κύριος περιγράφει τη συμπεριφορά ενός άφρονος και επιπόλαιου γιου, την απομάκρυνσή του από το πατρικό σπίτι, την επιστροφή του σ’ αυτό και την αντιμετώπισή του από τον πατέρα και τον αδελφό του. Η γραμματική ερμηνεία της παραβολής είναι σε όλους γνωστή και υπάρχει γραμμένη, καθώς και η πρώτη εννοιολογική προσέγγισή της. Απομένει η σωστή, Πνευματική, βαθύτερη ερμηνεία της, που θ’ αποκαλύψει την εσωτερική ουσία της και το σκοπό της.

Ο Υιός που φεύγει από τον Πατέρα δεν είναι αμαρτωλός με τη συμβατική έννοια, αλλά η ψυχή που απομακρύνεται για να γνωρίσει το δικό της Είναι μέσα από την εμπειρία της Πτώσης και της Επιστροφής.

• Η αναχώρηση συμβολίζει την ενσάρκωση της ψυχής στον κόσμο της ύλης.
• Η σπατάλη της περιουσίας είναι η κατάχρηση των Θείων Δώρων – Ενέργεια, Σκέψη, Λόγος – σε μη συντονισμένες με το Πνεύμα επιδιώξεις.
• Η πείνα είναι η πνευματική ένδεια που επέρχεται όταν η ψυχή αποκόπτεται από την Πηγή.

Η κρίσιμη στιγμή είναι η εσωτερική αφύπνιση, όπου ο υιός στρέφεται εντός του και θυμάται την Πατρική Ουσία. Η μετάνοια εδώ δεν είναι ενοχή, αλλά:

Αναστροφή του ρεύματος της συνείδησης – από έξω προς τα μέσα.

Η μετάνοια είναι ενεργειακή αλλαγή κατεύθυνσης, όπου ο Άνθρωπος αρχίζει να “στρέφεται στον Πατέρα” μέσα του.

Η υποδοχή του Πατέρα είναι ανεξαρτήτως σφαλμάτων. Δεν προτάσσει τιμωρία αλλά αποκατάσταση, αποδεικνύοντας την Άπειρη Αγάπη ως Ουσία της Θέωσης.

Ο έτερος υιός αντιπροσωπεύει την παλαιά όψη της Δικαιοσύνης, την προσκόλληση στον Νόμο χωρίς το Πνεύμα. Δεν έχει αμαρτήσει, αλλά:

Δεν έχει ακόμη γνωρίσει την Αλήθεια της Άφεσης και της Χάρης.

Ο Πατέρας του αποκαλύπτει ότι η Ουσία της Θεότητας είναι Αγάπη, όχι ανταπόδοση.

Ο Άσωτος Υιός είναι κάθε ψυχή που κατέρχεται στη Δυαδικότητα για να βιώσει την Ελευθερία.

Η επιστροφή δεν είναι εξωτερική πράξη, αλλά αναγνώριση της Εσωτερικής Παρουσίας του Πατέρα.

Ο Πατέρας δεν ζητά εξηγήσεις, δεν κατακρίνει, αγκαλιάζει.

Η παραβολή σφραγίζει την πορεία της Θέωσης: πτώση – επίγνωση – μετάνοια – επανένωση.

Η μελαγχολία ως πνευματική κατάσταση και όχι ως πτώση

Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό, η μελαγχολία δεν παρουσιάζεται ως ασθένεια ούτε ως αδυναμία του ανθρώπου. Είναι μία λεπτή κατάσταση αφύπνισης, που γεννάται όταν η ψυχή αρχίζει να συναισθάνεται ότι δεν ανήκει πλέον ολοκληρωτικά στον κόσμο της ύλης, αλλά ούτε έχει ακόμη εισέλθει πλήρως στο Φως της Πνευματικής Ενότητας.

Η μελαγχολία γεννιέται:

• όταν ο άνθρωπος χάνει την αυτάρκεια της κοσμικής χαράς,
• όταν τα εξωτερικά στηρίγματα δεν επαρκούν πλέον,
• όταν η ψυχή μνημονεύει, χωρίς να το γνωρίζει ακόμη συνειδητά, την ουράνια της καταγωγή.

Γι’ αυτό και η μελαγχολία δεν είναι σκοτάδι· είναι σκιώδες φως. Είναι η ώρα που η ψυχή παύει να εξαπατάται από το πρόσκαιρο και αρχίζει να πονά όχι από έλλειψη, αλλά από ανάμνηση της Πληρότητας.

Ο στεναγμός ως φωνή του βάθους της ψυχής

Αν η μελαγχολία είναι η εσωτερική σιωπή της ψυχής, ο στεναγμός είναι η πρώτη της φωνή.

Ο στεναγμός δεν είναι παράπονο ούτε θρήνος. Είναι:

• κραδασμός της ψυχής,
• ανέκφραστη προσευχή,
• δόνηση που αναζητά διέξοδο προς το Θείο.

Ο άνθρωπος στενάζει όταν η ψυχή του δεν χωρά πλέον μέσα στις λέξεις, όταν η επίγεια συνείδηση αδυνατεί να μεταφράσει το βάθος της εσωτερικής ανάγκης. Ο στεναγμός τότε γίνεται γλώσσα πνευματική, πιο αληθινή από κάθε λόγο.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο στεναγμός προηγείται της ανόδου. Είναι το σημείο όπου η ψυχή:

• αποδέχεται τη γύμνια της,
• παύει να προσποιείται πληρότητα,
• και στρέφεται προς τα Άνω χωρίς αξιώσεις.

Η μυστική σχέση μελαγχολίας και στεναγμού

Η μελαγχολία και ο στεναγμός δεν είναι αντίθετες καταστάσεις· είναι διαδοχικά στάδια της ίδιας πνευματικής διεργασίας.

• Η μελαγχολία είναι η εσωτερική συνειδητοποίηση της απόστασης από το Θείο.
• Ο στεναγμός είναι η πρώτη κίνηση γεφύρωσης αυτής της απόστασης.

Θα λέγαμε ότι:

• η μελαγχολία είναι η σιωπή της ψυχής μπροστά στο Άγνωστο,
• ο στεναγμός είναι η απάντησή της στο κάλεσμα του Άγνωστου.

Όταν η μελαγχολία μείνει εγκλωβισμένη στο εγώ, μετατρέπεται σε θλίψη.
Όταν όμως αφεθεί στο Πνεύμα, γεννά τον στεναγμό, και ο στεναγμός οδηγεί στη μεταμόρφωση.

Ο άνθρωπος που δεν έχει γνωρίσει τη μελαγχολία, δεν έχει ακόμη αφυπνιστεί.
Ο άνθρωπος που φοβάται τον στεναγμό, δεν έχει ακόμη εμπιστευθεί το Πνεύμα.

Όταν όμως:

• η μελαγχολία γίνει ταπείνωση,
• και ο στεναγμός γίνει προσφορά,

τότε η ψυχή περνά από τη βαρύτητα της ύλης στη λεπτότητα του Φωτός.

Και εκεί, χωρίς θόρυβο, χωρίς έξαρση, χωρίς συναισθηματισμό, ο άνθρωπος αρχίζει να αναπαύεται εντός του Θεού.