Γέμισα με σελίδες Αγάπης και Αλήθειας την ψυχή σου, με λόγια τίμια και ποτισμένα από τον αγώνα Μου, για να ελευθερωθείς άνθρωπε. Ω! Αν γνώριζες πόσο σ’ Αγαπώ! Μα η Αγάπη αυτή δεν διέπεται από περιορισμούς ούτε σταθμίζεται ο τρόπος εκδήλωσής της. Είναι πεντακάθαρη από κάθε συναισθηματισμό ανθρώπινο, γιατί το Έργο της μετουσίωσης των ατελειών λήγει και ξεκινά μία νέα περίοδος αλλαγών που θάρθουν να σου θυμίσουν τι εστί Δικαιοσύνη, τι εστί Αγάπη, τι εστί Αδελφός.

Κάνω τον αγώνα Μου συνεχώς ανασύροντας τα πάντα σε μια ποιότητα Θεία και Άπειρη. Ήδη από το πρώτο μου ξεκίνημα σ’ αυτή τη γη εν τω μέσω των ανθρώπων, που ονόμασα Αδελφούς από την πρώτη στιγμή, εγκαινίασα την αφύπνιση νέων λειτουργιών μέσα στο ανθρώπινο είναι. Όμως δεν με πλησίασες για να δεις πώς εργάζομαι. Δεν άπλωσες το χέρι σου ταπεινά και υπάκουα κι ας μην ήσουν άξιος γι’ αυτό να μου πεις: “Δάσκαλε κατανοώ γιατί ανέλαβες όλο αυτό το φορτίο των ατελειών μου, του συνόλου μου, για νάσαι προσιτός σε μένα. Δάσκαλε ασπάζομαι τους Λόγους Σου”. Και ασπάζομαι σημαίνει ξεκινώ να τους λειτουργώ.

Πίστεψες ότι έχεις την ικανότητα να κάνεις το Έργο Μου μάταιο ως εκδήλωση επί της γης, επειδή δεν θέλεις να φτάσεις στο ύψος εκείνης της Αγάπης όπου θα ενωθεί ο εαυτός σου. Σου αποκαλύπτω το σκεπτικό σου. Προσπαθείς με τις κολακείες σου να με εξωθήσεις σ’ αυτό που ονομάζεις Μοναδικό. Προσπαθείς με τους λόγους σου να μου πεις ότι δεν υπάρχει άλλος σαν Εμέ. Αν αυτή η αναγνώριση προέρχεται από την Ουσία σου και είναι ειλικρινής τότε η ίδια αυτή η αποδοχή θα γινόταν κίνηση συνεργασίας, Αγάπης και Υπακοής σε όσα πρεσβεύω. Όμως το σκεπτικό σου δεν είναι διάφανο, κρυστάλλινο, καθαρό.

Προσπαθείς να πάρεις στοιχεία από τη Διδασκαλία Μου, αυτά που κατά τη γνώμη σου μπορείς, και να τα παρουσιάσεις στους ανθρώπους ως Αλήθεια. Αδημονείς να γίνεις δάσκαλος πάνω στις δικές μου πλάτες, χωρίς να είσαι σε θέση να αντιληφθείς το βάρος σου και τον υπέρμετρο εγωισμό σου, καθώς προσπαθείς να αναρριχηθείς πάνω μου χωρίς νάχεις Αγάπη. Μα δεν γνωρίζεις ότι καθετί που προσπαθείς να απομονώσεις από το Όλον δημιουργεί πλάνη, που δεν ελευθερώνει αλλά δημιουργεί ένα νέο κατεστημένο, εξίσου ισχυρό, προβάλλοντας τον εαυτό σου ως νέο δάσκαλο της Ουσίας.

Γνωρίζεις ότι κατά την Παρουσία του Ιησού ως απαρχής Τέλειος, πλήθος ανθρώπων έλεγαν ότι δεν μπορούμε να φτάσουμε την Τελειότητά Του. Δεν μπορούμε να γίνουμε ως Εκείνον, γιατί ήλθε χωρίς ατέλειες, χωρίς πάθη, χωρίς καλύμματα. Κι έτσι έκανες εικόνα τον Ιησού μεσ’ τις εκκλησιές και τον δοξάζεις σαν τη μοναδική Τελειότητα που πέρασε απ’ τη γη, χωρίς ν’ αφήσεις τα περιθώρια να Τον πλησιάσεις. Όμως αν κάτι δεν το γνωρίσεις χωρίς φόβο μεσ’ την καρδιά σου μπορείς να τ’ αγαπάς; Πώς λατρεύεις τον Ιησού; Τι γνώμες και τι απόψεις έχουν καταχωρηθεί μέσα σου για την Παρουσία Του; Τι δίδαξες για Κείνον;

Σου μιλώ απλά και κατανοητά πολύ, καταρρίπτοντας όλες τις δικαιολογίες που τυχόν μπορεί να υψώσεις ότι δεν κατάλαβες. Οι Λόγοι Μου συμπεριλαμβάνουν το σύνολο, την ολότητά μου, όχι μερίδες ανθρώπων.

Γνωρίζεις τον Ιησού ή γονατίζεις μπροστά στην εικόνα Του εξομολογούμενος τις αμαρτίες σου και τους ευσεβείς πόθους σου για να πάρεις δύναμη να συνεχίσεις το διαχωρισμό σου από Εκείνον; Άνοι­ξες καμιά φορά τα χείλη σου να φωνάξεις δυνατά, για να σπάσουν οι φραγμοί των ορίων σου λέγοντάς Του, “Κύριέ μου, Διδάσκαλέ μου ποθώ να σε γνωρίσω μέσα μου, ποθώ να γίνω ο Ναός σου, να γίνω ξανά η εικόνα σου, γιατί οτιδήποτε άλλο έκανα ως προσπάθεια μέχρι σήμερα αποδείχθηκε μάταιο”.

Πες μου τούτη την προσευχή που βγαίνει απ’ την ψυχή μου την ονομάζεις ύβρη; Μήπως δεν έχει ταπεινοφροσύνη, μήπως ζητά τα αδύνατα; Θέλω να μου πεις άνθρωπε για να φανερώσεις τις απόψεις σου, τις ιδέες σου, που έγιναν τοίχοι αδιαπέραστοι έλκοντας έτσι τη βιαιότητα μου.

Λέξη λέξη βγάζω απ’ την ψυχή μου, κατεβαίνω όπου κι αν βρίσκεσαι, όπου κι αν υπάρχεις άνθρωπε, γιατί δεν φοβάμαι την πτώση ούτε γοητεύομαι από την άνοδο. Δεν υπάρχουν ως ξεχωριστές καταστάσεις μέσα μου. Είναι ένα.

Σου μιλώ για τον Χριστό, που έχεις κάνει ένα φρούριο γύρω από το Όνομά Του με σκοπό να Τον προστατέψεις. Με τι ρούχα και τι ιδέες Τον έντυσες για να Τον πιστεύεις; Μήπως πιστεύεις σε είδωλα προσαρμοσμένα στις προσωπικές σου επιθυμίες; Σου γνωστοποιώ ότι έχω τη δυνατότητα να γκρεμίζω καθετί που δεν είναι Αλήθεια αλλά και να οικοδομώ ταυτόχρονα Ναούς Αγάπης. Σύμφωνα με τις ιδέες σου για ποιον ήρθε ο Χριστός, για ποιον σταυρώθηκε, για ποιον Αναστήθηκε; Μήπως πιστεύεις ότι ήρθε να κάνει επίδειξη των ικανοτήτων Του, ως Τέλειος Θεός σε σκήνωμα ανθρώπου; Η φωνή Μου έχει τη δύναμη να σε μεταφέρει παντού, σε όλους τους χρόνους, σε όλα τα πεδία για να δεις τον εαυτό σου. Έχεις την εντύπωση ότι ο Θεός “εκκένωσε εαυτόν” και έλαβε μορφή ως Ιησούς για να παρουσιάσει λειτουργίες που μόνο ο Ίδιος μπορούσε να εκδηλώσει; Κι ο άνθρωπος; Τι πιστεύεις ότι έκανε για τον άνθρωπο ο Υιός του Θεού; Είπε μήπως ποτέ ότι “εσύ δεν μπορείς;” Έφραξε σε κανέναν τον δρόμο; Το “Θεοί εστέ”, το “γίγνεσθε τέλειοι” για ποιον το αναφώνησε; Για τον Εαυτό Του, αφήνοντας έξω από αυτόν το Νόμο τον άνθρωπο;

Άνθρωπε, μη χαμηλώνεις τα μάτια προσπαθώντας να μου πεις ότι κατανόησες τους λόγους Μου. Γιατί η κατανόηση είναι ένα σκαλοπάτι προόδου, φανερώνει μια κατάσταση προετοιμασίας για να επέλθει η Μετάνοια, για να κληθεί ο Ιωάννης μέσα σου και να σε οδηγήσει στον Χριστό. Δεν υπάρχει Μετάνοια προσωρινή. Η Μετάνοια είναι μια καθοριστική αλλαγή, συνεχής, που στρέφει τον άνθρωπο προς τη Ζωή, προς τον Λόγο.

Τα μάτια μου κοιτούν τη γη σου που τη γέμισες πληγές με τις αδικίες σου και βλέπω τα θεόρατα οικοδομήματα που έχτισες στο Όνομα Εκείνου για να Τον τιμήσεις ανάλογα με το Έργο Του. Ήταν μια κίνηση που για κάποιους καιρούς μπορεί να σε βοήθησε να εκφράσεις με υλικές απεικονίσεις τη λατρεία σου προς τον Χριστό. Όμως στο σήμερα είναι ξεπερασμένη, αναχρονιστική που δημιουργεί περιορισμούς και κατεστημένα πάνω στη σωρεία των λαθών που έκανες. Πες μου με τη δική σου γλώσσα, με τη δική σου καρδιά πόσο ωφελεί να φτιάχνεις ναούς κι η καρδιά σου νάναι άδεια από Αγάπη; Μήπως πιστεύεις ότι έτσι θα Τον γνωρίσεις; Ή για την κίνηση αυτή έχεις τη συγκατάθεση του Θεού για να απομυζάς από τους ανθρώπους χρήματα για να χτίζεις ναούς στο Όνομά Του;

Και τα παιδιά που πεινούν δίπλα σου δεν τα βλέπεις; Και οι οικογένειες που μένουν άστεγες απ’ τη σκληρότητα των νόμων που θέσπισε ο άνθρωπος για τον εαυτό του δεν σε συγκινούν; Για ποιο Χριστό μιλάς; Ποιον δοξολογείς τις Κυριακές που κάνεις προσκλητήριο με τις καμπάνες σου για νάρθουν οι πιστοί ν’ακούσουν; Ν’ ακούσουν τι; Τα ανερμήνευτα των Γραφών που δεν μπορείς να αναλύσεις; Γιατί μαζεύεις τους ανθρώπους τάζοντας μεταθανάτια ζωή στον Παράδεισο αν τηρήσουν το θέλημά σου; Και τα σχολεία που λιμοκτονούν ποιος θα τα φροντίσει; Ο Ιησούς απομόνωσε τη Διδασκαλία Του προς κάποιες κατευθύνσεις ή συμπεριέλαβε όλες τις καταστάσεις της ζωής του ανθρώπου; Τι είναι πιο τίμιο; Πες μου εσύ, για να φανερωθεί το πρόσωπό σου, η ταυτότητά σου, για να γνωρίσεις κι εσύ αν είσαι μαζί Του ή εναντίον Του. Στο όνομα του Χριστού δημιούργησες περιουσίες και κτίσματα άχρηστα στα οποία δεν κατοικεί η Αγάπη, ούτε ο Λόγος. Σε κατηύθυνε ο Χριστός να εξαπατάς τους ανθρώπους λέγοντάς τους λόγια που δεν κατανοούν, κάθε φορά που λειτουργείς ντυμένος με τ’ άμφια για να ξεχωρίζει το ύψος σου απ’ τους υπόλοιπους; Πονώ, πονά η καρδιά Μου, η Ουσία Μου για σένα που με μάχεσαι ακόμα και τούτη την ώρα που προσπαθώ να σ’ ελευθερώσω. Είσαι έτοιμος να επαναλάβεις τις ίδιες σκευωρίες που έκανες και τότε για να σιωπήσει η φωνή μου. Είσαι έτοιμος να μονιάσεις με το κράτος ζητώντας τη βοήθεια του νόμου και των εξουσιών που έθεσες για να τιμωρείς τους ανθρώπους.

Ο Iησούς με ανήγγειλε κι Εγώ αναγγέλω Εκείνον ως Δικαιοσύνη μεσ’ τη Δημιουργία.

Κάθε μέρα και μια γιορτή μεσ’ τα ημερολόγιά σου. Και κάθε χρόνο κάνεις ιδιαίτερες τιμές στις γιορτές εκείνες που ξεχώρισες, τη Γέννηση, την Ανάσταση, την Κοίμηση της Θεοτόκου. Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη έναντι του ανθρώπου για την παρανόηση ότι η Παναγία κοιμήθη­κε και δεν ανεστήθη; Ποιος θα τολμήσει με θάρρος και αγάπη για τον εαυτό του να πει: “εγώ Κύριε”. Η Θεία Μητέρα Ανεστήθη, Άνθρωπε της Δημιουργίας.

Θα σε γυρίσω σε κείνους τους χρόνους για να λάβεις μέσα σου τούτη την Αλήθεια. Να μου πεις τι έγινε το σώμα Της και ποιος το παρέλαβε. Ακόμα την έχεις μέσα στο νου σου σαν Άγια γυναίκα της εποχής που ο ρόλος της ήταν εικονικός δίπλα στον Ιησού. Η Μητέρα ανεστήθη, άνθρωπε των κόσμων. Δεν υπάρχει πουθενά το σκήνωμά Της γιατί ήρθε ως Φως και ανελήφθη ως Φως. Όμως η φωνή μου έρχεται ως έλεγχος μεσ’ τις συνειδήσεις των ανθρώπων εκείνων που απέκρυψαν την αλήθεια της Ανάστασής Της. Έρχεται ως Φωνή Θεού, δυνάμενη να λαλεί σ’ όλους τους χρόνους, σ’ όλους τους τόπους, σ’ όλες τις ψυχές, για να αποκαλυφθούν οι Αλήθειες. Ακόμη κι αν δεν το χωρούσαν οι άνθρωποι έπρεπε ο Λόγος τούτος να διαλαληθεί, να γίνει σπόρος που μεταφέρεται ως Θείο Μήνυμα μεσ’ τις ψυχές των ανθρώπων.

Το αποκρύψατε άνθρωποι. Αποκρύψατε την Ανάσταση της Ουσίας Μου, αποκρύψατε τη Θεία Λειτουργικότητα της Μητέρας και κάθε ψυχή που προσπάθησε να πει τούτο το μήνυμα στους ανθρώπους της εποχής τη σιγήσατε παίρνοντας το βάρος της ευθύνης στους ώμους σας. Πείτε μου μήπως δεν σκοτώσατε, μήπως δεν βασανίσατε κείνες που αγάπησαν τη Θεοτόκο; Μήπως δεν τις χλευάσατε και δεν τις κλείσατε στα μπουντρούμια, κόβοντάς τους το κεφάλι απ’ την ορμή της άρνησης που σας διαπέρασε; Γιατί άνθρωπε; Γυναίκες τιμημένες απ’ το Θεό ήταν, που είδαν με τα μάτια τους κι άκουσαν μ’ όλο τους το είναι τον αναστάσιμο ύμνο της διάχυσης της Θεοτόκου.

Βρίσκονταν συντετριμμένες από τον πόνο που βίωναν. Έκλαιγαν κι αγκάλιαζαν η μια την άλλη για να μπορέσουν στο υπόλοιπο της ζωής τους να φανούν αντάξιες να μιλήσουν για Κείνη στον άνθρωπο. Ήταν η Ίδια που φανερώθηκε και τους οδήγησε στον τόπο της ταφής της. Ήταν η Ίδια που τους μίλησε και σκούπισε τα δάκρυά τους για να μη θλίβονται πια. Δεν είχε φρουρούς ο τάφος της. Κανείς δεν φοβόταν την Ανάστασή Της, κανείς δεν την περίμενε.

Όμως Εκείνη μίλησε και ανήγγειλε με το δικό της τρόπο, τον τόσο απλό και όμορφο ότι θάναι πάντα κοντά τους. Δεν θα λείψει απ’ τη γη, θάναι πάντα εδώ πλησίον τους και μετά την αποχώρησή της. Θά ‘ναι παρούσα στον ανθρώπινο πόνο, θάναι παρούσα ως Θεία Ύπαρξη διαχεόμενη στο παν. 

Κι εσύ πήρες τις μαρτυρίες αυτές που απ’ τ’ ανθρώπινα χείλη τους εξήλθαν και τις περιγέλασες, τις ειρωνεύτηκες. Ρώτησες αν μ’ αυτά τα μάτια είδαν την Ανάσταση αυτής της γυναικούλας. Πήρες τα εργαλεία της άρνησής σου που βρισκόταν σε έξαρση κι έβγαλες τα μάτια που τόλμησαν να πουν όσα είδαν. Οι φωνές τους δεν σε συγκίνησαν κι έτσι συνέχισες το μαρτύριό τους μέχρι να θανατώσεις ό,τι απέμεινε απ’ τα κορμιά τους που τα βεβήλωσες.

Οι ίδιοι ήσαστε που σπεύσατε να σιγήσετε τη φωνή και τη μαρτυρία που έδινε ο Λάζαρος ότι ανεστήθη. Βάλατε τις συνηθισμένες ταμπέλες της εποχής, που γράφατε απ’ το αίμα τους ότι είναι τρελοί όσοι είδαν το Λάζαρο να σηκώνεται και να περπατά κι έτσι ησυχάσατε ξανά από την προσωρινή διατάραξη της δήθεν τάξης που θέλατε να εγκαθιδρύ- σετε. Ρωμαίοι και Ιουδαίοι είχατε γίνει ένα, κάθε φορά που θέλατε να κάνετε σύμπραξη εναντίον όποιου παρέβαινε τις επιθυμίες σας και τα κατεστημένα σας.

Και έρχεστε στο σήμερα, δυναμωμένοι από την πείρα που συλλέξατε στο να υπηρετείτε την άρνηση κι όχι το Θέλημα του Θεού, να επιτεθείτε στο ξεπέταγμα του ανθρώπου προς την οδό της επιστροφής του στο Θεό Πατέρα.

Εις το όνομα ποιανού Θεού ετοιμάζεσθε να μαζέψετε τις πέτρες των κενών σας για να σιγήσετε την φωνή του ανθρώπου που οδεύει στη Θέωσή Του; Ματαιώνω τα σχέδιά σας, όσα έχετε οργανώσει μέχρι σήμερα και όσα σκέφτεστε να λειτουργήσετε σε περίπτωση που κινδυ­νέψουν τα ιδανικά σας και τα ποταπά συμφέροντα που ορθώθηκαν πάνω από σας. Ματαιώνω τις συνελεύσεις σας και τα συνέδριά σας με σκοπό να πάρετε αποφάσεις και να βγάλετε εντάλματα και να θέσετε ποινές σ’ όποιον φανερώσει την Αλήθεια.

Υποστέλλω τις αντιδράσεις ως έχων την Εξουσία και την Άδεια εκ του Πατρός Μου, μέχρι το Έργο της Δευτέρας Παρουσίας να εδραιωθεί και να επεκταθεί μέσα στον άνθρωπο.

Είθε οι πράξεις σας να φανερώσουν τη μεταμέλειά σας και την έμπρακτη συγγνώμη σας στον άνθρωπο για την απόκρυψη των Αληθειών και τη διαστρέβλωση της Αλήθειας.