Αγαπημένε Πατέρα μου, Σ’ Αγαπώ. Μ’ αυτή τη φράση απευθύνομαι στην καρδιά Σου. Ζη­τάω ενίσχυση από την Απέραντη Αγάπη Σου, για να κάνω ένα βήμα ακόμα. Για να δω τις και­νούργιες συνειδητοποιήσεις, που φέρνει το Φως Σου εντός μου, χωρίς να διαλυθώ από φό­βους και προσκολ­λήσεις. Παρακαλώ, Πατέρα, ενίσχυσε τις λειτουργίες μου, ώστε ν’ ανταπο­κριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις της Νέας Εποχής, που αρχίζει για μένα.

Η πρώτη εποχή, κατά την οποία όλα ήταν τοποθετη­μένα από Σένα στο δρόμο μου αρμο­νικά, τελείωσε. Πέ­ρασε πια ο καιρός, που ήταν προορισμένος να μ’ ενθαρ­ρύνει και να με διδάξει να δέχομαι την προσφορά Αγάπης και να γίνεται μέσα μου ένα θεμέλιο για σωστή δραστηριό­τητα. Ο ομφάλιος λώρος κόπηκε και ο Δάσκαλος – Αγάπη – Ενθάρ­ρυνση έδωσε τη θέση του σε μία άλλη Αγία ­Μορφή. Ο Δάσκαλος, που αφαιρεί τα προσκόμματα από το δρόμο, προχώρησε και μου δείχνει τώρα την ­απόσταση και τα εμπόδια που πρέπει να ξεπε­ράσω, για να Τον ­φθάσω. Μου δείχνει τώρα τις ατέλειες και τις ασυνέπειες της δομής μου. Δεν είναι πια δίπλα μου να με κρατά. Είναι μπροστά μου και μου δείχνει την εικόνα της Τε­λειότητας και την απόσταση που με χωρίζει απ’ αυτήν.

Ζητά από μένα να σταθώ στα πόδια μου, να αναπτύξω τις ικανότητες που υπάρχουν μέσα μου σε λανθάνουσα κατάσταση, έτσι ώστε να τις εκδηλώσω σωστά και να τις χρησιμοποιήσω για στήριγμα και βοηθό.

Ο Δάσκαλος είναι το λατρεμένο Πρόσωπο, που με ελέγχει. Η ψυχή μου γεμίζει δάκρυα. Η επίγνωση της κατάστασής μου είναι οδυνηρή. Ο Αγαπημένος μου είναι μακριά και ανά­μεσά μας όλες μου οι ατέλειες. Όμως η Πύρινη Μορφή Του με πυροδοτεί!! Κι εγώ, που δεν ξέρω ακόμα να στηρίζομαι στα πόδια μου, να πορεύομαι με τις δυνάμεις μου, αρχίζω κιόλας να εκπαιδεύομαι για να πετάξω!… Η Αγάπη η Άπειρη, που με συνδέει μαζί Σου, ­είναι τα Φτερά μου, είναι το Δώρο Σου για κάθε αγαπημένη Ψυχή, που ζητά να ενωθεί μαζί Σου.

Βοήθησέ με, Αγαπημένε, να δω τον Άνθρωπο, χωρίς να διαλυθώ! Βοήθησε ν’ αντέξει η Ψυ­χή στη θέα του περιορι­σμένου ατομικού εαυτού. Βοήθησε να μην εισχωρήσει ατέλεια ή ψέμα σ’ αυτό το βλέμμα, που γκρεμίζει ό,τι οικοδομήθηκε στο Ψέμα! Αλίμονο αν κι αυτό υπο­δου­λωθεί!!

Το μόνο Πρόσωπο που βλέπω τώρα, Πατέρα, είναι το φοβερό Πρόσωπο του ελέγχου. Αγαπώ το Πρόσωπό Σου σε κάθε Του εκδήλωση. Σε Λατρεύω! Ας μη μολύνει τίποτα το Πρόσωπο του Δασκάλου – Ελέγχου, γιατί είναι το Πρόσωπό Σου, Αγαπημένε. Ας μείνει λαμπρό, Αναλλοίω­το, γιατί γεμί­ζει την Ψυχή μου Αγάπη, γιατί με γεμίζει με τον πόθο της απελευθέρωσης από τα δεσμά της Ατέλειας, γιατί με γεμίζει νοσταλγία για τα ύψη, όπου πέταγα κάποτε μαζί Σου.

Ας βλέπω πάντα το Φως που Ελέγχει, κι ας πονάει ο Άνθρωπος μέσα μου. Ας μη δύσει πια ποτέ το Φως εντός μου κι ας μου χαρίζει τα δώρα της οδυνηρής επίγνωσης. Καλώς ήρθες, Φως – οδηγέ! Καλώς ήρθες να μου δείξεις τα βήματα που θα με ελευθερώσουν!

Νιώθω το βάρος της αλυσίδας που μ’ έδενε μες στους αιώνες της τυφλής πορείας με κάθε σκέψη, με κάθε πράξη, με κάθε συναίσθημα. Τώρα, κάτω απ’ το Φως της Ψυχής, δεν μπορεί πια να κρυφτεί το ψέμα. Ένας ένας οι κρίκοι πέφτουν ανοιχτοί στα πόδια μου. Καλωσορίζω το Δάσκαλο – Έλεγχο, τον πολύτιμο Οδηγό στην ανόρθωση κάθε ατέ­λειας. Εύχομαι τα μάτια μου να μην αρνηθούν το Φως Σου ποτέ πια, κι αχώριστοι σύντροφοι να προχωρήσουμε στο μονοπάτι που αρνιέται την ανεμελιά της άγνοιας, το σκοτάδι της ανευθυνότητας και τα τυφλά μάτια της ικανοποίησης!!

Ευχαριστώ τη Θεία Αγάπη, που ζωογονεί τα όντα με άπειρους τρόπους, για την αστραφτερή βοήθεια που μου στέλνει μέσα σ’ αυτό το πηχτό σκοτάδι των κατασκευα­σμέ­νων συμφερόντων, σ’ αυτό τον κόσμο όπου οι σκιές μά­χονται ν’ αποκτήσουν τον τίτλο «Φως».

Κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει το Φως, παρά μόνο αν μετουσιώνει τον πόνο της ατέλειας σε επίγνωση του δρόμου. Το Φως είναι για τον ατρόμητο οδοιπόρο, που δεν διστάζει να καεί ολόκληρος καθώς δια­πιστώνει ότι είναι μια δομή ατελής. Για κείνον που δεν διστάζει να επιστρέψει στη Φλόγα που τον γέννησε, γιατί το μόνο αληθινό μέσα του ήταν αυτή η Σπίθα που, νοσταλγώντας την Πηγή της, τον έσπρωχνε ν’ αναλωθεί όλος μέσα στο Θείο Πυρ της Αποκάλυψης της Αλήθειας.