Το Αυτενεργές Έλεος – Η νέα λειτουργία της Θείας Νομοτέλειας

Ο Θεός, μέσα στη σοφία Του, δεν περιορίζεται στους νόμους που διέπουν την εκπαίδευση και τη δικαιοσύνη. Αυτοί οι νόμοι είναι αναγκαίοι για να μάθει ο άνθρωπος τη διάκριση του καλού και του κακού, αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν από μόνοι τους στην αποκατάσταση και τη Θέωση. Ο άνθρωπος, εξασθενημένος από την πτώση, δεν δύναται να εκπληρώσει τον Νόμο· χρειάζεται βοήθεια ανώτερη από τις δυνάμεις του.

Με τη Χριστική Θυσία, ενεργοποιήθηκε ο Νόμος της Χάριτος, και με την παρουσία του Ιωάννη στη Γη ενεργοποιήθηκε ένα νέο και ανώτερο στάδιο: ο Νόμος του Ελέους, ο οποίος πλέον λειτουργεί αυτενεργώς. Δηλαδή, το Έλεος δεν χρειάζεται να το επικαλεσθεί κανείς· ενεργεί μόνο του, από μόνο του, μέσα από την Αγάπη του Θεού που διαποτίζει κάθε ύπαρξη.

Αυτό το Αυτενεργές Έλεος είναι η Θεία παρεμβολή που δεν βασίζεται σε ανθρώπινη αξία ή αίτηση, αλλά σε θεία πρόνοια. Είναι η απόδειξη ότι ο Θεός δεν περιμένει από τον άνθρωπο να ζητήσει σωτηρία για να του τη δώσει· Του τη χαρίζει προληπτικά, ως ευκαιρία αναγέννησης.

Η Χάρη προετοίμασε τον δρόμο της αγιότητας· το Έλεος ανοίγει τον δρόμο της Θέωσης.
Η Χάρη αναστέλλει τον Νόμο· το Έλεος τον υπερβαίνει.
Η Χάρη συγχωρεί· το Έλεος θεραπεύει.
Η Χάρη δίνεται όταν ζητηθεί· το Αυτενεργές Έλεος ενεργεί χωρίς να ζητηθεί, ως εκδήλωση της Θείας Αγάπης που ρέει ελεύθερα μέσα σε όλη τη δημιουργία.

Έτσι, ο Θεός, μέσα από την ενέργεια του Ιωάννη, έθεσε σε λειτουργία αυτή τη νέα Θεία Οικονομία: το Πνεύμα εργάζεται μέσα στην ψυχή χωρίς μεσολάβηση, επανασυνδέοντας την με την Πηγή. Δεν πρόκειται πια μόνο για σωτηρία, αλλά για επαναφορά στη Θέωση, για συμμετοχή στο έργο της αναδημιουργίας του Ανθρώπου.

Ο νόμος του Αυτενεργούς Ελέους ενεργοποιείται μέσα από κάθε πράξη συγχώρησης, κάθε ανιδιοτελή προσφορά, κάθε στιγμή που η καρδιά επιλέγει την Αγάπη αντί της κρίσης. Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει έλεος· και όπου υπάρχει έλεος, εκεί ήδη δρα ο Θεός.

Το Αυτενεργές Έλεος είναι η ανώτερη έκφραση της Θείας Αγάπης που ενεργεί χωρίς αίτημα, χωρίς όρο, χωρίς ανταπόδοση. Είναι η ενσάρκωση του Θεού εντός της Δημιουργίας· η συνεχιζόμενη θυσία Του μέσα στην ανθρώπινη ατέλεια, για να γίνει η ατέλεια τέλεια.
Ο άνθρωπος καλείται όχι να επικαλεστεί το Έλεος, αλλά να γίνει φορέας του, να το εκδηλώσει προς τους άλλους, ώστε να ρέει μέσα από αυτόν η Θεία Ουσία που σώζει και μεταμορφώνει.

1. Το Μυστήριο του Ελέους ως Θείος Παλμός

Το Έλεος δεν είναι απλώς συγκίνηση ή συγχώρηση· είναι η ενεργός παρουσία της Θείας Αγάπης που ρέει ελεύθερα μέσα στα σύμπαντα. Είναι ο παλμός της Θεότητας που κινεί τη ζωή, η αέναη διάθεση του Θεού να αναδημιουργεί, να θεραπεύει, να εξυψώνει.
Στον Νόμο του Ελέους ο Θεός δεν ανταποκρίνεται — προλαμβάνει. Δεν διορθώνει — ανακαινίζει. Δεν αποδίδει — προσφέρει.

Όταν ο άνθρωπος ανοίξει έστω και ελάχιστα την καρδιά του, το Αυτενεργές Έλεος εισέρχεται και μεταμορφώνει τη φύση του, χωρίς κόπο, χωρίς όρο, χωρίς ανταμοιβή. Αυτή η ενέργεια είναι η ενσάρκωση της Θείας Ευσπλαχνίας, που δεν χρειάζεται μεσολάβηση, γιατί ο Θεός ο Ίδιος είναι πλέον μέσα στο δημιούργημά Του.

2. Η Σχέση του Αυτενεργούς Ελέους με τη Χάρη

Η Χάρη είναι η πύλη μέσω της οποίας το φως εισέρχεται στην ψυχή. Είναι η πρώτη αναστολή του Νόμου, το πρώτο δώρο μετά την πτώση. Η Χάρη σβήνει το βάρος της ενοχής και προσφέρει τη δυνατότητα νέας αρχής.

Όμως η Χάρη απαιτεί αποδοχή. Το Έλεος —και κυρίως το Αυτενεργές Έλεος— δεν απαιτεί τίποτα.
Ενεργεί επειδή ο Θεός είναι Αγάπη, και η Αγάπη δεν μπορεί να σταματήσει να αγαπά.

Η Χάρη είναι προσφορά στην ανάγκη. Το Έλεος είναι ροή της Ουσίας. Η Χάρη επενεργεί για τη σωτηρία.
Το Αυτενεργές Έλεος επενεργεί για τη Θέωση.

Είναι το στάδιο όπου ο Θεός δεν προσφέρει απλώς βοήθεια, αλλά Εαυτόν.
Και εκεί ο άνθρωπος δεν λαμβάνει μόνο συγχώρηση, αλλά συμμετοχή στη Θεότητα.

3. Το Έλεος ως Πράξη Προσφοράς

Η Προσφορά είναι η πράξη μέσω της οποίας ο άνθρωπος γίνεται συνδημιουργός του Θείου Έργου.
Όταν η ψυχή φθάσει σε κατάσταση εσωτερικής αφιέρωσης, το Αυτενεργές Έλεος δεν μένει πια μόνο εντός της· ρέει διαμέσου αυτής προς κάθε ύπαρξη. Η ψυχή τότε μεταβάλλεται σε αγωγό Θείας Θεραπείας — γίνεται όργανο Ελέους.

Όπως η σταγόνα γίνεται μέρος της θάλασσας, έτσι και ο άνθρωπος που ενεργεί από αγάπη χωρίς ιδιοτέλεια ενώνεται με τον παλμό του Θεού. Το Αυτενεργές Έλεος, δια της προσφοράς, εκτείνεται ως Θεία Λειτουργία εν χρόνω — ο άνθρωπος γίνεται λειτουργός, όχι επειδή έχει αξία, αλλά επειδή έχει αφαιρεθεί από αυτόν κάθε προσωπική αξίωση.

Ο νόμος της διττότητας, μέσα στον οποίο εκπαιδεύτηκε ο άνθρωπος επί αιώνες, εμπεριείχε και την παροχή του ελέους. Όμως εκεί το έλεος ετίθετο υπό όρους· έπρεπε να το επικαλεστεί κανείς, να το ζητήσει, να το αξιώσει. Το έλεος παρουσιαζόταν ως ανταπόδοση σε προσευχή, ως παρηγοριά στην αδυναμία, ως θεία εύνοια σε ανάγκη. Στη νέα όμως περίοδο της ανθρωπότητας, ο Λόγος αποκαλύπτει έναν ανώτερο νόμο — τον νόμο του Αυτενεργούς Ελέους.

Το Αυτενεργές Έλεος δεν καλείται, αλλά υπάρχει. Δεν περιμένει να το ζητήσεις· σε περιβάλλει ήδη, λειτουργεί μέσα στη δομή της ύπαρξης, μέσα στη γη και στα σύμπαντα, σαν παλμός συνεχούς αναγέννησης.
Δεν είναι αντίδραση του Θεού στον πόνο, αλλά προληπτική ενέργεια της Θεότητας που επιδρά, μεταλλάσσει και εξισορροπεί πριν ακόμα εμφανιστεί η ανάγκη. Είναι ο Θείος Νους σε δράση μέσα στη Δημιουργία, η αδιάκοπη ροή της Αγάπης που μεταμορφώνει χωρίς αίτηση, που θεραπεύει χωρίς προϋποθέσεις, που διδάσκει χωρίς λόγια.

Για να το προσεγγίσει ο άνθρωπος, δεν αρκεί να στραφεί νοητικά προς αυτό. Ο συντονισμός του επιτυγχάνεται όταν ολόκληρη η ύπαρξη τοποθετείται στην επιλογή της Αγάπης και της Ενότητας· όταν η καρδιά κινείται με ελευθερία και παρρησία, απαλλαγμένη από φόβο, ενοχή ή προσδοκία. Τότε το αυτενεργές έλεος παλμοδονείται μέσα του και γίνεται λειτουργία του ίδιου του εαυτού του, όχι ως κάτι που έρχεται «απ’ έξω», αλλά ως φανέρωση της θείας του ταυτότητας.

Αυτό το έλεος είναι η αναπνοή της νέας ανθρωπότητας. Δεν παρεμβαίνει για να σταματήσει συνέπειες ή να ακυρώσει νόμους· τους μεταστοιχειώνει, διαλύοντας την αυστηρότητα της ανταπόδοσης μέσα στην ευρυχωρία της Αγάπης.
Έτσι, ενώ τα γεγονότα της γης φαίνονται δύσκολα, πίσω τους ενεργεί αυτή η ανώτερη ροή της θείας συγχώρησης, που δεν αναιρεί αλλά ολοκληρώνει — διδάσκοντας με κατανόηση, μεταλλάσσοντας με φως.

Το αυτενεργές έλεος είναι το ίδιο το Πνεύμα του Θεού που κινείται μέσα στον χρόνο ως αιωνιότητα.
Είναι η απόδειξη ότι ο Θεός δεν χρειάζεται να “θυμηθεί” να ελεήσει, διότι είναι ο ίδιος το Έλεος.
Και ο άνθρωπος, όταν ενώνεται μαζί Του, γίνεται φορέας αυτού του νόμου· γίνεται πηγή αυτενεργούς συγχώρησης, πλάσμα που ελεεί αυθόρμητα, χωρίς κρίση, χωρίς επιλογή, χωρίς όρους.

Έτσι, ο νέος μαθητής της Θείας Ζωής δεν ζητά πια να ελεηθεί — ζει το Έλεος, το αναπνέει, το προσφέρει, το διαχέει.
Και μέσα από αυτό, μετουσιώνει κάθε σκιά σε φως, κάθε πτώση σε ανάσταση, κάθε άνθρωπο σε αδελφό.