Ο Ναὸς του Θεού, η φθορά του κόσμου και η ανοικοδόμηση της ψυχής

Ο Ναὸς «μακράν τῶν ἀνθρώπων» – όχι τόπος, αλλὰ κατάσταση συνείδησης

Ο Λόγος «Μακρὰν, πολὺ μακρὰν τῶν ἀνθρώπων ἀνεγείρεται ὁ Ναός Μου» (Φ.Α.Ρ.Α.Χ Τόμος Α΄ – κεφ. 90) δεν δηλώνει γεωγραφικὴ απόσταση, αλλὰ πνευματικὴ απόκλιση. Ο Ναὸς του Θεού δεν ανεγείρεται εντὸς του θορύβου της ανθρώπινης μέριμνας, ούτε εντὸς της αγοραίας σκέψεως που εξαντλείται στο φαινόμενο.

«Μακράν» σημαίνει υπερβατικά: πέρα απὸ την ταύτιση του ανθρώπου με το εγώ, με το όνομα, με το σώμα, με την κοινωνικὴ του μορφή. Όσο ο άνθρωπος ζει ως έξω από τον εαυτό του, ο Ναὸς φαίνεται απρόσιτος. Όταν όμως στραφεί εις το βαθος της ψυχής, ανακαλύπτει ότι ο Ναὸς δεν ήταν μακριά· ήταν αθέατος.

Ο φθαρτὸς κόσμος της ύλης – το σχολείο της παροδικότητας

Το «Εἰς τὸν φθαρτὸν τοῦτον κόσμον τῆς ὕλης τὰ πάντα παρέρχονται καὶ ἀντιπαρέρχονται» (Φ.Α.Ρ.Α.Χ Τόμος Α΄ – κεφ. 172) αποκαλύπτει το θεμέλιο μάθημα της ενσάρκωσης: τίποτε από όσα ο άνθρωπος κρατά ως μόνιμα δεν είναι μόνιμο.

Ο κόσμος της ύλης είναι ένα πεδίο ροής. Μορφές εμφανίζονται, συγκρούονται, διαλύονται και εξαφανίζονται. Ο πόνος γεννιέται όταν η ψυχὴ ζητά την αιωνιότητα εκεί που υπάρχει μόνον παροδικότητα. Η φθορά δεν είναι κατάρα· είναι διδασκαλία. Διδάσκει τον άνθρωπο να μην επενδύει την υπόστασή του σε ό,τι χάνεται.

Εκείνος που κατανοεί την παροδικότητα, παύει να φοβάται την απώλεια. Και εκείνος που παύει να φοβάται, αρχίζει να ελευθερώνεται.

Οι υλικοὶ δεσμοί της ψυχής – αόρατες αλυσίδες

Ακούγεται η επιτακτικὴ πρόσκληση:
«Συντρίψατε τοὺς ὑλικοὺς δεσμοὺς τῆς ψυχῆς ὑμῶν» (Φ.Α.Ρ.Α.Χ Τόμος Α΄ – κεφ. 129).

Οι δεσμοί δεν είναι τα πράγματα καθαυτά, αλλὰ η προσκόλληση. Δεν είναι το χρήμα, αλλὰ η ταύτιση με την ασφάλεια που υπόσχεται. Δεν είναι οι σχέσεις, αλλὰ η ανάγκη κατοχής. Δεν είναι το σώμα, αλλὰ η λήθη ότι είναι όργανο και όχι ο τελικός σκοπός.

Η συντριβή των δεσμών δεν γίνεται με βία, αλλά με φως. Όταν η ψυχή αναγνωρίσει τί την κρατά δεμένη, τότε η αλυσίδα χάνει την δύναμή της.

Απὸ τα συντρίμμια στην ανοικοδόμηση του Ναού

Το μυστήριο κορυφώνεται στη φράση:
«καὶ ἐκ τῶν συντριμμάτων αὐτῆς ἀνοικοδομήσατε τὸν Ναό Μου».

Ο Θεὸς δεν ζητά απὸ τον άνθρωπο να γκρεμίσει την ψυχή του, αλλὰ να μεταμορφώσει τα ερείπια. Κάθε πτώση, κάθε διάψευση, κάθε πόνος, γίνεται δομικὸ υλικὸ του Ναού όταν φωτισθεί από συνείδηση.

Ο Ναὸς δεν κτίζεται με τελειότητα, αλλὰ με αλήθεια. Κάθε ραγισμένο σημείο της ψυχής, όταν προσφερθεί στο Φως, γίνεται το παράθυρο που διέρχεται η Θεία Παρουσία.

Η ἐσωτερικὴ σύνθεση των τριών Λόγων

Μία ενιαία πορεία μύησης:

1. Ο Ναὸς είναι υπερβατικός → δεν ευρίσκεται στην επιφάνεια της ζωής.
2. Ο κόσμος είναι φθαρτός → ό,τι δεν είναι αιώνιο δεν μπορεί να φιλοξενήσει το Αιώνιο.
3. Η ψυχὴ καλείται να ελευθερωθεί και να ανοικοδομηθεί → να γίνει η ίδια Ναός.

Όταν ο άνθρωπος πάψει να ζητά τον Θεό έξω, παύει και η απόσταση. Τότε ο Ναός παύει να είναι «μακράν» και αποκαλύπτεται ως η εσωτάτη αλήθεια της ύπαρξής του.

Κατακλείδα – Η σιωπηλή λειτουργία της ψυχής

Ο Ναός του Θεού δεν χρειάζεται λίθους, αλλά καρδιά καθαρή. Δεν χρειάζεται τελετουργία εξωτερική, αλλά συνείδηση γρηγορούσα. Όταν η ψυχή λυτρωθεί από τους δεσμούς της ύλης και δεχθεί την παροδικότητα ως σοφία, τότε αρχίζει η αληθινή Λειτουργία:
η κατοίκηση του Θεού εντός του ανθρώπου.

Εκεί, ο Ναός ανεγείρεται. Όχι μακράν, αλλά εντός.