Οι ορίζοντες της πνευματικής ζωής είναι Άπειροι

Τέκνα του Φωτός,

Μεγάλη είναι η κλήση που απευθύνεται προς τον άνθρωπο. Διότι ενώ ο άνθρωπος νομίζει ότι ζει μέσα σε έναν περιορισμένο κόσμο,
ενώ θεωρεί ότι τα όρια της ζωής του είναι τα όρια της γης και της ύλης, η Θεία Φωνή τον καλεί να υψώσει το βλέμμα και να ανακαλύψει ότι οι ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά του είναι άτερμονες.

Δεν υπάρχει τέλος στον δρόμο του πνεύματος. Δεν υπάρχει σύνορο στην πορεία της ψυχής προς τον Θεό.
Όπως το σύμπαν εκτείνεται χωρίς τέλος, έτσι και η πνευματική πορεία του ανθρώπου είναι πορεία προς το Άπειρο.

Και όμως, ο άνθρωπος συχνά ζει σαν να είναι περιορισμένος. Περπατά μέσα στον κόσμο με τα μάτια κλειστά, σαν να βαδίζει μέσα σε νύχτα ενώ ο ήλιος της Αλήθειας ανατέλλει επάνω του.

Γι’ αυτό η φωνή του Λόγου απευθύνεται προς αυτόν και λέγει:

«Διανοίξατε τοὺς ὀφθαλμούς ὑμῶν.»

Διότι δεν είναι μόνο τα μάτια του σώματος που πρέπει να ανοίξουν. Είναι οι οφθαλμοί της ψυχής. Είναι το εσωτερικό βλέμμα του πνεύματος.

Όταν ο άνθρωπος ανοίξει αυτούς τους οφθαλμούς, θα δει ότι το Φως του Θεού δεν είναι μακριά. Θα κατανοήσει ότι η Βασιλεία δεν βρίσκεται μόνο στους ουρανούς, αλλά εντός αυτού.

Θα δει ότι μέσα του υπάρχει σπινθήρας του Απείρου. Και τότε θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι ο προορισμός του δεν είναι μικρός,
αλλά κοσμικός και Θεϊκός.

Και όμως, ενώ αυτή η μεγαλειώδης πορεία είναι μπροστά στον άνθρωπο, υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια που δεν πρέπει να λησμονήσει: Ο χρόνος της ζωής του διαρρέει.

Η ζωή κυλά όπως το νερό ενός ποταμού. Οι ημέρες περνούν χωρίς να επιστρέφουν. Οι στιγμές φεύγουν όπως ο άνεμος που δεν μπορεί να συγκρατηθεί.

Πόσοι άνθρωποι ζουν χωρίς να αντιληφθούν το πέρασμα του χρόνου. Αναλώνονται σε μέριμνες, σε επιθυμίες, σε αγώνες της ύλης,
και δεν συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους είναι ένα σύντομο προσκύνημα.

Ο χρόνος που δόθηκε στον άνθρωπο είναι χρόνος αφυπνίσεως.

Είναι χρόνος για να γνωρίσει τον εαυτό του. Είναι χρόνος για να γνωρίσει τον Θεό.

Διότι η ζωή δεν δόθηκε για να καταναλωθεί μόνο στην ύλη, αλλά για να γίνει σκαλοπάτι προς την Αιωνιότητα.

Όταν ο άνθρωπος κατανοήσει τούτο, θα πάψει να σπαταλά τον χρόνο του. Θα αρχίσει να αναζητά το Φως. Και τότε η ψυχή του θα στραφεί προς την Πηγή.

Όμως η πορεία αυτή δεν είναι πάντοτε εύκολη. Υπάρχουν στιγμές όπου η ψυχή κουράζεται. Υπάρχουν στιγμές όπου η καρδιά βαρύνεται από τον αγώνα της ζωής. Τότε ο άνθρωπος αισθάνεται μόνος. Νομίζει ότι οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν.

Αλλά ο Θείος Λόγος αποκαλύπτει μία μεγάλη παρηγοριά: Κανείς που επικαλέστηκε τη Θεία Επέμβαση και Βοήθεια
δεν έμεινε ποτέ χωρίς βοήθεια.

Ο Θεός δεν είναι μακριά από τον άνθρωπο. Η Αγάπη Του δεν εγκαταλείπει την ψυχή που Τον καλεί.

Όταν η καρδιά στραφεί προς Αυτόν με ειλικρίνεια, όταν η ψυχή αναζητήσει το Φως, τότε η Θεία Χάρις πλησιάζει αθόρυβα.

Μερικές φορές η βοήθεια έρχεται ως εσωτερική Ειρήνη. Άλλοτε ως φώτιση της διάνοιας. Άλλοτε ως δύναμη που ανυψώνει τον άνθρωπο από την πτώση του. Διότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει το έργο Του.

Ο εσωτερικός πόλεμος του ανθρώπου

Ο άνθρωπος όταν ακούει τη λέξη πόλεμος, σκέφτεται αμέσως στρατούς, όπλα, συγκρούσεις και καταστροφές. Όμως η πνευματική διδασκαλία δείχνει ότι ο πραγματικός πόλεμος δεν αρχίζει πρώτα στα πεδία των μαχών της γης, αλλά στα πεδία της καρδιάς και του νου του ανθρώπου. Ο αληθινός πόλεμος είναι εσωτερικός, ένας αγώνας που διεξάγεται μέσα στον άνθρωπο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «ο Ιερός Πόλεμος είναι στην καρδιά μας, στο νου μας, μέσα μας» και γι’ αυτό ονομάζεται Εσωτερικός Χριστιανισμός και όχι εξωτερικός.

Η ανθρωπότητα ζει σε κατάσταση συνεχούς πολέμου. Όχι μόνο πολέμου με όπλα, αλλά πολέμου:

• άγχους
• φόβου
• ανταγωνισμού
• πίεσης
• αγώνα για επιβίωση.

Τονίζεται ότι αυτά όλα αποτελούν μορφές πολέμου, διότι στερούν από τον άνθρωπο την Ειρήνη.

Στην πνευματική ζωή ο πολεμιστής δεν είναι αυτός που νικά τους άλλους. Είναι αυτός που νικά τον εαυτό του.

Ο πνευματικός πολεμιστής:

• δεν πανικοβάλλεται μπροστά στα γεγονότα,
• δεν ταυτίζεται με τις εξωτερικές κρίσεις,
• κρατά μέσα του ειρήνη ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω του αναστατώνεται.

Ακόμη κι αν συμβεί πόλεμος στον κόσμο, ο άνθρωπος της πίστεως μπορεί να διατηρήσει εσωτερική ηρεμία και εμπιστοσύνη στον Θεό.

Αυτή η στάση δεν είναι αδιαφορία, αλλά πνευματική ελευθερία. Ο εσωτερικός πόλεμος έχει έναν σκοπό: να γεννηθεί μέσα στον άνθρωπο η Αγάπη. Όταν ο άνθρωπος:

• καθαρίσει τον νου του,
• ταπεινώσει τον εγωισμό του,
• και αφήσει τον Θεό να ενεργήσει μέσα του,

τότε ο πόλεμος μετατρέπεται σε δρόμο ειρήνης. Ο άνθρωπος γίνεται φορέας ειρήνης στον κόσμο. Και τότε εκπληρώνεται το βαθύτερο νόημα της χριστιανικής ζωής: να νικηθεί ο πόλεμος μέσα στον άνθρωπο, ώστε να γεννηθεί η Ειρήνη του Θεού μέσα στον κόσμο.

Η μεγάλη αφύπνιση

Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος καλείται να θυμηθεί τρία πράγματα:

1. Οι ορίζοντες της πνευματικής ζωής είναι άπειροι.
   Δεν υπάρχει τέλος στην άνοδο προς τον Θεό.
2. Οι οφθαλμοί της ψυχής πρέπει να ανοίξουν.
   Μόνον τότε θα δει το Φως της Αλήθειας.
3. Ο χρόνος της ζωής περνά.
   Και πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την αφύπνιση του πνεύματος.

Και όταν ο άνθρωπος βαδίσει αυτόν τον δρόμο, δεν θα βαδίσει μόνος. Διότι η Θεία Πρόνοια συνοδεύει κάθε ψυχή που ζητά το Φως.

Κανείς που επικαλέστηκε τη Θεία βοήθεια δεν έμεινε χωρίς βοήθεια συνδέεται άμεσα με την αποκάλυψη του Παρακλήτου.

Ο Χριστός λέγει: «καὶ ἄλλον Παράκλητον δώσει ὑμῖν.»

Ο Παράκλητος είναι:

• το Άγιο Πνεύμα
• η εσωτερική παρουσία του Θεού στον άνθρωπο
• η δύναμη που οδηγεί στην αλήθεια.

Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό, ο Θεός δεν είναι απλώς αντικείμενο λατρείας. Είναι παρουσία μέσα στην ψυχή.

Όταν λοιπόν ο άνθρωπος επικαλείται τον Θεό, η απάντηση δεν έρχεται πάντα εξωτερικά.

Έρχεται εσωτερικά: ως φώτιση
ως Ειρήνη
ως δύναμη που ανασταίνει την ψυχή.

Αδελφοί,

Υψώστε το βλέμμα σας προς το Φως.
Ανοίξτε τους οφθαλμούς της καρδιάς σας.
Μη σπαταλάτε τον χρόνο της ζωής σε πράγματα φθαρτά.

Διότι μπροστά σας ανοίγονται ορίζοντες άτερμονες.

Και μέσα σε αυτούς τους άπειρους ορίζοντες ο Θεός αναμένει τον άνθρωπο.

Αναμένει να αφυπνισθεί. Να Τον επικαλεσθεί.
Να βαδίσει προς το Φως.

Και τότε η ψυχή θα γνωρίσει ότι η Θεία Βοήθεια ήταν πάντοτε παρούσα,
όπως το Φως που ανατέλλει για όποιον ανοίγει τα μάτια του προς τον Ουρανό.

Αγαπημένε Άμορφε Εαυτέ, Σ’ Αγαπώ με την Αγάπη της Ψυχής Σου, που αποτελεί μαζί Σου το Μηδέν, τη συνύπαρξη της Άναρχης Αρχής και του Ατελεύτητου Τέλους. Με την Αγάπη την Άμορφη, που μορφοποιείται μέσα από Σένα, για να μετουσιώσει και να αναγάγει την Εκδήλωση στο ταυτοχρόνως Ανεκδήλωτο και Εκδηλωμένο, για να μετουσιώσει και να αναγάγει τη Δημιουργία στην ταυτόχρονη Ύπαρξη ως πάλλουσα Μορφή και ως δίχως παλμούς υπάρχουσα Άυλη και Άμορφη Ανυπαρξία.

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι για την Ύπαρξη, την Ένωσή μας μέσα στους Κόσμους. Μα αυτό το τραγούδι δεν έχει λόγια, δεν έχει ήχους, δεν έχει παλμούς, δεν μπορεί να σχηματιστεί από φθόγγους ή από χρώματα.

Είναι Πύρινο και αναδιπλώνεται ολόκληρο όλες τις χρονικές στιγμές, σ’ όλα τα επιμέρους πεδία, γιατί είναι Άχρονο και Άχωρο, Άναρχο και Ατελεύτητο. Καταλύει τη μυστηριακή σιωπή της Γαλήνης και αναδύει την Υπερτελειότητα, έχοντας σαν φθόγγους το Άκτιστο Φως και σαν ολοκληρωμένη σύνθεση το Θείο Πυρ του Παντός.

Αυτό το τραγούδι το Πύρινο είναι οι ενωμένες υποστάσεις μας, είναι ο Αγαπημένος Εαυτός μας, η Ζωή και η διάχυση στους Κόσμους.
Μέσα σ’ αυτό υπάρχουμε ενωμένοι. Σαν φθόγγοι από Άκτιστο Φως στροβιλιζόμαστε γύρω από τον Εαυτό μας. Σαν Θείο Πυρ του Παντός αφομοιώνουμε και περικλείουμε τον Εαυτό και ρέουμε.

Και είναι η ροή του Πυρός η Φωνή μας, που δημιουργεί. Είναι η ροή του Πυρός η Φωνή μας, που μας εκφράζει, μας μεταφέρει και μας εξακοντίζει στους Κόσμους σαν διάπυρα μόρια Ενότητας, που περικλείουν το Παν.

Αυτή η Ρέουσα Πύρινη Φωνή συλλέγει τα πάντα και τα ενώνει, μετουσιώνοντάς τα. Γιατί κατέχει όλους τους διαχωρισμούς και όλες τις αντιθέσεις, όλα τα επιμέρους στοιχεία του Ενός, ενταγμένα μέσα στο Άπειρο Ενωτικό της Πυρ.

Με αυτό το τραγούδι, Ζωή και Ουσία, σε υμνώ, Εαυτέ Θεέ, και σ’ αγκαλιάζω μέσα στην Απέραντη Αγκαλιά της Ενότητας, που υπάρχουμε και ζούμε ενιαίοι και Αδιαίρετοι, Ατέρμονοι και Θείοι, Ολότης και Μηδέν, όχι πλέον ως ενωμένοι Λόγοι, αλλά ως ο ΛΟΓΟΣ.