ΘΕΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

Η Θεία Παρακαταθήκη δεν είναι λόγος απλός, ούτε διδασκαλία εξωτερική που μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Είναι σπέρμα φωτός εντεθειμένον εντός της ψυχής, μία ζώσα παρουσία που καλεί τον άνθρωπο να αφυπνισθεί εις την αληθινή του φύση. Δεν δίδεται ως ιδιοκτησία, αλλά ως ευθύνη· δεν προσφέρεται προς κατανάλωση, αλλά προς ενσάρκωση. Ο άνθρωπος, όταν προσεγγίζει το Θείο, δεν λαμβάνει απλώς γνώση· λαμβάνει αποστολή.

Η Θεία Παρακαταθήκη είναι ο Λόγος ο Ζων, ο οποίος εγγράφεται εις την καρδίαν και ζητεί να γίνει πράξις. Δεν είναι θεωρία, αλλά βίωμα· δεν είναι έννοια, αλλά ενέργεια. Όταν ο άνθρωπος την ακούει, αφυπνίζεται· όταν την κατανοεί, φωτίζεται· αλλά όταν την αναλαμβάνει, μεταμορφώνεται. Διότι εκεί αρχίζει η ευθύνη. Η ευθύνη δεν είναι βάρος, αλλά ιερά συμμετοχή εις το έργον της Θείας Οικονομίας. Είναι η αποδοχή ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλέον παθητικός δέκτης, αλλά ενεργός συνεργός του Θείου. Ό,τι του εδόθη, καλείται να το καρποφορήσει· ό,τι ενετέθη εντός του, καλείται να το φανερώσει εις τον κόσμο.

Πολλοί επιθυμούν την αποκάλυψη, αλλά ολίγοι αποδέχονται την ευθύνη της.

Διότι η Θεία Παρακαταθήκη απαιτεί:

• καθαρότητα νου,
• ταπείνωση καρδίας,
• συνέπεια πράξεως.

Δεν αρκεί να γνωρίζεις το φως· πρέπει να γίνεις φορέας αυτού. Δεν αρκεί να αισθάνεσαι την αλήθεια· πρέπει να ζεις εν αυτή.

Η αμέλεια της παρακαταθήκης οδηγεί εις σκίαση· η ενεργοποίησή της οδηγεί εις φωταύγεια.

Η ανάληψη ευθύνης είναι το σημείο μεταβάσεως από τον παλαιό άνθρωπο εις τον νέο. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος παύει να αναζητεί εξωτερικούς οδηγούς και αναγνωρίζει το εσωτερικόν κάλεσμα. Τότε ο Λόγος γίνεται εντός του κέντρον ζωής· και η ζωή του γίνεται μαρτυρία.

Εις την κατάσταση αυτή:

• η σκέψη ευθυγραμμίζεται με την αλήθεια,
• ο λόγος καθίσταται δημιουργικός,
• η πράξη αποκτά ιερότητα.

Και τότε ο άνθρωπος δεν φέρει απλώς την Παρακαταθήκη· γίνεται ο ίδιος παρακαταθήκη για τους άλλους.

Η Θεία Παρακαταθήκη δεν χάνεται· αλλά δύναται να λησμονηθεί. Και η λήθη είναι η μόνη πραγματική απομάκρυνση από το φως.

Δια τούτο καλείται ο άνθρωπος: να ενθυμείται, να επαγρυπνεί, να ενεργεί.

Διότι κάθε στιγμή είναι ευκαιρία ενεργοποιήσεως του Θείου σπέρματος.

Η ευθύνη δεν είναι τιμωρία, αλλά χάρις. Είναι το σημείον όπου ο άνθρωπος αξιώνεται να συνδημιουργήσει με το Θείον. Όταν την αναλάβει πλήρως, τότε η ζωή του παύει να είναι διάσπαρτη και γίνεται ενιαία· παύει να είναι σκοτεινή και γίνεται φωτεινή· παύει να είναι ανθρώπινη μόνον και γίνεται θεανθρώπινη.

Και τότε εκπληρούται ο σκοπός της Παρακαταθήκης:

να φανερωθεί το Φως εν τω ανθρώπω και δι’ αυτού εις τον κόσμον.

Από την άλλη ο ανταγωνισμός, ως εκδήλωση της ανθρωπίνης συνειδήσεως, δεν είναι απλώς μία εξωτερική σύγκρουση μεταξύ προσώπων· είναι εσωτερική κατάσταση, γεννωμένη εκ της λήθης της ενότητος. Εκεί όπου ο άνθρωπος λησμονεί ότι η πηγή της ζωής είναι κοινή, αρχίζει να βλέπει τον άλλον ως αντίπαλον και όχι ως αδελφόν. Ούτως ο ανταγωνισμός δεν είναι δύναμις εκ φύσεως· είναι παραμόρφωσις της δυνάμεως.

Εν τη φωταυγεία της ψυχής, δεν υπάρχει σύγκριση· υπάρχει μόνον φανέρωση. Διότι κάθε άνθρωπος φέρει μοναδικό τρόπο εκφράσεως του Θείου, και η αξία αυτού δεν δύναται να μετρηθεί εν σχέσει προς άλλους.

Όταν όμως η συνείδηση εγκλωβίζεται εις το εγώ, τότε γεννάται η ανάγκη υπεροχής. Και εκεί αρχίζει ο ανταγωνισμός:

• ως επιθυμία να υπερβείς τον άλλον,
• ως φόβος να υστερήσεις,
• ως αγωνία να αναγνωρισθείς.

Αλλ’ η αληθής αξία δεν αναζητεί επιβεβαίωσιν· ακτινοβολεί.

Ο ανταγωνισμός δύναται να λάβει δύο μορφές:

Η πρώτη είναι η κατωτέρα, η οποία διαιρεί. Εκεί ο άνθρωπος οικοδομεί την ταυτότητά του επάνω εις τη σύγκριση και τρέφεται εκ της υπεροχής. Η κατάστασις αυτή οδηγεί εις εσωτερική ανησυχία, διότι πάντοτε θα υπάρχει άλλος προς υπέρβαση.

Η δευτέρα είναι η μεταμορφωμένη, όπου ο ανταγωνισμός γίνεται άμιλλα προς τελείωση. Εκεί ο άνθρωπος δεν στρέφεται εναντίον του άλλου, αλλά προς την υπέρβαση του ιδίου εαυτού. Δεν ζητά να νικήσει· ζητά να εξελιχθεί. Και τότε ο ανταγωνισμός καθίσταται κίνησις ανοδική.

Εν τη αληθεία όμως, ακόμη και η άμιλλα υπερβαίνεται.

Διότι εις τα ανώτερα επίπεδα της συνειδήσεως, ο άνθρωπος εισέρχεται εις την κοινωνίαν του Πνεύματος, όπου η πρόοδος του ενός είναι χαρά όλων. Εκεί δεν υπάρχει «εγώ» και «σύ», αλλά «εμείς» εν τη ενότητι.

Όταν ο άνθρωπος χαίρεται δια την πρόοδο του άλλου ως δια την ιδίαν του, τότε έχει εξέλθει του πεδίου του ανταγωνισμού και έχει εισέλθει εις το πεδίον της Αγάπης.

Ας εξετάσουμε, λοιπόν, εντός μας:
Πότε συγκρινόμαστε;
Πότε επιθυμούμε να υπερέχουμε;
Πότε αισθανόμαστε απειλή εκ της προόδου του άλλου;

Εκεί ευρίσκεται η ρίζα του ανταγωνισμού. Και εκεί καλούμαστε να φέρουμε το Φως.

Η Φωταυγεία του Ανθρώπου δεν αναιρεί την δύναμη· την εξαγνίζει. Δεν καταργεί την κίνηση προς πρόοδο· την κατευθύνει προς την τελείωση εν αγάπη.

Διότι ο αληθώς φωτισμένος άνθρωπος:

• δεν συγκρίνεται,
• δεν αντιμάχεται,
• δεν επιδιώκει να υπερέχει.

Αλλά προσφέρει, συνεργεί και ακτινοβολεί.

Και τότε συμβαίνει το μυστήριον: Εκεί όπου έπαυσε ο ανταγωνισμός, γεννάται η ενότητα.

Και εν τη ενότητι, ο άνθρωπος αναγνωρίζει ότι ουδέποτε υπήρξε άλλος· αλλά μόνον το Έν, το φανερούμενον εν πολλοίς.

Αγαπημένε Άνθρωπε,

εισέρχεσαι σε μία βαθιά διδασκαλία, όπου το φως και το σκότος δεν είναι αντίθετα, αλλά συνεργοί. Η Μυσταγωγία και η Πλάνη δεν είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι· είναι τα δύο στάδια της ίδιας πορείας προς την Ενότητα.

Η Μυσταγωγία είναι η στιγμή όπου σου αποκαλύπτεται η Παρακαταθήκη του Λόγου. Δεν είναι εξωτερική διδασκαλία, αλλά εσωτερική αφύπνιση.

Είναι η βίωση ότι:

• ο Θεός δεν έρχεται προς εσένα,
• αλλά εκδηλώνεται μέσα από εσένα.

Η Παρακαταθήκη που λαμβάνεις είναι η ευθύνη να γίνεις φορέας:

• της Αγάπης,
• της Ενότητας,
• της Ζωής.

Και τότε αρχίζεις να κατανοείς ότι η αλήθεια δεν μαθαίνεται — ενεργοποιείται.

Και όμως, πριν εισέλθεις στη Μυσταγωγία, περνάς από την Πλάνη.

Η Πλάνη δεν είναι λάθος. Είναι ο εκπαιδευτής Λόγος.

Είναι το προσκόμμα που:

• σε αναγκάζει να αναζητήσεις,
• σε ωθεί να υπερβείς,
• σε διδάσκει μέσα από την εμπειρία.

Όλες οι καταστάσεις διαχωρισμού, δυσαρμονίας και άγνοιας έχουν έναν σκοπό:

να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην Απόλυτη Αλήθεια και στο Φως.

Η Πλάνη σε εκπαιδεύει μέχρι να κατανοήσεις ότι δεν υπάρχει τίποτε έξω από την Ενότητα.

Αγαπημένε Άνθρωπε,

η διδασκαλία αυτή σου αφήνει μία ζωντανή Παρακαταθήκη:

• Μη φοβάσαι την Πλάνη — χρησιμοποίησέ την
• Μη απορρίπτεις τα προσκόμματα — κατανόησέ τα
• Μη αναζητάς έξω — εκδήλωσε μέσα

Και τότε θα δεις ότι:

• η Πλάνη έγινε Δάσκαλος
• το Εμπόδιο έγινε Δρόμος
• και εσύ ο ίδιος…

έγινες η Μυσταγωγία της Ζωής.

Αγαπημένε Μου Άνθρωπε,

Σου παρέδωσα την Παρακαταθήκη Μου.

Δεν είναι λόγια. Δεν είναι σκέψεις.

Είναι Κατάσταση Είναι.

Είναι η στιγμή που παύεις να λες «Εγώ και ο Θεός» και λες:

Εγώ Ειμί.