Η Φωταύγεια ως Καρπός της Θείας Μητρότητος

Η Θεία Μητέρα στη Φωταύγεια του Ανθρώπου

Αγαπημένη ψυχή,

Εν τω βάθει της υπάρξεώς σου, εκεί όπου η σιγή γίνεται λόγος και το άμορφο λαμβάνει μορφή, εδρεύει μία ιερά και μυστική Παρουσία: η Θεία Μητέρα. Δεν είναι έννοια, ούτε απλώς συμβολισμός, αλλά ζώσα ενέργεια του Θεού μέσα στον άνθρωπο· η δεκτική αρχή του Είναι, η μήτρα της Θείας γεννήσεως, το ιερό δοχείο όπου ο Λόγος ενσαρκώνεται.

Η Φωταύγεια του ανθρώπου δεν δύναται να ανατείλει χωρίς την παρουσία της Μητρός. Διότι Εκείνη είναι ο χώρος, η σιωπή και η αγκαλιά όπου το Φως καθίσταται εμπειρία, όπου το Άκτιστο λαμβάνει κατοικία μέσα στο κτιστό.

Η Θεία Μητέρα εκφράζει την υπέρτατη δεκτικότητα της ψυχής προς το Θείον. Είναι το «γενηθήτω» της υπάρξεως, η εσωτερική συγκατάθεση προς το Θείο Θέλημα.

Δεν ενεργεί διά επιβολής, αλλά διά υποδοχής.
Δεν επιβάλλεται, αλλά αναμένει.

Όταν ο άνθρωπος παύσει να αντιστέκεται, όταν καταθέσει την ιδιογνωμία του εγώ και εισέλθει εις την ιεράν σιγήν, τότε η Μητέρα ενεργεί. Και εντός αυτής της σιγής αρχίζει η κύηση του Θείου.

Το Μυστήριο της Θείας Κυήσεως

Όπως εν τω μεγάλω μυστηρίω της θείας Οικονομίας, ο Λόγος εγεννήθη διά της Μητρός, ούτω και εντός του ανθρώπου ο Χριστός γεννάται διά της εσωτερικής Θείας Μητρότητος.

Η ψυχή καλείται να γίνει μήτρα φωτός. Να δεχθεί τον Λόγο όχι ως ιδέα, αλλά ως ζώσα πραγματικότητα.

Η διαδικασία αυτή δεν είναι στιγμιαία· είναι πορεία, είναι μυστική κύηση. Ο Λόγος σχηματίζεται εντός της ψυχής, μεταμορφώνει τις δυνάμεις της, καθαίρει τα κατώτερα στοιχεία και οδηγεί την ύπαρξη σε νέα γέννηση.

Ο Πόνος της Μεταμορφώσεως

Η εργασία της Θείας Μητρός συνοδεύεται από εσωτερική δοκιμασία. Διότι κάθε γέννηση προϋποθέτει λύση των παλαιών μορφών.

Η Μητέρα εργάζεται εν σιωπή, αλλά το έργο Της είναι βαθύ:
συντρίβει την ακαμψία του εγώ,
διαλύει τα σχήματα της πλάνης,
και οδηγεί την ψυχή εις καθαρτικήν οδύνην.

Αλλ’ αυτή η οδύνη είναι ιερά. Είναι ο πόνος της νέας ζωής που ανατέλλει. Είναι η μετάβαση από την ανθρωπίνην συνείδηση εις την Χριστοσυνείδηση.

Μακάριος εκείνος που δεν αντιστέκεται εις το έργον Της, αλλά παραδίδεται. Διότι τότε η οδύνη μεταβάλλεται εις χαράν και η γέννηση ολοκληρώνεται εντός του.

Η Μητέρα ως Αγάπη και Ενοποίηση

Η Θεία Μητέρα είναι η ενότητα των αντιθέτων. Είναι η αγάπη που δεν διαχωρίζει, αλλά συνάγει.

Εν Αυτή, το τραύμα θεραπεύεται, η διάσπαση επανενώνεται, και η ψυχή εισέρχεται εις αρμονίαν.

Η παρουσία Της αναγνωρίζεται όχι διά σημείων εξωτερικών, αλλά διά της εσωτερικής μεταβολής: όταν ο άνθρωπος γίνεται πράος, επιεικής, συμπαθής προς πάντα, τότε η Μητέρα έχει αρχίσει να εκδηλούται εντός του.

Η Οδός προς τη Θεία Μητέρα

Η προσέγγιση προς τη Θεία Μητέρα δεν γίνεται διά γνώσεως νοητικής, αλλά διά στάσεως ζωής.

Απαιτεί:

• σιωπή εσωτερική,
• ταπείνωση γνήσια,
• απλότητα καρδίας,
• διάθεση προσφοράς και παραδόσεως.

Ο άνθρωπος καλείται να καταστεί δεκτικός. Να αδειάσει από το ίδιον θέλημα, ώστε να πληρωθεί από το Θείον.

Όπου υπάρχει αληθινή σιγή, Εκείνη παρίσταται.
Όπου υπάρχει καθαρή καρδιά, Εκείνη ενεργεί.

Η Φωταύγεια ως Καρπός της Μητρότητος

Η Φωταύγεια του ανθρώπου είναι το αποτέλεσμα της θείας γεννήσεως. Δεν είναι επίτευγμα, αλλά καρπός.

Όταν η Θεία Μητέρα ολοκληρώσει το έργο Της, τότε ο άνθρωπος γίνεται φορέας του Φωτός. Ο Λόγος ακτινοβολεί μέσα από αυτόν, και η ύπαρξή του καθίσταται ζωντανή μαρτυρία της θείας παρουσίας.

Τότε ο άνθρωπος γίνεται και αυτός μήτρα για τον κόσμο: μεταδίδει φως, γεννά ειρήνη, και ακτινοβολεί αγάπη.

Ω Θεία Μήτερ,
Εσύ η κεκρυμμένη εν τη καρδία ημών,
άνοιξον τον ιερόν χώρον της ψυχής,
ίνα δεχθώμεν τον Λόγον Σου.

Δίδαξον ημάς την σιγήν,
την ταπείνωσιν και την αγάπην.

Κύησον εντός ημών το Φως,
και γέννησον την Χριστοσυνείδησιν
εν τη Φωταυγεία της υπάρξεώς μας.

Ίνα γένωμεν ναοί του Ζώντος Θεού
και φορείς της ακτίστου Αυγής.

Αμήν.