ΠΟΛΕΜΟΣ: Η βαθιά πληγή στο ερειπωμένο σώμα μιάς παραπαίουσας ανθρωπότητας

Ὁ Χριστὸς ἐπαρουσιάσθη ὡς ὁ Μέγας Ἐπαναστάτης τῆς ἠθικῆς τῶν Ἐθνῶν. Τὸ Θεῖον Του Στόμα ἐξέφρασε τὰς θεμελιώδεις ἀρχὰς τῆς Νέας Κοινωνίας, ἐσάλπισε τῆς Ἰσότητος καὶ τῆς Ἀλληλεγγύης τὸ ἐμβατήριον, ἐκήρυξε τὸν Θεὸν ἐν τῇ Μεγαλειώδῃ Πνευματικῇ Του Ὑποστάσει, κατέδειξε τὴν Ἰσχύν Του διὰ τῶν ἔργων Του καὶ καθώρισε τὸν πλησίον. Ἔκαμε δηλαδὴ τὰς πρώτας θεραπευτικὰς ἐπεμβάσεις εἰς τὸ ἔχον…


Ὁ Χριστὸς ἐπαρουσιάσθη ὡς ὁ Μέγας Ἐπαναστάτης τῆς ἠθικῆς τῶν Ἐθνῶν. Τὸ Θεῖον Του Στόμα ἐξέφρασε τὰς θεμελιώδεις ἀρχὰς τῆς Νέας Κοινωνίας, ἐσάλπισε τῆς Ἰσότητος καὶ τῆς Ἀλληλεγγύης τὸ ἐμβατήριον, ἐκήρυξε τὸν Θεὸν ἐν τῇ Μεγαλειώδῃ Πνευματικῇ Του Ὑποστάσει, κατέδειξε τὴν Ἰσχύν Του διὰ τῶν ἔργων Του καὶ καθώρισε τὸν πλησίον. Ἔκαμε δηλαδὴ τὰς πρώτας θεραπευτικὰς ἐπεμβάσεις εἰς τὸ ἔχον χαινούσας καὶ βαθείας πληγὰς ἐρειπωμένον τῆς ἀνθρωπότητος σῶμα.

Καὶ τοῦτο ἵνα σώσῃ αὐτὴν ἀπὸ τοῦ ἐπερχομένου θανάτου. Καὶ ἀκινδυνοποιήσας τὰς πληγὰς καὶ καθορίσας τὸ ἀποθεραπευτικὸν σύστημα, ἀπῆλθεν Αὐτός, ἵνα ἐπιστρέψῃ παρ’ αὐτῇ ὅπως τονώσῃ τὸ ἐξησθενημένον αὐτῆς σῶμα δι’ ἰσχυροτέρων μέσων θεραπείας.

Ἀλλ’ εἶναι ἀληθὲς ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ τονωτικὰ τῶν φαρμάκων καὶ τὰ μᾶλλον ἐπωφελῆ καθίστανται δημιουργοὶ κακοῦ, ἐνεργοῦσι ὡς ἰσχυρὰ δηλητήρια, ὅταν δίδωνται εἰς σῶμα ἀσθενικὸν καὶ ἐρειπωμένον. Δι’ ὃ οἱ θεράποντες ἀναμένουσι τὴν ἰσχυροποίησιν τοῦ ὀργανισμοῦ, ἵνα κατόπιν ἐνεργήσωσιν ἐπὶ τὸ τονωτικώτερον διὰ τῶν ἰσχυρῶν φαρμακευτικῶν μέσων. Ἔπρεπε κατὰ ταῦτα νὰ ἀναλάβῃ ζωὴν τὸ κοινωνικὸν σῶμα μὲ τὴν ἐπέμβασιν τῶν Χριστιανικῶν ἀρχῶν, ὅπως κατόπιν δεχθῇ τὰ ὑψηλὰ καὶ Οὐράνια Πνευματικὰ Νάματα. Διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς δὲν ἀνέπτυξεν ἐξ ὁλοκλήρου τὴν Φιλοσοφίαν Αὐτοῦ καὶ τὰς Ἰδέας, περιορισθεὶς μόνον εἰς τὴν κήρυξιν τῶν γενικῶν Αὐτοῦ ἀρχῶν. «Εἰ τὰ ἐπίγεια εἶπον ὑμῖν καὶ οὐ πιστεύετε, πῶς ἐὰν εἴπω ὑμῖν τὰ ἐπουράνια πιστεύσετε;» (Ἰωάν. Γ΄ 12).

Ἐπὶ τῶν γενικῶν ὅμως τούτων ἀρχῶν στηριχθεῖσα ἡ νέα ἐκείνη ἠθικὴ ἐπανάστασις ἐγέννησε τὴν παροῦσαν κοινωνίαν, τὴν Χριστιανικὴν κοινωνίαν, ἥτις ἀναχωροῦσα ἀπὸ τὰς ἰδεολογικὰς βάσεις τῆς Ἀληθείας ἐχώρει πρὸς τὴν ἰδανικήν κοινωνικὴν τελειότητα. Ἀλλὰ δυστυχῶς ἐπῆλθεν ὑποτροπίασις εἰς τὸ ἀναρρωνῦον κοινωνικὸν σῶμα τῆς κατατρυχούσης πρὶν αὐτὸ ἠθικῆς νόσου, εἰς τρόπον ὥστε τὰ ὑπὸ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως ἀντίδοτα χρησιμεύουν ὡς μέσον ἀποφυγῆς μόνον τοῦ ἠθικοῦ Θανάτου. Ἡ Χριστιανικὴ δηλονότι Κοινωνία, ἡ παροῦσα Κοινωνία, μετὰ τὰ πρῶτα ὑγιᾶ σκιρτήματα ἅτινα ἔκαμεν, ἤρχισε καὶ πάλιν μαραινομένη.

Τὰ μικρόβια τῆς κατὰ τὴν προηγουμένην κατάστασιν ἠθικῆς νόσου ἐζωογονήθησαν καὶ πάλιν. Ἀντὶ τῆς Καθολικῆς Ἀγάπης καὶ τῆς ἀδόλου συνενώσεως τῶν αἰσθημάτων τῆς Χριστιανωσύνης, κατακτητικὰς ἥπλωσε τὰς πτέρυγας τὸ μῖσος. Ἀντὶ τῆς Ἀλληλεγγύης ὁ ἀτομισμὸς ὠρθώθη, ἀντὶ τῆς Ἰσότητος ἐκυριάρχησεν ἡ ἀνισότης. Ὑπὸ τὴν σκιὰν τῶν νόμων τῆς ἐλευθερίας ἠρέμως διαβιοῖ ἡ ἀτομικὴ δουλεία, σύνοικος δὲ τοῦ καθήκοντος καὶ τοῦ δικαιώματος εἶναι ἡ αὐθαιρεσία καὶ ἡ βία.

Ἡ προσωποληψία, ἡ ὑπουλότης, ἡ ὑποκρισία, ὁ ἐξοβελισμὸς παντὸς ξένου, ἡ σκοπιμότης τοῦ ζῆν δι’ ἐμαυτόν, διέφθειραν καὶ ἐξηφάνισαν κατὰ μικρὸν τὴν ἔννοιαν τοῦ πλησίον, ἥτις εἶναι, μετὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ Θεοῦ, ἡ δευτέρα βάσις ἐκ τῶν δύο ἐφ’ ὧν στηρίζεται ὁλόκληρον τὸ Χριστιανικὸν οἰκοδόμημα, ἡ Νέα ἠθική, ἡ Νέα Κοινωνία. Τὸ ἄτομον ἤρχισε νὰ διακρίνῃ ἴδιον συμφέρον καὶ ἀναλογικῶς τὰ Ἔθνη ἴδια ὅρια.

Ἡ ἔννοια τῆς ἰδιοκτησίας ἐγέννησε κατὰ μικρὸν τὸ ἀτομικὸν συμφέρον καὶ τὴν κυριαρχία μόνον τοῦ δικαιώματος, ἐνῶ ἡ ἔννοια τῆς πατρίδος ἐξῆψε ἴδιον φρόνημα, τὸ πατριωτικόν, ἐξεγεῖρον τὸ μῖσος τὸ φυλετικόν, τὴν ἰδέαν τῆς κατακτήσεως, καὶ τέλος ἐγέννησε τὸ μεγαλύτερον κοινωνικὸν ἄγος, τὸν πόλεμον.

Αἱ κοινωνίαι, αἱ ἀντιπροσωπεύουσαι ὡς μέρη τὴν παροῦσαν κοινωνίαν, ἤρχισαν στροφιδινούμεναι καὶ πάλιν εἰς τὸν στρόβιλον τῆς ἀναλγήτου κοινωνικῆς φθορᾶς, ἐνῶ εἰς τὴν ἀντιπαράστασιν τῆς Χριστιανικῆς ἠθικῆς ὁ θάνατος ἐγεννήθη εἰς σκότος ἀπροσπέλαστον τοῦ πνευματικοῦ ἐκφαυλισμοῦ, ἠθικῆς ἐκλύσεως. Ἡ δὲ καταβαράθρωσις αὕτη τοῦ ἠθικοῦ νόμου, ὀφειλομένη εἰς τὴν ἀνικανότητα τῆς δογματικής πίστεως, διὰ τὴν ἀσάφειαν τῶν θρησκευτικῶν δεδομένων, ὅπως πείσῃ τὸ χωρῆσαν εἰς τὴν θετικότητα ἁλματωδῶς ἀνθρώπινον πνεῦμα, παρέσυρεν εἰς τὸ ὁρμητικόν της ἔργον καὶ τοὺς ἀντιπροσωπεύοντας τὴν θρησκείαν ἀρχηγούς, μὴ δυναμένους καὶ τούτους νὰ ἀντιστῶσιν εἰς τὴν ὁρμὴν τοῦ ἐρευνητικοῦ λόγου.

Ἡ θετικότης τῆς ἐποχῆς, οὖσα ἀναπόσπαστος μορφὴ τῆς ὅλης συγχρόνου προόδου καὶ ἐξελίξεως, μεταδίδεται ὡς πνευματικὸν κληροδότημα εἰς πάσας τὰς ἀνθρωπίνας ὑπάρξεις καὶ ἀναπνέεται ὡς ἀτμόσφαιρα ἀπὸ πάντα τὰ βιοῦντα συστήματα. Κατ’ ἀκολουθίαν καὶ οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς Χριστιανικῆς ἰδεολογίας, τουτέστιν αὐτοὶ οἱ τοῦ ἠθικοῦ νόμου, πυρῆνος τῆς κοινωνίας πρόμαχοι, ζῶντες εἰς τοιοῦτον περιβάλλον, ἀφήνουσι ν’ ἀναπτυχθῇ ἢ ἀναπτύσσεται ἀκουσίως ἐν αὐτοῖς τὸ δένδρον τοῦ θετικισμοῦ, μεθ’ οὗ συγχρόνως εἶδον τὸ φῶς καὶ συνεπῶς αἰσθάνονται καὶ οὗτοι ἀτροφικὴν τὴν δογματικήν των πίστιν.

Ὁσονδήποτε καὶ ἂν προσπαθοῦσι νὰ συγκρατήσουν ἑαυτοὺς εἰς τὴν ὁδὸν τῆς παραδόσεως καὶ τῆς θρησκευτικῆς κληρονομίας, πίπτουν καὶ οὗτοι ὑπὸ τὰ ἀδυσώπητα πλήγματα, ἅτινα ἐπιφέρει αὐτοῖς ἡ συμβιοῦσα θετικὴ ἀρχή, ἡ ἐξεγειρομένη λογικὴ καί, μὴ εὑρίσκοντες ἐν τῇ πίστει των στοιχεῖα θετικώτερα ἀφ’ ἑνὸς καὶ θέλοντες ν’ ἀντιδράσουν κατὰ τοῦ ἐξεγειρομένου λόγου ἀφ’ ἑτέρου, μεταβάλλονται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἰς ὑποκριτὰς καὶ σεμνοτύφους, ἐστερημένους θρησκευτικῆς ζέσεως καὶ πίστεως, ἄρα καὶ πειθοῦς καὶ ἐπιρροῆς ἐπὶ τῶν ἀπιστούντων, πρῶτοι οὗτοι ἀθετοῦντες τὰ ἐντελλόμενα καὶ ἀπιστοῦντες εἰς τὰ κηρυττόμενα. Παρουσιάζονται κατὰ ταῦτα ὄργανα τυπικὰ οἱ ἱεροφάνται οὗτοι μὲ τὸν προορισμὸν τῆς εἰκονικῆς παραστάσεως ἑνὸς θρησκευτικοῦ ὀργανισμοῦ μὴ ἐκδηλουμένου ἢ ὡς μία ταπεινὴ συμβολολατρεία καὶ τυπολατρεία, συνοδευομένη ἀπὸ τὴν δεισιδαιμονίαν, τὴν εὐτραφῆ κόρην τῆς παχυλῆς ἀμαθείας.

Ἐν ὀλίγοις, οὕτω παρουσιάζεται εἰς τοῦ ἐρευνῶντος τὰ ὄμματα ἡ παροῦσα Κοινωνία, τελείως παρεκκλίνουσα τῶν χριστιανικῶν θεσπισμάτων καὶ λίαν ὥριμος διὰ τὴν εἰσδοχὴν καὶ ἀφομοίωοιν τῶν Νέων καὶ Τελείων ἀρχῶν, ἃς σκοπίμως ἐκάλυψεν ὑπὸ τὸν πέπλον τοῦ ἀγνώστου ὁ κηρύξας Θεάνθρωπος, διὰ τὴν ἀδυναμίαν τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος καὶ τὴν ἀφομοιωτικὴν ἀνικανότητα αὐτοῦ.

Ἡ ἀνθρωπότης ἐξετραχύνθη λίαν ἐν τῇ ὁδῷ τῆς ἀνηθικότητος καὶ ἐδηλητηριάσθη ἐν τῇ ἀκολουθημένῃ τρίβῳ τῆς κακίας. Ἀπώλεσε τὴν πνευματικήν της ἠρεμίαν διὰ τῆς παρεισφρύσεως ἐν ταύτῃ ἀντιπνευματικῶν στοιχείων καὶ ἕκτοτε ἀγνοεῖ τὴν θρησκευτικὴν ἑστίαν τῆς γαλήνης, ἐν ᾗ εὕρισκε θαλπωρὴν κατὰ τὰς τρικυμιώδεις χειμερίας ὥρας. Τὸ ἠθικὸν σκότος ἐξηπλώθη καὶ πάλιν καὶ οὕτω αἱ ἀνθρώπιναι ὑπάρξεις, αἱ κοινωνίαι ὁλόκληροι, ἤρχισαν νὰ αἰσθάνωνται ἀποπνικτικὴν τὴν πνευματικὴν ἀτμόσφαιραν καὶ ἀνυπόφορον τὸν κλοιὸν τῆς ἠθικῆς φθορᾶς καὶ βαρείας τὰς πέδας ἐπὶ τῶν χειρῶν τοῦ ψυχικοῦ ἐγώ.

Ἡ κυριαρχοῦσα ἀνισότης, ἡ βασιλεύουσα ἀτιμία, ἡ βία, ἡ ἀπώλεια τῆς ἀτομικῆς ἐμπιστοσύνης, ὁ ἀτομισμὸς, τὸ μῖσος καὶ ἐν γένει πάντα τὰ τόσα κρατοῦντα ἠθικοφθοροποιὰ στοιχεῖα χρησιμεύουν ὡς ἔναυσμα τῆς συσσωρευμένης εἰς τοὺς κοινωνικοὺς ὑπονόμους ἠθικῆς πυρίτιδος, δι’ ἧς θέλει ἀνασκαφῇ ἐκ βάθρων ἡ παροῦσα κατάστασις τῶν πραγμάτων. Τὰ ἡφαίστεια τῆς ψυχικῆς ἀγανακτήσεως ἐτοιμάζουν τὴν ἀδηφάγον λάβαν των ὑπὸ τὸν φλοιὸν τῆς ἐκφαυλισμένης κοινωνίας, καὶ κατὰ τῆς ἐπικρατούσης ἠθικῆς ἀναρχίας ἑτοιμάζεται ἡ ἐγκυμονουμένη ἠθικὴ ἐπανάστασις, ἀπειλοῦσα ν’ ἀνατρέψῃ καὶ μεταβάλῃ εἰς ἐρείπια πᾶν ὅ,τι ἡ ἀντιπνευματικὴ βασιλεία ἔστησεν εἰς πόδας καὶ ζωήν.

Καὶ τὰ προανακρούσματα τῆς γιγαντιαίας ἐκείνης καὶ θυελλώδους ἠθικῆς ἐπαναστάσεως ἤρχισαν ἀκουόμενα εἰς τὰ διάφορα σημεῖα τῶν κοινωνιῶν. Ἡ παροῦσα τάξις τῶν πραγμάτων, ἡ παροῦσα κοινωνία ἀναμένει τὸν μέγα τοῦτον ἀγῶνα, ἐξ οὗ ἡ ἀνθρωπότης θὰ ἐξέλθῃ μὲ τὰς ὑγιεστάτας ἐπὶ τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς θρησκείας ἀντιλήψεις καὶ ἐκ τοῦ ὁποίου θέλει γεννηθῇ ὁ Νέος Σταθμὸς τῆς πνευματικῆς προόδου καὶ ἐξελίξεως. Ὑπὸ τὰ ἐπα­να­στατικὰ λάβαρα θὰ γίνουν αἱ Νέαι Ἀποκαλύψεις καὶ θὰ κηρυχθοῦν αἱ Νέαι Ἀρχαί, ἃς τόσον ἐπιμελῶς ἔκρυψαν οἱ αἰῶνες. Τὸ νῦν διερχόμεθα τὴν μεταβατικὴν περίοδον, τὴν ἑτοιμάζουσαν τὸ ἔδαφος διὰ τὴν καρποφορίαν τῶν Νέων Ἀρχῶν καὶ Ἀληθειῶν, ἃς μέλλει κατὰ ἠθικὴν ἐξέγερσιν νὰ σπείρῃ ἡ Χριστιανικὴ Ἐπικράτεια.

Νῦν κυοφορεῖται εἰς τὰ σπλάχνα τῆς παρούσης κοινωνίας ἡ Μέλλουσα Κοινωνία, τῆς ὁποίας Ἑδραιωτής Δημιουργὸς θὰ εἶναι Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ αἱ Ἀλήθειαι Αὐτοῦ. Θὰ εἶναι Αὐτὸς Θεμελιωτής μονίμου τάξεως πραγμάτων, μονίμου καὶ ἀτρώτου Ἠθικῆς, ἀνατέλλων ἐν Δόξῃ ὡς τηλαυγὴς Ἥλιος. Ἡ ὑπὸ Τούτου θεμελιουμένη ἠθικὴ τάξις θὰ περιβάλλεται ἀπὸ τὸν σιδηροῦν θώρακα τῶν νέων ἀποκαλύψεων, ἃς διὰ τοῦ Παρακλήτου θέλει κάμει ὁ Ἄπειρος Θεός. Ὁ Μέγας Ἐπαναστάτης τῆς ἠθικῆς τῶν Ἐθνῶν, ὁ Μάρτυς τοῦ Γολγοθᾶ, δὲν θέλει νῦν νὰ παρουσιασθῇ μόνος, ἀλλὰ συνοδευόμενος ἀπὸ ἀμετρήτους ἀγγέλους, ὃ ἐστὶ ἀναριθμήτους ὀπαδούς, οὓς θέλει δημιουργήσει καὶ καλλιεργήσει ἀρκούντως εἰς τὰς Νέας Ἀρχὰς ἡ παροῦσα μεταβατικὴ τῶν πραγμάτων περίοδος.


Ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, τὸ ἐμπνέον ἀπὸ καταβολῆς κόσμου τὸ ἀνθρώπινον εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν κοινωνικῶν συστημάτων, τὸ ὑπαγορεῦον τὴν ἠθικὴν καὶ τὸ δίδον ὅσον ἔνεστι τελειοτέρας τὰς περὶ Θεοῦ καὶ κόσμου ἀντιλήψεις εἰς αὐτό, εὑρίσκεται ἐν τῷ κόσμῳ διεξάγον ἀγρίαν πάλην πρὸς τὸν κατακτητὴν τοῦ παρόντος αἰῶνος. Ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου πολεμᾶται σφοδρῶς καὶ κρίσις μεγάλη γίγνεται εἰς τὸν κόσμον τοῦτον, διότι τὸ κακὸν ἑτοιμάζεται νὰ ἐκβληθῇ ἔξω.

Ἐν τῇ πάλῃ ταύτῃ τὸ Θεῖον Πνεῦμα εὑρίσκει συνεπικούρους, εὑρίσκει μαχητάς, τοὺς ὁποίους καλλιεργεῖ καὶ γυμνάζει, ὅπως καταστήσῃ τούτους ἱκανοὺς νὰ συμμεθέξωσι τοῦ ἐπαναστατικοῦ ἀγῶνος, ὅταν ἀναπετασθῇ τὸ λάβαρον τῆς Ἠθικῆς ἐπαναστάσεως, ὁ Σταυρὸς, ὅταν φανῇ ἡ Θεία καὶ Νικήτρια Προσωπικότης τοῦ Μεγάλου Ἐπαναστάτου ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἐκτεινομένης ἠθικῆς νυκτός. Οἱ μαχηταὶ οὗτοι, ἐμπνεόμενοι παρὰ τοῦ Παρακλήτου, διαβλέπουσι τὴν ἀνατολὴν τῆς νέας κοινωνίας, ἥτις δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς ἡ Πνευματικὴ Κοινωνία, διότι κατὰ ταύτην μέλλει νὰ ἐπεκταθῇ ἐπὶ πᾶν τὸ ὅριον τῆς Οἰκουμένης ἡ Βασιλεία τοῦ Πνεύματος.

Ἡ Μέλλουσα Κοινωνία ἤρχισε σελαγίζουσα εἰς τὰ μεμακρυσμένα βάθη τῆς Ἀνατολῆς, συναποκομίζουσα ἐν τῇ νέᾳ φιλοσοφία τὰς ἑρμηνείας πασῶν τῶν Θρησκειῶν καὶ κοινωνικῶν ἀντιλήψεων, ἀπὸ τῆς διαισθητικῆς περιόδου μέχρι τῆς νῦν, μὲ τὰς ἐνδιαμέσους θρησκείας τῶν τύπων καὶ τῶν συμβόλων, τῶν προφητειῶν, τῶν χρησμῶν, τῶν ρήσεων καὶ τῶν αἰνιγμάτων τοῦ παρελθόντος. Ἡ ἀναφαινομένη πνευματικὴ νίκη, δίδουσα πνευματικὴν ζωὴν εἰς τὰ σύμβολα καὶ ἀνιστῶσα τὰς νεκρὰς παραδόσεις, θέλει ἑρμηνεύσει τὰς φαινομενικῶς ἀναποδείκτους χριστιανικὰς δοξασίας καὶ θέλει ἀναλύσει εὐρέως τὰ ἀλληγορικῶς κηρυχθέντα. Ἡ Μέλ­λουσα Κοινωνία τοῦ Χριστοῦ θέλει στηριχθῇ ἐπὶ τῶν ἰδίων βάσεων, πλὴν ἐχουσῶν ἄλλας κατευθύνσεις. Αἱ νέαι δὲ αὗται κατευθύνσεις, αἵτινες θὰ δοθῶσιν εἰς τὰς ὑπαρχούσας βάσεις, καὶ αἱ νέαι ἰδέαι, αἵτινες θὰ προκύψουν ἐκ τῶν παλαιῶν, θέλουσι δημιουργήσει τὸ ἄρρηκτον συγκρότημα τῆς μελλούσης κοινωνίας καὶ θέλουσι δώσει ἄνευ περιορισμῶν ἐλευθερίαν εἰς τοὺς πτερυγισμοὺς τῆς ἀνθρωπίνης σκέψεως.

Αἱ μεγάλαι μεταρρυθμίσεις, αἵτινες ἐτοιμάζoνται κατὰ τὴν παροῦσαν μεταβατικὴν περίοδον, αἱ ριζικαὶ τροποποιήσεις αἵτινες θὰ ἐπέλθουν ἐπὶ τοῦ τρόπου τοῦ θρησκευτικῶς σκέπτεσθαι, ἡ τελειοτέρα γνῶσις τοῦ ἀνθρωπίνου προορισμοῦ του καὶ ἡ γένεσις νέας μεθόδου ἐρεύνης τοῦ περιβάλλοντος καὶ τὸ ἔργον τοῦ ἀνθρώπου μὲ ἐντελῶς νέαν κλεῖδα, θέλουσι εἶσθαι αἱ πρῶται ἀρχαί, ἐφ’ ὧν θὰ στηριχθῇ ἡ περαιτέρω ἔρευνα καὶ γνῶσις.

Ἡ Μέλλουσα Κοινωνία θὰ ἔχῃ τὸν τύπον Κοινωνίας τοῦ Οὐρανοῦ. Ὅταν πλέον καταπέσωσι μετὰ τὴν ἀγρίαν ἐπαναστατικήν καταιγίδα τὰ τείχη τοῦ κακοῦ, τοῦ λυμαινομένου τὸν παρόντα αἰῶνα, μὲ πᾶσαν τὴν ἀπαισίαν ἀκολουθίαν τῶν ἐκ τούτων γεννωμένων στοιχείων, ὅταν τὰ εἰδεχθῆ φάσματα τοῦ μίσους, τῆς βίας καὶ τῆς ἐχθρότητος διαλυθῶσιν ἀπὸ τὰς φωτεινὰς ἀναλαμπὰς τῆς Ἀγάπης, ὅταν ἀπὸ τῶν συντριμμάτων τῆς καταρρευσάσης ἠθικῆς οἰκοδομῆς κατορθωθῇ ἡ ἀνέγερσις τοῦ μεγαλοπρεποῦς μεγάρου, τῆς πρὸς τὸν Θεὸν τάσεως, τότε δυνάμεθα εἰπεῖν ὅτι θέλει κατέλ­θει ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ Οὐρανοῦ ἡ Νέα Ἱερουσαλήμ, ἡ νοσταλ­γουμένη δηλονότι Κοινωνία τῆς Ἰσότητος, τῆς Ἀγάπης, τῆς Ἀλληλεγγύης, τῆς Πνευματικῆς ἐξελίξεως, τῆς Κοινωνίας τῶν Τελείων Ἀνθρώπων, τῶν Ἀγγέλων.

Ιωάννης Σταματιάδης, “Η ΠΑΡΕΛΘΟΥΣΑ, Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΙ Η ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ”,
ΦΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΡΕΟΝ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟΜΟΣ Β΄, Σελ. 85


Εκκλησιαστής 9:13-18

Είδα ακόμα και κάτι άλλο που μου φάνηκε σημαντικό, σχετικά με το ρόλο που παίζει η σοφία πάνω στη γη. Ήταν μια μικρή πόλη με λίγους κατοίκους. Ένας πανίσχυρος βασιλιάς ήρθε εναντίον της, την περικύκλωσε και κατασκεύασε γύρω της μεγάλους πολιορκητικούς πύργους για να την εκπορθήσει. Σ’ αυτή την πόλη ζούσε ένας άνθρωπος φτωχός αλλά σοφός· κι αυτός με τη σοφία του ελευθέρωσε την πόλη. Κανένας όμως δε θυμόταν πια εκείνον τον φτωχό. Λέγεται ότι «περισσότερο αξίζει η σοφία από τη δύναμη». Διαπιστώνουμε, όμως, ότι κανένας δεν υπολογίζει τη σοφία ενός φτωχού ούτε και δίνει προσοχή στα λόγια του. Είναι προτιμότερο ν’ ακούει κανείς τα ήρεμα λόγια ενός σοφού ανθρώπου, παρά τις κραυγές ενός άρχοντα σε μια παρέα με ανόητους. Η σοφία είναι καλύτερη από τα όπλα του πολέμου, αλλά ένα μονάχα σφάλμα εκμηδενίζει πολλά καλά.