Η εσωτερική καλλιέργεια

Η ψυχή του ανθρώπου είναι ένα χωράφι.
Μέσα του σπείρονται καθημερινά σκέψεις, εικόνες, επιθυμίες, λόγοι και πράξεις. Τίποτε δεν χάνεται. Όλα ριζώνουν. Όλα βλαστάνουν. Και ο άνθρωπος τελικά θερίζει εκείνο που επί χρόνια καλλιεργούσε εντός του.

Εάν το έδαφος της ψυχής είναι σκληρό από υπερηφάνεια, τότε ο Θείος Σπόρος δεν μπορεί να εισχωρήσει βαθιά. Παραμένει στην επιφάνεια.
Εάν είναι γεμάτο πέτρες από τραύματα, μνησικακία και εσωτερικές αντιστάσεις, τότε ακόμη και αν γεννηθεί κάποια πνευματική συγκίνηση, σύντομα ξεραίνεται.
Εάν όμως το έδαφος γίνει ταπεινό, μαλακό, ποτισμένο από μετάνοια και αγάπη, τότε ο Λόγος του Θεού αρχίζει να αναπτύσσεται ως ζωντανή δύναμη μέσα στον άνθρωπο.

Ο Χριστός δεν αναζητεί τέλειους ανθρώπους. Αναζητεί καλλιεργήσιμη γη.

Η πνευματική ζωή δεν είναι εξωτερική ηθική διακόσμηση. Είναι εσωτερική γεωργία. Είναι αδιάκοπη εργασία πάνω στο έδαφος της καρδιάς.

H ψυχή δεν επηρεάζεται μόνο από τον εαυτό της, αλλά και από την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζει.

Υπάρχουν ψυχές που μεγαλώνουν μέσα σε πνευματικό ψύχος.
Άλλες μέσα σε καταιγίδες συγκρούσεων, φόβου και σκληρότητας.
Άλλες μέσα σε ατμόσφαιρα υλισμού, όπου όλα μετρώνται μόνο με το συμφέρον και την ύλη.

Και όπως ένα τρυφερό φυτό μπορεί να καταστραφεί από έναν παγετό, έτσι και μία νεογέννητη πνευματική αναζήτηση μπορεί να σβήσει μέσα σε περιβάλλον ειρωνείας, αρνητισμού και πνευματικής χλεύης.

Γι’ αυτό ο άνθρωπος οφείλει να προσέχει όχι μόνο τι σκέπτεται, αλλά και μέσα σε ποια ατμόσφαιρα ζει.
Οι άνθρωποι γύρω του, οι λόγοι που ακούει, οι εικόνες που δέχεται, τα αναγνώσματα, οι επιθυμίες, ακόμη και οι καθημερινές συνήθειες, δημιουργούν το «κλίμα» μέσα στο οποίο αναπνέει η ψυχή. Η πνευματική άνοδος απαιτεί κλίμα φωτός.

Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός δεν παρουσιάζει τον άνθρωπο ως στατικό ον, αλλά ως ύπαρξη που διαμορφώνεται συνεχώς. Ο άνθρωπος γίνεται εκείνο που καλλιεργεί.

Εάν καλλιεργεί την ειρήνη, αποκτά ειρηνική φύση.
Εάν καλλιεργεί τον θυμό, μεταβάλλεται σε εστία ταραχής.
Εάν καλλιεργεί τη Θεία Μνήμη, τότε αρχίζει βαθμιαία να ακτινοβολεί Φως.

Καμία πνευματική κατάσταση δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Όλα είναι αποτέλεσμα καλλιέργειας.

Η αγιότητα δεν είναι τυχαίο γεγονός.
Η πτώση επίσης δεν είναι τυχαία.
Κάθε εσωτερικός κόσμος οικοδομείται καθημερινά.

Γι’ αυτό οι μεγάλοι πνευματικοί διδάσκαλοι επέμεναν τόσο πολύ στην επανάληψη της προσευχής, στη συνεχή μνήμη του Θεού, στην καθαρότητα της σκέψεως και στη φύλαξη της καρδιάς. Δεν το έκαναν για ηθικισμό, αλλά διότι γνώριζαν τον νόμο της εσωτερικής βλαστήσεως.

Η μυστική βοτανική του Πνεύματος

Κάθε ψυχή είναι διαφορετικός σπόρος.

Άλλη ψυχή ανθίζει μέσα από τη σιωπή.
Άλλη μέσα από την υπηρεσία.
Άλλη μέσα από τον πόνο.
Άλλη μέσα από τη γνώση.
Άλλη μέσα από την αγάπη.

Ο Θεός δεν ζητά από όλα τα φυτά να γίνουν όμοια. Δεν ζητά από το κυπαρίσσι να γίνει άμπελος ούτε από το τριαντάφυλλο να γίνει ελιά. Ζητά από κάθε ψυχή να ολοκληρώσει τη δική της Θεία δυνατότητα.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο άνθρωπος αποκόπτεται από τον εσωτερικό του προορισμό και προσπαθεί να μιμηθεί ξένες μορφές ζωής. Τότε η ψυχή χάνει τη φυσική της ανάπτυξη και αρχίζει να μαραίνεται.

Η αληθινή πνευματική πορεία δεν είναι μίμηση. Είναι άνθηση της μοναδικής σχέσεως μεταξύ της ψυχής και του Θεού.

Οι εποχές της πνευματικής ζωής

Όπως η φύση έχει άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο και χειμώνα, έτσι και η ψυχή περνά πνευματικές εποχές.

Υπάρχουν περίοδοι όπου όλα ανθίζουν εύκολα.
Υπάρχουν όμως και περίοδοι ξηρασίας, σιωπής και εσωτερικού χειμώνα.

Ο άνθρωπος συχνά απογοητεύεται όταν δεν αισθάνεται πνευματική χαρά. Όμως ακόμη και τότε ο Θεός εργάζεται κρυφά μέσα στις ρίζες της υπάρξεως. Το φυτό δεν πεθαίνει τον χειμώνα. Προετοιμάζεται.

Έτσι και η ψυχή.
Οι δοκιμασίες, οι καθυστερήσεις, οι εσωτερικές σιωπές, πολλές φορές είναι περίοδοι βαθύτερης ριζώσεως.

Το μεγαλύτερο δέντρο είναι εκείνο που άντεξε τους περισσότερους ανέμους.

Ο Χριστός ως Ήλιος της εσωτερικής αναπτύξεως

Κανένα φυτό δεν μπορεί να ζήσει χωρίς φως.
Και καμία ψυχή δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς τον Χριστό — όχι μόνο ως εξωτερική θρησκευτική ιδέα, αλλά ως εσωτερικό Ήλιο συνειδήσεως.

Ο εσωτερικός Χριστός είναι το Φως που ενεργοποιεί τη βλάστηση του Πνεύματος μέσα στον άνθρωπο. Είναι η θερμότητα που λιώνει τον πάγο της σκληρότητας. Είναι το Ύδωρ που ποτίζει την ξηρή ψυχή. Είναι η Ζωτική Δύναμη που μετατρέπει τον άνθρωπο από γήινο ον σε φορέα Φωτός.

Όταν ο άνθρωπος στραφεί πραγματικά προς το Θείο Φως, τότε αρχίζει μία αόρατη μεταμόρφωση.
Οι σκέψεις καθαρίζουν.
Οι επιθυμίες εξευγενίζονται.
Η καρδιά μαλακώνει.
Η συνείδηση αφυπνίζεται.

Και τότε η ψυχή παύει να είναι άγριο χωράφι. Γίνεται κήπος Θεού.

Ένα κάλεσμα στον άνθρωπο να αναλάβει ευθύνη για την εσωτερική του καλλιέργεια

Μη ρωτάς μόνο:
«Τι μου συμβαίνει;»

Αλλά:
«Τι καλλιεργώ μέσα μου;»

Διότι ό,τι καλλιεργείται, αυξάνει.
Ό,τι ποτίζεται, ζει.
Ό,τι φωτίζεται, ανθίζει.

Εάν καλλιεργήσεις το Φως, θα γίνεις φωτεινός.
Εάν καλλιεργήσεις την Αγάπη, θα γίνεις αγάπη.
Εάν καλλιεργήσεις τον Χριστό μέσα σου, τότε ολόκληρη η ύπαρξή σου θα μεταβληθεί σε ζωντανό ναό του Πνεύματος. Και τότε θα εκπληρωθεί ο μυστικός νόμος της Θείας Αναπτύξεως: ότι η ψυχή, όπως το φυτό, γεννήθηκε όχι για να παραμένει σπόρος, αλλά για να ανθίσει μέσα στο Άπειρο Φως του Θεού.