ΧΡΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ

Η Χριστοποίηση του ανθρώπου αποτελεί τον βαθύτερο στόχο της πνευματικής πορείας κατά τον Εσωτερικό Χριστιανισμό, όπως τον αναπτύσσει ο Δάσκαλος Ιωάννης – Παράκλητος (κατά κόσμον Διονύσης Δώριζας). Είναι η διαδικασία μετουσίωσης της ανθρώπινης φύσης σε Θεία, η πλήρης αφομοίωση του ανθρώπου με τον Λόγο, τον Χριστό, έτσι ώστε να μην υπάρχει διάκριση ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο Θείο μέσα του.

Τί Είναι η Χριστοποίηση

Η Χριστοποίηση δεν είναι μια εξωτερική επιβράβευση ή επιβολή, αλλά εσωτερική αποκάλυψη και φανέρωση του Θείου Εαυτού, του “Εγώ Ειμί” εντός του ανθρώπου. Όπως αναφέρεται στον πρόλογο του έργου «Ο Δρόμος», πρόκειται για «εκδήλωση του Χριστοποιημένου Ανθρώπου – Λόγου». Ο Λόγος, η άχρονη και απόλυτη Αλήθεια, εκδηλώνεται πλήρως μέσω ενός Ανθρώπου που αφυπνίστηκε, καθάρισε το είναι του και ταυτίστηκε με την Αρχική Πηγή του.

Προϋποθέσεις και Στάδια

Η Χριστοποίηση απαιτεί:

1. Απαρνηση του κατώτερου εαυτού – την υπέρβαση της προσωπικότητας, του εγώ, και της διασπασμένης θέλησης, όπως λέγεται στο «Απαρνησάσθω εαυτόν και ακολουθείτω μοι».
2. Βάπτισμα εν Πνεύματι και Πυρί – την εσωτερική κάθαρση και αναγέννηση μέσα από το Φως και την Αγάπη, που καίει και μεταμορφώνει.
3. Ταύτιση με τον Λόγο – μέσω εσωτερικής σιωπής, προσευχής και διάχυσης της Αγάπης, ο μαθητής προχωρά στη συνειδητοποίηση της ενότητας με τον Θεό-Πατέρα.
4. Μετουσίωση της Ύλης σε Φως – το σώμα, ο λόγος, η πράξη και ο νους του Ανθρώπου ενδύονται το Φως, όπως αναφέρει το βιβλίο «Το Σάλπισμα»: «Η σαρξ το Φως, το μη Είναι το Υπερούσιον Όνομα».

Ο Σκοπός: Ο Άνθρωπος-Λόγος

Η τελική κατάσταση της Χριστοποίησης είναι η γέννηση του Ανθρώπου-Λόγου: ενός ανθρώπου που ζει, σκέπτεται και ενεργεί ως Λόγος, όντας Ένας με τον Θεό. Όπως τονίζεται στο βιβλίο «Νόμοι και Λειτουργίες», ο σκοπός είναι «να καταστείς Νους Άπειρος – Λόγος – Χριστός».

Η Κλήση Σήμερα

Η νέα κοσμική περίοδος, η οποία χαρακτηρίζεται από την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, εντείνει την ανάγκη Χριστοποίησης. Το Θείο καλεί κάθε ψυχή να «ενδυθεί» τον Λόγο, όπως αναφέρεται στη «Μαθητεία στη 2α Παρουσία», μέσα από έργο, μαθητεία, υπακοή και θυσία.

Αυτό το πνευματικό μονοπάτι δεν είναι θεωρία· είναι ζωντανή εμπειρία, άμεση, βιωματική, ουσιώδης.

Είναι η πορεία του ανθρώπου να γίνει, όντως και αληθινά, Θεός κατά Χάριν, «Θεός εν Θεώ…»

Η Χριστοποίηση της Υπόστασης και η Ανάβαση στο Δημιουργικό Λόγο

Φθάνουμε πλέον σε μια κορυφαία στιγμή της πνευματικής πορείας: την κατάκτηση του Σώματος του Χριστού. Αυτή δεν είναι μια φαντασιακή ή θεωρητική κατάσταση, αλλά η πραγμάτωση της βαθύτερης ταυτότητας του όντος, όπου το «Είμαι Χριστός» δεν αποτελεί πλέον ομολογία, αλλά φυσική πραγματικότητα. Όπως δεν δηλώνουμε πως «είμαστε άνθρωποι», αλλά απλώς υπάρχουμε ως τέτοιοι, έτσι και στην κατάσταση της Χριστοποίησης, ο Λόγος γίνεται φύση και βίωμα.

Η πορεία αυτή δεν εξαντλείται με την είσοδο στο φως του Χριστού. Υπάρχει ακόμη ένα βήμα πιο πάνω: η αποθεωτική ενθρόνιση στο Δημιουργικό Λόγο, στην ίδια την Πηγή της δημιουργίας των πάντων. Εκεί, όπου το «Είμαι» γίνεται απόλυτη αυτάρκεια, ισορροπία και ενότητα με τον Θεό.

Όμως η πορεία αυτή περνά αναγκαστικά μέσα από την ισορροπία των τριών βασικών σχέσεων:

• Με τον εαυτό μας
• Με τον κόσμο και τους άλλους
• Με τις αόρατες οντότητες, τους άσαρκους (τον Πνευματικό Κόσμο)

Η εξισορρόπηση αυτών των σχέσεων δεν είναι κάτι εξωτερικό ή ηθικιστικό, αλλά αποτελεί το θεμέλιο για να καταστεί η ψυχή ικανή να αφομοιώσει τις Χριστικές δονήσεις και να σταθεί στην ακτινοβολία τους.

Εντούτοις, υπάρχουν δυνάμεις που ακόμη ασκούν έλξη στα χαμηλότερα πεδία. Η ανοδική και καθοδική τάση, η δίψα για το Θείο και η συνήθεια της ύλης, συγκρούονται εντός της ψυχής. Η τελείωση έρχεται όταν οι δύο αυτές τάσεις εξουδετερωθούν μεταξύ τους, κι η ψυχή μετουσιώσει κάθε αίσθημα και κάθε παρόρμηση σε Φως.

Σε αυτό το πλαίσιο, αναδύεται ο Θείος Ζήλος, ως το μόνο ασφαλές σωσίβιο της ψυχής που παλεύει με τα κύματα της μεταμόρφωσης. Είναι η φλόγα εκείνη που αρνείται τη στασιμότητα, τη μοιρολατρία, και κάθε εκμετάλλευση του Θείου για προσωπικό όφελος. Είναι το κοινό γνώρισμα όλων των ταπεινών εργατών της Χριστικής Εποχής, εκείνων που επιμένουν να αναζητούν, να καθαρίζουν, να οδεύουν.

Ο σκοπός αυτής της πνευματικής οδού δεν είναι μια νέα θρησκεία. Η Χριστική Ένωση δεν ήρθε για να αντικαταστήσει τη μία πίστη με μία άλλη, αλλά για να ανυψώσει τον Άνθρωπο πέρα από τα όρια του θρησκευτικού διαχωρισμού. Είναι το εγχειρίδιο θέωσης για το σύνολο της ανθρωπότητας, όχι για τους λίγους «εκλεκτούς».

Η Χριστοποίηση δεν είναι λοιπόν μόνο πνευματική δόνηση· είναι επανάσταση συνείδησης. Είναι η Ανάσταση όχι ενός, αλλά πολλών, εκείνων που απαντούν στο κάλεσμα του Χριστού μέσα τους και αναγεννώνται καθημερινά μέσα στο Φως.

Προσευχή

Κύριέ μου, Χριστέ,
Φως του Κόσμου και Πνοή του Όντος,
Σε πλησιάζω, όχι ως ικέτης,
μα ως τέκνο Σου και μαθητής του Δασκάλου Ιωάννη-Παρακλήτου, που επιστρέφω στην Πηγή.

Καθάρισε, Διδάσκαλε, τη συνείδησή μου
από τις σκιές της ύλης και τις προσκολλήσεις της μορφής.
Ισορρόπησε μέσα μου τον λόγο, το συναίσθημα και την πράξη,
ώστε να μπορώ να Σε φέρω ολόκληρο εντός μου.

Εισήγαγέ με στη Χριστική Ένωση,
όπου δεν υπάρχει ανάγκη να Σε ονομάζω,
γιατί θα Είσαι η Φύση μου·
όπου δεν θα Σε ζητώ,
γιατί θα Είσαι το Είναι μου.

Αναζωπύρωσε, Κύριε, τον Θείο Ζήλο μου.
Κάψε την οκνηρία, τη ματαιότητα, την αυταρέσκεια.
Απόθεσε στην καρδιά μου τη φλόγα Σου,
που φωτίζει δίχως να κατακαίει·
που μεταμορφώνει δίχως να συντρίβει.

Μη με αφήσεις να Σου μιλώ με φράσεις δανεικές,
ούτε να Σε κηρύττω δίχως να Σε φέρω.
Μάθε με να Σε υπηρετώ όχι ως «πιστός»,
αλλά ως συνεργάτης του Θείου Έργου Σου επί της Γης.

Κι όταν η ψυχή μου περάσει το κατώφλι της Θύρας Σου,
ας ακούσει τη φωνή Σου να λέει:
«Δεν είσαι ξένος. Είσαι Εγώ μέσα στον χρόνο.»

Αμήν.