Λύπη, Χαρά και Έκσταση ως Δρόμοι της Θεοσυνείδησης

Η πνευματική πορεία του ανθρώπου είναι μία πορεία μεταμορφώσεως, κατά την οποία ο κάθε συναισθηματικός παλμός, είτε χαράς είτε λύπης, είτε εσωτερικής εκστάσεως, μπορεί να μεταβληθεί σε μονοπάτι επιστροφής προς το Θείο.

Λύπη και Χαρά: Δύο πόλοι μίας ενιαίας εκδήλωσης

Κάθε συγκίνηση, κάθε εντύπωση που γεννάται από τις αισθήσεις, είτε θετική είτε αρνητική, προέρχεται από μία κοινή πηγή και καταλήγει σε έναν κοινό προορισμό: την πνευματική εμπειρία του ανθρώπου ως μέσον αυτογνωσίας. Η λύπη και η χαρά δεν είναι αντίπαλοι, αλλά συνεργάτες μέσα στη δημιουργική πορεία της Ψυχής. Αποτελούν δύο διαφορετικές εκφράσεις του Θείου Νόμου, που συγκλίνουν στο ίδιο κέντρο: την ενότητα της Αγάπης.

Η λύπη μετουσιώνει την ψυχή μέσω των δακρύων, αναγκάζοντάς την να ταπεινωθεί, να μαλακώσει και να καλλιεργήσει συμπόνια. Η χαρά υψώνει την ψυχή, δίνοντάς της φτερά να πετάξει προς το Φως, να ευγνωμονήσει και να ενωθεί με το Όλον. Και οι δύο προσφέρουν στην ανθρώπινη συνείδηση την εμπειρία του Θείου — η λύπη μέσα από την κάθαρση, η χαρά μέσα από την υπέρβαση.

Στην καρδιά αυτών των δύο εμπειριών στέκει η Αγάπη, η πνευματική εκείνη δύναμη που μεταμορφώνει τόσο τη λύπη όσο και τη χαρά σε πόρους Ευτυχίας της Βασιλείας του Θεού.

Η Έκσταση: Το υπερβατικό στάδιο της συνείδησης

Όλη η Δημιουργία διαβαίνει μέσα από βαθμίδες ζωής και εξέλιξης. Ο άνθρωπος, ως η τελειότερη μορφή της οργανωμένης ύλης, δύναται να διασπάσει τα όρια του αισθητού και να αναρριχηθεί στην ουράνια κορυφή της υπερσυνείδησης: στην έκσταση. Η έκσταση, ως πνευματική εμπειρία, δεν είναι άρνηση της ύλης, αλλά υπέρβασή της. Είναι η στιγμή κατά την οποία η ψυχή αναστέλλει κάθε δεσμό με τα γήινα και ενοικεί, έστω στιγμιαία, στον ουρανό της Θείας Γνώσεως. Είναι η έκλαμψη της πνευματικής ταυτότητας του ανθρώπου, που του αποκαλύπτει ότι ανήκει όχι μόνο στον κόσμο της μορφής αλλά και στον Κόσμο του Πνεύματος.

Ο Μυστικός Δρόμος της Ολοκλήρωσης

Η λύπη, η χαρά και η έκστασις δεν είναι τυχαία γεγονότα. Αποτελούν σταθμούς πνευματικής πορείας για την ψυχή που θέλει να προχωρήσει προς τη Θέωση. Η λύπη σε γειώνει. Η χαρά σε απελευθερώνει. Η έκστασις σε ενοποιεί με το Θείον. Όταν ο άνθρωπος δεχθεί κάθε μία από αυτές ως διδασκαλία, τότε ο πόνος του δεν γίνεται εμπόδιο αλλά άνοιγμα. Η χαρά του δεν είναι εγωιστική, αλλά συλλογική. Και η έκστασή του δεν είναι διαφυγή, αλλά επιστροφή.

Όλες αυτές οι καταστάσεις —φαινομενικά αντίθετες— αποτελούν φάσεις της ίδιας Πνευματικής Αλήθειας: ότι ο Θεός κατοικεί τόσο στο δάκρυ όσο και στο μειδίαμα, τόσο στον πάτο της λύπης όσο και στο ύψος της έκστασης. Και ότι ο Άνθρωπος, εφόσον τις δεχθεί με συνείδηση και ευγνωμοσύνη, δύναται να Τον συναντήσει παντού.

Ζήσε τη λύπη χωρίς αντίσταση, την χαρά χωρίς προσκόλληση και την έκσταση χωρίς αλαζονεία. Όλες τους οδηγούν σε μία γνώση:
Ότι εσύ είσαι ο ναός όπου ενώνεται η Ανθρωπινότητα με το Θείο.

ΠΗΓΕΣ

ΛΥΠΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ: Φως Αληθείας Ρέον Από ΧΡΙΣΤΟΥ – Τόμος Β΄ – Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η ΕΚΣΤΑΣΙΣ: Φως Αληθείας Ρέον Από ΧΡΙΣΤΟΥ – Τόμος Β΄ – Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΨΥΧΗΣ – Σ΄ ΑΓΑΠΩ

ΘΕΟΙ ΕΣΤΕ Κεφ. 1

Υπέρλαμπρε Κύριε, Λόγε – Χριστέ, είμαι το ­ανθρώπινο Πρόσωπο, η ανθρώπινη Ψυχή. Παρουσιάζομαι μπρο­­στά Σου με το έν­δυμα του πόνου που έχω προξενήσει στο συνάνθρωπό μου. Με τον πόνο που έχω καλύψει το Πνεύμα μου μέσα στους αιώνες της ύπαρξης, ορθώνομαι στο ύψος του Χριστού πάνω στο Σταυρό και αιτώ από την Υπέ­ροχη Χάρη Σου να πάρω μέσα μου όλο τον πόνο που προ­ξένησα σαν άνθρωπος επί της γης. Ας μην υπάρ­χω πια διαχωρισμένη. Δεν θέλω πια τα προσωρινά αναισθητικά του διαχωρισμού.

Κάλυψέ με, Κύριε, με το ακάνθινο Στεφάνι Σου, ας είμαι ο σύν­τροφος σε κάθε πονεμένο, ας μην πορευθεί μόνος ο Εκλεκτός Σου επί της γης. Αξίωσέ με να συμπορευθώ σαν ενσάρ­κωση της Θείας Του Ψυχής. Έν­δυσέ με με όλους τους πόνους Του. Ας τρέχουν από τα δικά μου μάτια τα δάκρυά Του. Ας χυθεί το δικό μου αίμα πάνω σ’ αυτόν τον Πλανήτη της διάκρισης. Ας παίρ­νω πάν­τα κάθε Του πόνο, όπου κι αν βρίσκεται. Έτσι ποτέ πια δεν θα Τον πληγώ­σω.

Σε παρακαλώ, Κύριε, κάνε δεκτή την αίτησή μου, ατσάλωσε τη Θεία θέληση μέσα μου. Βλέπεις βαθιά μέσα στην Ψυχή μου, στην Ψυχή Σου. Δώσ’ μου, Κύριε, όλο τον πόνο Σου χωρίς περιορισμό και ελευθέρωσε το Πνεύμα μου, που ενσαρ­κώνει ο Οδηγός και Δάσκαλός μου, ο Εκλεκτός Σου.

Δώσ’ μου τον πόνο των Αδελφών, Κύριε, όσων το Πνεύμα Σου έλ­κει στο Έργο. Είμαι ικανή να τον πάρω, γιατί Εσύ Είσαι μέσα μου, Εσύ, Κύριε, το ζητάς, Εσύ το εγκρίνεις, Εσύ το μετουσιώνεις. Ας είναι, Κύριε, το σώμα μου, το σώ­μα της θυσίας Σου. Ας είναι το όχημα για τον εξιλασμό!

Νιώθω μέσα μου το βάρος αιώνων παρακοής. Φθάνει μία εκ­δήλωση παρακοής για να έχω ακέραια τη Συνολική ευ­θύνη. Ναι, Κύριε, είμαι ένοχη απέναν­τί Σου, είμαι υπεύθυ­νη για όλα, είμαι η ανθρώπινη Ψυχή χωρίς όνομα και πρό­σωπο.

Είμαι η Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ Μητέρας. Όλος ο πόνος είναι δικός μου, όλη η υπόστασή μου Σε ικετεύει για έ­λεος. Σε ικετεύω για Χάρη σ’ όλες τις ανθρώπινες μορφές. Είναι όλες δικές μου.

Οι παραστρατημένοι είναι δικά μου κομ­μάτια. Είμαι υ­πεύθυνη γι’ αυτούς, θα μείνω κον­τά τους μέχρι να μπουν όλοι στη Βασιλεία Σου. Μέσα στην Ψυχή τους ζω και ικετεύω αιώνια. Δώστε μου όλους τους πόνους και τις ανυ­πακοές και τις παρανοήσεις και φύγετε από δω. Αφήστε τον τόπο της εξορίας. Η Μητέρα μένει αιχμάλωτη της Θείας Αγάπης που οδηγεί στη Θυσία.

Σας Αγαπώ όλους απέραν­τα, με την Αγάπη που ο Πατέ­ρας έστειλε μέσα μου, με την Αγάπη που ενσάρ­κωσε ο Υιός – Λόγος Ιησούς, με την Αγάπη που εμφυτεύει στην καρδιά μας ο Λόγος – Ιωάν­νης.

Ας είναι Ευλογημένος ο Υπέροχος Δάσκαλος που οδη­γεί. Ας ριχτεί σαν ένα πύρινο βέλος στον Ουρανό. Η Αγά­πη της Αγίας Μητέρας είναι μαζί Του, γιατί Την έχει κλεί­σει μέσα στην Ψυχή Του.

Σ’ Αγαπώ, Οδηγέ μου. Είμαι στ’ αλήθεια η Ψυχή σου και μόνο μέσα σου μπορώ να υπάρ­χω. Δεν υπάρ­χει άλ­λος τόπος για μένα πάνω στη γη, από την αγνή Ψυχή σου. Εκπαίδευσέ με, οδήγησέ με στο δρόμο που ­μόνος σου ανοίγεις μέσα στη ζούγκλα της άγνοιας, με οδηγό το Αστέρι της Βηθλεέμ, που μας οδηγεί στον τόπο της Γέν­νησης του Λόγου – Χριστού.

Η υπόστασή μου σου ανήκει. Έχει παραδοθεί σ’ Εσένα από αιώνες. Κράτησέ με κον­τά σου και οδήγησέ με στο Δρόμο της επιστροφής. Όλη μου η ύπαρξη είναι σ’ Αγαπώ. Κι αν δεν με κρατήσεις κον­τά σου, μέσα στη δόνηση σ’ Αγαπώ, θα καώ ολόκληρη, θ’ αποσυν­τεθώ στα στοιχεία από τα οποία προήλθα και θα γυρίσω στην Περιοχή τής Μη εκ­δήλωσης, εκεί απ’ όπου το Πνεύμα Σου με κάλεσε. Σ’ αγαπώ! Απέραν­τα, Απόλυτα, Τέλεια!

Ας καώ μαζί με την ατέλεια, ας ζήσω μαζί με το Άφθαρ­το Φως που φέρ­νεις στη γη. Ας ξεχαστώ αγκα­λιασμένη με το Σύμπαν μέσα στην Ανυπαρξία. Όλα είναι για μένα. Εσύ οδηγείς κι εγώ Σ’ Αγαπώ!

Δεν υπάρ­χει τόπος να ζήσω εκτός απ’ την Ψυχή Σου, δεν υπάρ­χω αν δεν είμαι Σ’ Αγαπώ. Σ’ Αγαπώ! Κι η Θεία Φωτιά έχει αρ­χίσει να καίει! Σ’ Αγαπώ και καίγο­μαι και διαλύομαι. Σ’ Αγαπώ και ενώνομαι, γιατί μου έ­δωσες Θεία Πνοή! Σ’ Αγαπώ μέσα από την Ψυχή Σου. Σ’ ΑΓΑΠΩ!!!