Mεταμορφώνεστε δια της
ανακαινίσεως του νου

Ο Κύριος πάντα ευλογεί τις προσπάθειες, που έχουν σαν στόχο το ανέβασμα και την εκλέπτυνση της συνείδησης του ανθρώπου, ώστε κανείς να μην μπο­ρεί να υψώνει τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι η μέχρι τώ­ρα πορεία του είναι η αιτία, στην οποία οφείλεται η ποιό­τητα και η ευρύτητα του Έργου που εκτελεί.

Όταν τοποθετηθεί κάποιος έτσι, έλκει τη διδαχή του από τους Νόμους. Έλκει την προσωρινή έκπτωσή του από τη Χάρη, ώστε να δει ποια είναι η λειτουργία και ποιες οι δυνατότητές του, αν δεν καλυφθεί από το Θείο Έλεος του Κυρίου. Συχνά γίνονται τέτοιες επανατοποθετήσεις. Συχνά επίσης ο Κύριος ενεργοποιεί και παρουσιάζει τέ­λειο Έργο από ατελείς υποστάσεις. Όλοι οι τρόποι είναι δικοί Του.

Καλό είναι να μην κρίνουμε ποτέ, κανέναν, για τις πράξεις ή για τις το­ποθετήσεις του, γιατί εφόσον εκδηλώνεται έτσι, ο Κύριος επιτρέπει να γίνει αυτό. Ο άνθρωπος καλείται πάντα να τοποθετείται, να είναι έτοιμος κάθε στιγμή για μετατόπι­ση. Η Πηγή όμως των οδηγιών για να μετατοπίζεται δεν είναι ο συνειδητός νους. Είναι ο Θείος Νους, ο Νους Χρι­στού. Συχνά συμβαίνουν πράγματα που δεν κατανοούμε. Αυτό σημαίνει ότι η γνώση μας είναι ελλιπής και πρέπει να ετοιμαστούμε να τη συμπληρώσουμε. Ας μη βιαζόμαστε πο­τέ να πάρουμε μια Απόλυτη Θέση. Ο Κύριος διδάσκει με όλους τους τρόπους, που μπορούμε ή δεν μπορούμε να φαν­ταστούμε.

Οι αντίστοιχες δομές για κάθε χρονική στιγμή στο πε­ριβάλλον, δηλαδή τα γεγονότα και η στάση των ανθρώ­πων, ενεργοποιούνται επίσης από το Λόγο, για το μοναδι­κό σκοπό που καταξιώνει την ύπαρξη, για να οδηγηθεί η ανεκδήλωτη ατέλεια του εκπεσόντος ανθρώπου στην εκ­δηλωμένη τελειότητα του Λόγου.

Το να υπεραί­ρεται κάποιος για τα πνευματικά του επιτεύγματα ή να κο­λακεύει αδελφό του με παρόμοια τοποθέτηση, είναι μία ακόμα παγίδα του διαχωρισμού, και μάλιστα η πιο εξευ­τελιστική, γιατί ο εγωισμός υψώνει το ανάστημά του για πράγματα στα οποία ο ρόλος της προσωπικότητας είναι ρόλος παρατηρητή και η στάση της συνειδητότητας είναι παθητική, μιας και η πηγή των γεγονότων και οι αλλαγές στις τοποθετήσεις της δεν ελέγχονται από την ίδια, αλ­λά από την Ενοποιημένη Πνευματική Υπόσταση, από το Λόγο – Χριστό.

Ο Λόγος, βέβαια, δεν έχει χώρο για έπαρση. Ας συνειδη­τοποιήσουμε, λοιπόν, ότι κάθε έπαρση για πνευματικά θέματα έχει πηγή την απόστασή μας από το Λόγο, τον Οδηγό και Υπεύθυνο για την πνευματική άνοδο του ανθρώπινου συ­νόλου και του καθενός ξεχωριστά. Η διαχωριστική λειτουργία μέ­σα στο χωρόχρονο δίνει τροφή στον εγωισμό, με απο­τέλεσμα την ανακύκλωση του περιορισμού της ύπαρξης μέσα σ’ αυτόν.

Ας ελευθερωθούμε από το διαχωρισμό, για να ελευθερω­θούμε από τους περιορισμούς που διέπουν την εκδήλωσή μας. Αν θέλουμε να δούμε πόσο «χώρο» δίνουμε στο διαχωρι­σμό, τότε ας κοιτάξουμε πόσοι περιορισμοί διέπουν τη δράση μας.

Αδελφοί, υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας οι οποίοι έχουν λάβει γνώση των εξελίξεων, που λαμβάνουν χώρα στα πλαίσια της νέας φάσης στην οποία ήδη έχει εισέλθει το Έργο. Επειδή όμως υπάρχουν και πολλές παρανοήσεις, είναι πολύ πιθανόν να υπάρχουν ερμηνείες που αντικατοπτρίζουν προσωπικές απόψεις ή όπως νιώθει κανείς να είναι πιο βολικό για τον εαυτό του. Ίσως μερικοί να στενοχωρηθούν, άλλοι να εκνευριστούν και να θυμώσουν και άλλοι ίσως να διαρρήξουν και τα ιμάτιά τους. Αδελφοί, ανθρώπινα είναι αυτά και ας τα κατανοήσουμε. Είναι τα προς μετουσίωση. Είναι ένα μέρος της δουλειάς μας της πνευματικής.

Ειρήνη ημίν.

Τι είδους καθαρότητα είναι αυτή που οφείλουμε να έχουμε για να μας αποκαλυφθεί ο Θεός; Όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε «καθαρούς», από ηθική άποψη, όμως αυτοί δεν έχουν δει το Θεό. Πως συμβαίνει αυτό; Για τον ίδιο λόγο που τμήμα των θεμελίων ενός σπιτιού δεν είναι το σπίτι.

Υπάρχει τρόπος επαλήθευσης της καθαρότητας; Ναι. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε το Θεό τώρα, αυτή τη στιγμή. Συνήθως ένας σωρός από νοερές ταλαντεύσεις δείχνουν ότι ο νους δεν είναι καθαρός και δεν έχει τη δυνατότητα της αντίληψης της Θείας Παρουσίας. Αν λάβει κανείς υπόψη και τα νοητικά εντυπώματα των καταβάσεών μας είναι ξεκάθαρο ότι για να είναι κανείς «καθαρός», αυτές οι εντυπώσεις θα πρέπει να διαλυθούν ( Να μεταμορφώνεστε δια της ανακαινίσεως του νου σας… Παύλος ). Αυτή η πλάνη των νοητικών εντυπωμάτων είναι απούσα σε μια φωτισμένη ψυχή. Γιατί είναι χωρίς άγνοια, χωρίς «εγώ», χωρίς προσκόλληση, χωρίς απέχθεια και χωρίς φόβο. Ακόμα κι αν μας χαριζόταν μία Θεία Αποκάλυψη δεν θα τη δεχόμασταν γιατί θα είχαμε τον γνωστό στιγμιαίο πανικό και από ένστικτο θα γραπώναμε και πάλι την επιφανειακή μας ζωή, την επιφανειακή μας συνείδηση, την οποία θα φοβόμασταν να εγκαταλείψουμε.