ΤΟΥΤΟ ΠΟΙΕΙΤΕ ΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΜΟΥ

Αγαπημένοι μου Αδελφοί,

Βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον μιας εσωτερικής Πύλης που δεν οδηγεί σε έναν νέο τόπο, αλλά σε έναν νέο Εαυτό. Είμαστε εδώ για να αφουγκραστούμε την Εσωτερική Κλήση που μας ενώνει με τον Αρχέγονο Λόγο και μας ωθεί να θυμηθούμε ότι η αληθινή μας Υπόσταση είναι Θεός.

Η εποχή που έρχεται δεν ζητά πλέον μόνο μαθητές. Ζητά συνδημιουργούς. Δεν ζητά απλώς να γνωρίζουμε. Ζητά να είμαστε.

ΕΞΙΛΕΩΣΗ

Η εξιλέωση δεν είναι τιμωρία, ούτε βάρος. Είναι το κάλεσμα για θεραπεία. Είναι η στιγμή που στρέφεις την καρδιά σου προς το Φως και λες: «Δεν είμαι τα λάθη μου. Είμαι αυτό που ο Πατέρας είδε εξ αρχής μέσα μου: Το Φως Του».

Είναι η συνειδητή κίνηση να επιστρέψεις την αγάπη Του στον εαυτό σου, να συγχωρέσεις και να επιτρέψεις την Επανένωση.

Όταν εξιλεώνεσαι, δεν ζητάς συγγνώμη. Αποδέχεσαι την Αγάπη Του ως απόλυτη Πραγματικότητα.

ΘΥΣΙΑ

Θυσιάζω τον εαυτό μου… Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει: παραδίδω όχι μόνο το σφάλμα μου, αλλά και την προσωπικότητά μου, την ατομική μου πρόθεση. Θυσιάζω την ιδέα ότι μπορώ να υπάρξω ανεξάρτητα από τον Πατέρα. Θυσιάζω τον μικρό άνθρωπο, για να γεννηθεί εντός μου ο Θεάνθρωπος.

Δεν παραδίδω από φόβο. Παραδίδω από αγάπη. Γιατί Εκείνος μου έδειξε ότι η Αληθινή μου Θέση είναι στο Άπειρο της Αγάπης Του.

Και σε αυτή τη θυσία, ελευθερώνομαι. Αναγεννιέμαι.

ΘΕΩΣΗ

Όταν ο Άνθρωπος θυσιάσει το χωριστικό εγώ του, τότε αναδύεται μέσα του ο Θεός-Άνθρωπος. Η Θέωση δεν είναι βραβείο. Είναι η φυσική Επιστροφή του Ανθρώπου στην Καταγωγή του. Είναι η Επαναγνώριση: Εγώ και ο Πατήρ Εν Εσμέν.

Δεν είμαι ένα σώμα με πνεύμα. Είμαι Πνεύμα ενσαρκωμένο στην Ύλη, για να την μετουσιώσω, να την διαπεράσω με Φως, να την αναστήσω.

Θεώνομαι, γιατί ο Πατέρας δεν μπορεί να κατοικεί σε κάτι λιγότερο από τον Εαυτό Του.

Η ΕΥΘΥΝΗ

Αν λοιπόν είσαι Θεός, τότε πράξε ως Θεός.

Ευθύνη δεν είναι βάρος. Είναι Δύναμη. Είναι η Απόφαση να σταθείς όρθιος στο Κέντρο της Ζωής και να πεις:

«Αναλαμβάνω. Συνδημιουργώ. Συγχωρώ. Κατευθύνω. Υπηρετώ.»

Η Ευθύνη είναι το Σημείο όπου η Εξιλέωση, η Θυσία και η Θέωση συναντώνται και εδραιώνονται στην Πράξη.

Είναι η στιγμή που καλείς και άλλες ψυχές να σταθούν στο Φως μαζί σου. Είναι η Σάλπιγγα του Νέου Λόγου που λέει: «Ήρθε η ώρα να Είσαι. Ήρθε η ώρα να Δημιουργήσεις. Ήρθε η ώρα να Ενώσεις.»

Σας καλώ όλους να ενδυθείτε ύλη, για να προσφέρετε τον οβολό σας, τουτέστιν τη ζωή σας μέσα στην ύλη, σε θυσία, για να καταστείτε Αγάπη οι πάντες, για να γίνετε προσφορά και θυσία Αγάπης προς τον Άνθρωπο, προς την πλάνη, προς τα είδωλα. Σας καλώ να γίνετε οι μάρτυρες, οι Νέοι μάρτυρες, οι Νέοι Απόστολοι, οι Νέοι Διδάσκαλοι, οι Νέοι Χριστοί επί της γης. Σας καλώ, περιβεβλημένοι τη Χριστική Χάρη, να δώσετε τη μάχη της σωτηρίας του ανθρώπου και να δώσετε τη ζωή σας και την πνοή σας στα όντα εκείνα που στερούνται ζωής, που στερούνται πνοής.

Εδραιώστε τη Θεία Διδασκαλία, την εκπόρευση της Θείας Σοφίας επί της γης. Κινηθείτε προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς όρια και περιορισμούς. Ανακαλύψτε τις κρυμμένες δυνάμεις του «Είναι» σας, ανακαλύψτε τις Θείες δυνατότητες που φέρετε, ενεργοποιήστε το Λόγο από μέσα σας και ενεργήστε ως έλλογα όντα ανεπτυγμένα, φέροντα τη Χριστική Συνείδηση εν εξελίξει και αναπτύξει.

Η Καρδιά Μου, Άνθρωπε, η Άπειρη Καρδιά της Θεότητας, εκεί απ’ όπου ρέει η Πύρινη Αγάπη των Κόσμων, ο Ανυπέρβλητος Παλμός της Δημιουργίας, είναι γεμάτη από πόνο που δεν συλλαμβάνεις με τη δική σου νοητική σύλληψη, που δεν μπορείς να αισθανθείς μέσα στους κυματισμούς των συναισθημάτων σου, που δεν μπορείς να νιώσεις με την περιορισμένη εκδήλωση αγάπης, που επιμένεις να την εξυψώνεις στα στάδια εκείνα της Θείας Αγάπης, στα στάδια των Ανυπέρβλητων παλμών.

Σε καλώ, Άνθρωπε, να έρθεις στην Πηγή της Αγάπης Μου και ν’ αφήσεις τα διψασμένα χείλη της υπόστασής σου να λάβουν αυτό τον πόνο, να εισέλθει εντός τους η Πνοή του και μόλις τον δεχθείς η Ανάσταση θα ­φανερωθεί. Η Ανάσταση του Θείου Είναι σου, της Απέραντης Αστάθμητης Παρουσίας σου.

Αναμένω εσένα, για να δημιουργήσω Εγώ ο Δημιουργός. Εγώ ο Απειράριθμος Λόγος αναμένω το μέρος του Εαυτού, που η Βουλή Μου όρισε σ’ Ενότητα να δημιουργήσουμε εκ νέου, νέες εκδηλώσεις παλμών και ήχων, νέες συχνότητες κραδασμών και δονήσεων. Εγώ το Παν αναμένω το Παν, ώστε Ενωμένοι να δημιουργήσουμε Νέες Δημιουργίες, Νέους ασύλληπτους Κόσμους. Θυσιάζω το Παν για το Παν, το Άπειρο για το Άπειρο, γιατί μόνο Μία Άπειρη Θυσία μπορεί να ανασύρει την Απειρότητα, που βρίσκεται εγκλωβισμένη μέσα στην πλάνη και να διαλύσει τους παλμούς της αναλήθειας, μέσα στην Υπερούσια Ζωή της Ύπαρξης. Θυσιάζω την Απειρότητά Μου, για τη στενότητα των ορίων σου. Θυσιάζω την Αγάπη Μου, για τη στενότητα της μη αγάπης σου. Θυσιάζω το Έλεος Μου, για τη σκληρότητά σου. Θυσιάζω την Υπερτέλεια Καλοσύνη Μου για τη μη καλοσύνη σου. Θυσιάζω την Υπερτέλεια Γαλήνη Μου, για την πλήρη σύγχυσή σου και δυσαρμονία σου. Στα παραχωρώ όλα, γιατί είσαι ο Εαυτός Μου και στα διαχέω Αέναα. Εγώ κι εσύ θα θυσιαστούμε. Εσύ θα είσαι αυτός, που δίνοντας θα αναπλάθεις, που δίνοντας θα δημιουργείς.

Επικυρώνω τη θυσία σου, Άνθρωπε, με τη Θυσία Μου αυτή. Τη Θυσία σου, που θα αναπλάσσει υποστάσεις, παλμούς, πλανήτες, Σύμπαντα. Τη θυσία σου, που θα αναβιβάσει τα πάντα μέσα στη δική Μου Πνοή και θα κάνει το Παν, Ενότητα Αδιαίρετη και Φως.

Διδάκαλος Ιωάννης-Χριστός