Μακάριοι είναι όσοι πεινούν και διψούν για τη δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα χορτάσουν

Όταν ο άνθρωπος πεινά και διψά για τη λύτρωση, την κάθαρση, την εξιλέωση και την ένωση με το Θεό αποκαθίσταται εν Θεώ. Η έντονη αναζήτηση της Αλήθειας μας ελευθερώνει στο να λάβουμε την Κοινωνία της πνευματικής Τροφής και του Φωτός. Η Προσευχή είναι αυτή που πραγματικά χορταίνει το είναι μας.

Όταν ο άνθρωπος πεινά και διψά για τη λύτρωση, την κάθαρση, την εξιλέωση και την ένωση με το Θεό αποκαθίσταται εν Θεώ. Η έντονη αναζήτηση της Αλήθειας μας ελευθερώνει στο να λάβουμε την Κοινωνία της πνευματικής Τροφής και του Φωτός. Η Προσευχή είναι αυτή που πραγματικά χορταίνει το είναι μας.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές παρερμηνείες στα λεγόμενα όσων διδάσκουν την αδελφοσύνη, την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια και την φιλευσπλαχνία, γιατί αντιπαρέρχονται μία βασική Υπέρτατη Αρχή: την Μεγάλη Αγάπη του Θεού για όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας.

Ως αποτέλεσμα, ο κόσμος δεν δύναται να αντιληφθεί το Μεγαλείο της Θείας Δικαιοσύνης του Θεού. Αδυνατεί να εννοήσει την διάχυτη Αγάπη Του προς όλα τα παιδιά Του. Γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα είχε απαρνηθεί κάθε γήινο αγαθό και θα είχε ευθυγραμμίσει το νου του προς τον Μέγα Δημιουργό του κόσμου. Ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τη λειτουργία της Αγάπης, γιατί απλά δεν έχει μάθει να αγαπά ολόψυχα. Ο λόγος είναι ότι έχει ανατραφεί στις παρερμηνείες ή και αμαρτίες των γονέων του, του πλησίον του, κυρίως όμως στα λεγόμενα και πεπραγμένα των ηγετών και καθοδηγητών-διδασκάλων του.


Ὁ Κόσμος οὗτος δὲν ἀνήκει εἰς ἑαυτόν, ἀλλὰ εἰς τοὺς ἄλλους. Ἀνήκει εἰς πάντας ἐκείνους, οὓς θέλει καὶ ἐπιδιώκει νὰ προσελκύση, ἀνήκει εἰς ὅσους τὸν διανοοῦνται, τὸν ἐπικαλοῦνται καὶ τὸν ἀγαπῶσι. Ὁ Κόσμος οὗτος εἶναι ὁ Κόσμος τῆς Ἀληθείας, εἶναι ὁ Κόσμος τῆς Δικαιοσύνης, εἶναι ὁ Κόσμος τῆς Ἀγάπης.

Ἀνήκοντες καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν Κόσμον τοῦτον ἢ ἐπιθυμοῦντες νὰ καταταχθῆτε ἐν αὐτῷ καὶ ἀποκατασταθῆτε πλήρως ἐν αὐτῷ ἐπιδιὼξατε τότε νὰ τηρήσητε τοὺς Νόμους τῆς Ἀληθείας, τῆς Δικαιοσύνης καὶ Ἀγάπης. Ἡ Ἀλήθεια θὰ παρέχητε ὑμῖν ἢ μᾶλλον θὰ γνωρίζητε ταύτην, ἐφ’ ὅσον ἀναπτύσσεσθε καὶ τελειοποιεῖσθε ἐν αὐτῷ, ἐφ’ ὅσον θὰ προχωρῆτε ἀνερχόμενοι τὰς ἀτραπούς, τὰς ὁδηγούσας εἰς τήν κορυφήν, τοῦ δεσπόζοντος πάντων τῶν ἐν αὐτῷ πεδίων, ὡς ἐπίσης καὶ ἡ Δικαιοσύνη θὰ εἶναι ἡ ἐφαρμογή καὶ ἀπονομὴ πρός τε ὑμᾶς αὐτοὺς καὶ εἰς πάντας τοὺς δι’ ὑμῶν προσερχομένους τῶν Νόμων, τῶν ἐν τῇ ἐπιγνώσει τῆς Ἀληθείας ἐγκρυπτομένων, ἡ δὲ Ἀγάπη θὰ εἶναι ἡ τροφή, ἥτις θὰ καθιστᾶ ὑμᾶς ἀπροσβλήτους ἀπὸ πᾶσαν τῶν ἐναντίων προσβολὴν καὶ θὰ προφυλάσσῃ ὑμᾶς ἀπὸ παντὸς ἐχθροῦ. Ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ ὅπλον, τὸ ὁποῖον θὰ στρέφετε πρὸς πάντα ἐχθρὸν καὶ πολέμιον, τὸν ὁποῖον θὰ καθιστᾶ φίλον καὶ ὀπαδὸν ὑμῶν. Διὰ νὰ φθάσητε ὅμως εἰς τὴν ἀληθῆ ἀτραπὸν τοῦ προορισμοῦ ὑμῶν ἐπιβάλλεται εἰς ὑμᾶς πρῶτον ν’ ἀποβάλλητε καὶ νὰ ἐκριζώσητε ἐκ βάθρων ἀπὸ τὰ βάθη τῆς πνευματικῆς καὶ ψυχικῆς ὑμῶν ὑποστάσεως τὸν ἀτομισμόν.


Οὐδεὶς ἐξ Ἐμοῦ ἐκκινήσας καὶ πρὸς Ἐμὲ κατευθυνόμενος ­ἀπωλέσθη. Οὐδεὶς ἐκ τοῦ Οἴκου Μου ἀναχωρήσας καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐξελθῶν καὶ πρὸς αὐτὸν ἐπαναφερόμενος ἐγκατελείφθη καὶ ἀπωλέσθη ἐν μέσῳ τῶν δαιδαλωδῶν ἀτραπῶν ἀντιρρόπων καὶ ἀντενεργουσῶν δυνάμεων.

Οἱ ἐξ Ἐμοῦ ἐξελθόντες καὶ πρὸς τὸν Οἶκον τῆς Βασιλείας Μου κατευθυ­νόμενοι ἐπ’ Ἐμοῦ καὶ ἐν αὐτῷ ἐπαναπαυθήσονται ἐπιστρέφοντες καὶ ἐπιστεφθήσονται, ἀλλ’ ἐξ αὐτῶν καὶ μόνον καὶ ἐκ τῆς ἰδίας αὐτῶν ἀτομικότητος καὶ ἱκανότητος καὶ προσπαθείας ἐξαρτᾶται νὰ συντάμωσι τὸν ὑπ’ αὐτῶν διανυόμενον δρόμον, ὡς καὶ τὸν χρόνον τῆς διαδρομῆς αὐτῶν.

Οὕτω ὅθεν καὶ τὴν ζοφερὰν ὄψιν τῆς καταιγίδος ἤρχισε νὰ διαδέχηται πάλιν ἡ εὐδία καὶ γαλήνη. Τὰ συμπυκνωμένα νέφη μετὰ τὴν παῦσιν τῆς βροχῆς καὶ θυέλλης, ἤρχισαν πάλιν νὰ ἀραιῶνται. Ὁ Ἥλιος ἐξακολουθεῖ νὰ περικαλύπτεται ὑπὸ νεφῶν, ἀλλὰ τὸ κρυπτόμενον Φῶς Του ἤρχισε νὰ ὑποφώσκῃ. Ὁ ἄνθρωπος ἀπαλλαχθεὶς ἐκ τοῦ βάρους τοῦ πα­ρελθόντος ἐνατενίζει μετ’ ἐλπίδος τὴν ἀνακούφισιν τοῦ μέλλοντος. Ζήσας ἐν μέσῳ τῶν φρικτῶν μαρτυρίων τοῦ πολεμικοῦ ἀνταγωνισμοῦ καὶ τοῦ μίσους, ἀναμένει μετ’ ἀνυπομονησίας τὰς θωπείας τῆς Εἰρήνης καὶ τοὺς ἐναγκαλισμοὺς τῆς Ἀγάπης. Ἀπομακρυνθεὶς ὅμως ἐκ τοῦ ζοφεροῦ σκότους τοῦ συσκοτίσαντος τοὺς ὀφθαλμούς του, ἐκλαμβάνει τὴν ἀνταύγειαν τῶν ὑποφωσκουσῶν Ἀκτίνων τοῦ Ἡλιακοῦ Φωτός, ὡς τὸ πραγματικὸν Φῶς τοῦ Ἡλίου.

Εὐτυχεῖς ἔσονται ἐκεῖνοι καὶ εὐδαιμονέστεροι τῶν ἄλλων, ὅσοι δυνηθῶσιν ἐνωρίτερον αὐτῶν νὰ κατανοήσωσι τὸν σκοπὸν τοῦ προορισμοῦ αὐτῶν καὶ δυνηθῶσι νὰ καταβάλωσι τὴν πρὸς ταχυτέραν αὐτῶν ἐπίτευξιν ἀτομικὴν αὐτῶν ἐνέργειαν καὶ προσπάθειαν. Ὁ δρόμος ὅστις διανοίγεται πρὸ ὑμῶν εἶναι ὁ δρόμος τῶν κλητῶν. Τὶ ἐπράξατε μέχρι σήμερον ἢ καὶ τὶ πράττετε, ἵνα τὸ ταχύτερον συντομευθῇ ἡ ἀπόστασις ἡ χωρίζουσα ὑμᾶς ἀπὸ τὸν Οἶκον τῆς Βασιλείας Μου;

Οἱ εἰς Ἐμὲ πιστεύοντες καὶ πάντες οἱ ἀκολουθοῦντες Με ἂς στηρίξωσιν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν τὴν Κρίσιν τῆς Ἀληθούς Δικαιοσύνης τοῦ Κόσμου Μου, ἥτις ὡς βάσιν ἔχει τὴν Ἀρετήν, τὴν ἐκ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Καλοῦ καί Ἀγαθοῦ προερχομένην καὶ ὡς ἐνισχυτικὴν δύναμιν τὴν Ἀγάπην καὶ Ἀγαθοεργίαν. Αἱ δύο αὗται βασικαὶ ἀρχαὶ εἶναι θεμέλιος λίθος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου στηρίζεται καὶ ἐποικοδομεῖται Ναὸς τῆς Δικαιοσύνης Μου.

Τὸ Φῶς τὸ ἐξ Ἐμοῦ ἐκπηγάζον εἶναι τὸ Φῶς τῆς Ἀληθείας, τὸ Φῶς τῆς Ἀφθάρτου Ζωῆς, τὸ Φῶς τῆς Αἰωνιότητος, τὸ Φῶς τῆς Ὕπερθεν Σοφίας, τὸ Φῶς τῆς Ὑπερκοσμίου Δικαιοσύνης. Ἑκάστη ἀκτὶς αὐτοῦ εἶναι καὶ μία Ἄσβεστος Δάς, ἥτις διαθερμαίνει καὶ διαφωτίζει τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς ψυχῆς ἑκάστου ἀνθρώπου. Ἡ Ἀκτινοβολία αὐτοῦ εἶναι ἡ Πηγὴ τῆς Σοφίας, ἥτις διαθερμαίνει καὶ διαφωτίζει τὰς διανοίας τῶν ἀνθρώπων. Ἕκαστος ἐξ ὑμῶν ἂς περικλείσῃ ἐν ἑαυτῷ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρας ἀκτῖνας. Μία καὶ μόνον ἐξ αὐτοῦ ἀκτὶς εἶναι ἱκανὴ νὰ διαφωτίσῃ τὸν βίον ὁλοκλήρου ζωῆς καὶ νὰ ἀπαλλάξῃ αὐτὴν ἀπὸ τὰς σκολιὰς ἀτραπούς της, μία καὶ μόνον ἀκτὶς ἐπαρκεῖ νὰ διαλύσῃ τὰ σκότη καὶ τὰ νέφη μιᾶς ὁλοκλήρου ἐποχῆς καὶ νὰ ἀφήσῃ διὰ μέσου τοῦ διαφωτιζομένου αὐτῆς διαστήματος νὰ ἐκλάμψῃ ἡ Ἀλήθεια, ἥτις κατεπνίγετο ὑπ’ αὐτῶν καὶ νὰ σημειωθῇ εἰς νέος σταθμὸς ὁλοκληρωτικῆς ἀνανήψεως ὁλοκλήρου τῆς ὑπ’ αὐτῆς φωτιζομένης ἀνθρωπότητος. Μία ἀκτὶς καὶ μόνον εἶναι ἱκανὴ νὰ μεταφέρῃ τοὺς ὑπ’ αὐτῆς διαφωτιζομένους ἑκατονταετηρίδας ὁλοκλήρους συμπεπληρωμένης προόδου καὶ ἀνελίξεως πρὸς τὰ ἔμπροσθεν, μία Ἀκτὶς εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀνεγείρῃ καὶ ἀποκαταστήσῃ ἐκ τῶν θεμελίων μέχρι τῆς ὀροφῆς τὸν Ναὸν τῆς Ἀληθείας καὶ Δικαιοσύνης καὶ νὰ καταστῇ τὸ κοσμοσωτήριον ἔναυσμα ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. Εἰς ὑμᾶς παρέχεται τὸ δικαίωμα νὰ ἀντλήσητε πλέον τῆς μιᾶς τοιαύτης ἀκτίνας. Ὁ κόσμος εἰς τὸν ὁποῖον ζῆτε δὲν δύναται νὰ σᾶς παρέξῃ ἐν τῇ ἀποκορυφώσει τῶν ἀπολαύσεων αὐτοῦ ἔστω καὶ μίαν στιγμὴν ἐκ τῆς μακαριότητος καὶ εὐδαιμονίας, τὰς ὁποίας σᾶς ἐπιφυλάσσει ἡ ἀκτὶς τού Φωτός Μου.

Καταστῆτε Φάροι, ἵνα ὁδηγήσητε τοὺς εἰσπλέοντας ἐν τῷ Κόσμῳ τῆς Αἰωνίας Εὐτυχίας καὶ Μακαριότητος, ἐν τῷ Κόσμῳ τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Ἀδεκάστου Θείας Δικαιοσύνης, ἐν τῷ Κόσμῳ τῆς Ἀρετῆς καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Καλοῦ καὶ Ἀγαθοῦ, ἐν τῷ Κόσμῳ εἰς τὸν ὁποῖον βασιλεύει ἡ ἄδολος καὶ εἰλικρινὴς Ἀγάπη καὶ ὅπου ἡ ὑλικὴ ἐντρυφή, ἡ ματαιοδοξία, τὸ συμφέρον καὶ ἡ κακία οὐδαμοῦ ­ἀνευρίσκονται, διότι εἶναι ὁ Νέος Κόσμος τῆς Τελειότητος καὶ Ἀφθαρσίας, τῆς ­ἀπο­νομῆς τῆς Θείας Δικαιοσύνης πρὸς τὴν ἐνηλικιουμένην ἀνθρωπότητα, ὁ ­Κόσμος τῆς Αἰωνιότητος.

ΦΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΡΕΟΝ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΟΥ

Εὐτυχεῖς ἔσονται ἐκεῖνοι καὶ εὐδαιμονέστεροι τῶν ἄλλων, ὅσοι δυνηθῶσιν ἐνωρίτερον αὐτῶν νὰ κατανοήσωσι τὸν σκοπὸν τοῦ προορισμοῦ αὐτῶν καὶ δυνηθῶσι νὰ καταβάλωσι τὴν πρὸς ταχυτέραν αὐτῶν ἐπίτευξιν ἀτομικὴν αὐτῶν ἐνέργειαν καὶ προσπάθειαν. Ὁ δρόμος ὅστις διανοίγεται πρὸ ὑμῶν εἶναι ὁ δρόμος τῶν κλητῶν. Τὶ ἐπράξατε μέχρι σήμερον ἢ καὶ τὶ πράττετε, ἵνα τὸ ταχύτερον συντομευθῇ ἡ ἀπόστασις ἡ χωρίζουσα ὑμᾶς ἀπὸ τὸν Οἶκον τῆς Βασιλείας Μου;

Ευλογώ τα λάθη σου, Άνθρωπε, να γίνουν Δικαιο­σύνη, Ευλογώ την ημιμάθεια, την πλάνη, τους περι­ορισμούς, να γίνουν Αλήθεια και Φως και Αγάπη και Απειρότητα δονήσεων και εκφράσεων. Ευλογώ την Ψυ­χή Μου και το Πνεύμα Μου, το οποίο βρίσκεται στα διασπασμένα Όντα και έλκω, με δυνάμεις Απείρου Ισχύος, τα τμήματα της Ψυχής και του Πνεύματος, σε Ένωση, στην Τελειότητα εκείνη που ενυπήρχε στον Θείο Άναρχο Νου την ώρα της σύλληψης της ιδέας Άνθρωπος.

Δάσκαλος Ιωάννης Παράκλητος